บทที่ 1732 ตายอย่างรู้สาเหตุ

ทีแรกคิดจะไว้ชีวิตหมิงเจ๋อและปล่อยให้เขาเอาตัวรอดเอง

แต่ไม่คิดว่าเขาจะกระเสือกกระสนริหาความตายถึงขนาดนี้

ถ้าเซียวเฉวียนไม่ได้มาอยู่ตรงนี้ ต้องระวังตัวเซียวเฉวียน นักปราชญ์อยากจะตบฟาดหมิงเจ๋อให้ตายคามือจริงๆ

คิดถึงตรงนี้ สีหน้าของนักปราชญ์ก็โหดเหี้ยมดูน่ากลัว

ถึงจะมองไม่เห็น แต่หมิงเจ๋อก็สัมผัสรู้สึกได้

พูดตามตรง แค่เซียวเฉวียนก็มากพอที่จะทำให้หมิงเจ๋อขยาดแล้ว ตอนนี้มีนักปราชญ์เพิ่มมาอีก วิทยายุทธ์ของทั้งสองคนล้วนหาได้ยากในโลกด้วย

ไม่ว่าใคร หากมาตีหมิงเจ๋อ หมิงเจ๋อล้วนสู้ไม่ได้

หมิงเจ๋อชักจะใจเสียซะแล้ว

ตอนนี้เขายังคิดอยากมีชีวิตอยู่จริงๆ

มีชีวิตอยู่เท่านั้น ถึงจะสามารถแก้แค้นได้

แต่ว่า ทำยังไงเขาถึงจะอยู่รอดอย่างมีชีวิต ?

นี่คือปัญหา

เขาคิดไม่ถึงว่า นักปราชญ์ไม่ได้คิดจะทำอะไรกับหมิงเจ๋อเลยตอนนี้

เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านักปราชญ์คือเซียวเฉวียน หากเซียวเฉวียนฉวยโอกาสที่นักปราชญ์กำลังลงมือกับหมิงเจ๋อมาจู่โจมนักปราชญ์ นักปราชญ์จะป้องกันตัวไม่ทัน !

นักปราชญ์มองดูเซียวเฉวียนอย่างตื่นตัวเป็นอย่างยิ่ง

เซียวเฉวียนยิ้มๆ และพูดว่า "ทำไมท่านปราชญ์ถึงมองเซียวแบบนี้ ?"

บนหน้าของข้ามีดอกไม้บานหรือไง ?

นักปราชญ์นิ่งเฉย

ในเวลานี้ หมิงเจ๋อได้คลำถึงข้างหน้าต่าง กำลังเตรียมจะเปิดหน้าต่างและหลบหนี

เซียวเฉวียนเลิกคิ้วขึ้นพูดว่า "มองอยู่ได้ คนที่ลอบกัดท่านกำลังจะหนีแล้ว"

ได้ยินคำพูดของเซียวเฉวียน หมิงเจ๋อก็ตัวสะดุ้งทีหนึ่ง แต่เขาตอบสนองอย่างว่องไวและปีนขึ้นไปด้วยมือข้างเดียวถึงบนหน้าต่าง

เซียวเฉวียนคิดไม่ถึงจริงๆ คนพิการเช่นนี้ยังสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วขนาดนี้

เห็นได้ว่า ในช่วงที่เขาหายตัวไป เขาก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ

เพื่อให้ชีวิตอยู่รอดและแก้แค้น หมิงเจ๋อก็ดิ้นรนหนักเอาการอยู่

นักปราชญ์ได้ยินเสียงที่หมิงเจ๋อปีนขึ้นไปบนหน้าต่าง แต่เขาไม่กล้าหันไปมองหมิงเจ๋อ เขากลัวว่าเซียวเฉวียนจะทำอะไรแอบๆ

ก็เพราะอย่างนี้ หมิงเจ๋อจึงได้มีเวลาหลบหนี

เซียวเฉวียนแซวว่า "ท่านปราชญ์ไม่ไปตามหรือ ?"

”ให้โอกาสท่าน เซียวจะให้เวลาท่านไปจัดการกับหมิงเจ๋อก่อน”

นักปราชญ์ทำตาหยี ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

ปากของเซียวเฉวียน หลอกคนไปทั่ว

ผู้คนที่อยู่ใต้หล้านี้ ใครไม่รู้ว่าเซียวเฉวียนไม่เคยเล่นตามกิจวัตร สิ่งที่เขาพูด ไม่สามารถเชื่อได้

ใครหรือจะยอมละทิ้งโอกาสในการลอบโจมตีอันยอดเยี่ยมนี้และไม่ทำการจู่โจม ?

เว้นแต่ว่าน้ำได้ท่วมสมอง

แต่สมองของเซียวเฉวียนนั้นไหวทันยิ่งกว่าผี

หมิงเจ๋อไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อนักปราชญ์มากนัก เขาหนีก็ให้เขาหนีไป ภูเขาลำธารยังอยู่คงเดิม ต้องมีวันที่เจอเขาอีก แค้นที่เขามาลอบกัดครั้งนี้ วันข้างหน้าค่อยสะสางก็ไม่สาย

ขณะนี้ การรักษาชีวิตไว้เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

ดังนั้น นักปราชญ์จึงยังไม่สะทกสะท้าน

ไม่ พูดให้ถูกคือ ใจของเขาสะท้านอยู่และกำลังคิดว่าจะสลัดเซียวเฉวียนให้หลุดอย่างไร

ในสมองของนักปราชญ์กำลังหมุนติ้วถึงวิธีที่จะหลบหนี

ในจังหวะช่องว่างนี้เอง เซียวเฉวียนก็เฟี้ยวทีผันตัวหายไปในพริบตา

รอนักปราชญ์ไหวตัวทัน กำลังจะยกเท้าหน้าขึ้น เซียวเฉวียนก็คว้าตัวหมิงเจ๋อย้อนกลับมาแล้ว

เขามองหน้านักปราชญ์อย่างภาคภูมิใจ

นี่มันความเร็วเวทย์มนตร์อะไรขนาดนี้ !

หมิงเจ๋อซึ่งถูกหิ้วมาในมือของเซียวเฉวียนยังดิ้นรนไม่หยุด "เซียวเฉวียน ! ปล่อยนายแกลงเดี๋ยวนี้ !"

หมิงเจ๋อคิดว่าเขาหลบหนีได้สำเร็จ เพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกเซียวเฉวียนหิ้วกลับมาอย่างง่ายดาย

น่าโมโหยิ่งนัก !

ได้ยินปั๊บ เซียวเฉวียนก็ปล่อยมืออย่างเชื่อฟังจริงๆ

ทันทีที่ปล่อยมือ หมิงเจ๋อก็ส่งเสียง "ตุบ" ร่วงลงนั่งกับพื้น