บทที่ 865 ต้อนรับอย่างอบอุ่น

พ่อบ้านเกิดและเติบโตในจวนเจียนกั๋ว เพราะเขาฉลาดมาตั้งแต่เด็กและอายุพอๆ กับเว่ยเชียนชิวเขาจึงกลายเป็นเด็กรับใช้ของเว่ยเชียนชิวติดตามเว่ยเชียนชิวไปเล่าเรียนทุกวัน

ภายใต้อิทธิพลจากสิ่งที่ได้เห็นและได้ยินอยู่เป็นประจำเป็นเวลาหลายปี ความรู้ของพ่อบ้านก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าความรู้ของคุณชายคนอื่นๆ ที่ศึกษาในห้องหนังสือด้วยเลย

แม้ว่าพ่อบ้านจะยังเด็กในเวลานั้น แต่เขารู้ว่าในฐานะคนรับใช้ ไม่ควรแสดงความฉลาดแฉลมของเขา ดังนั้นเขาจึงซ่อนมันไว้

ด้วยจิตใจเช่นนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย พ่อบ้านจึงถูกลิขิตให้กลายเป็นคนสำคัญเมื่อโตขึ้น

ในความเป็นจริง เมื่อเขาโตขึ้นและความสามารถของเขาดีขึ้น เขาก็ได้รับการอัพเกรดจากเด็กรับใช้ตอนอ่านหนังสือ เป็นนายทหารรับใช้ในกองบัญชาการและพ่อบ้านของเว่ยเชียนชิว

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เว่ยเชียนชิวที่จะเติบโตจนถึงจุดนี้ได้ นอกเหนือจากความสามารถของเขาเอง ก็ยังเพราะบุคคลนี้ที่อยู่เบื้องหลังที่ให้ความช่วยเหลือเขาเช่นกัน!

บุคคลที่เก่งกาจเช่นนี้ ฉินซูโหรวต้องจดจำ มีโอกาสที่จะต่อสู้กับเขา

ดูสิ โอกาสมาถึงแล้ว

เก้าอี้ที่ขาดขาข้างหนึ่ง วันนี้พ่อบ้านจะต้องนั่งบนเก้าอี้ตัวนี้โดยไม่ว่าจะอยากนั่งหรือไม่ก็ตาม

ฉินซูโหรวพูดครึ่งตลกและจริงจังครึ่ง: "เป็นไปได้ไหมที่พ่อบ้านจะไม่ดูถูกบ้านที่ยากแค้นนี้ ดูถูกข้าน้อย?"

ทำไมพ่อบ้านฟังคำพูดของฉินซูแล้วรู้สึกคือการไล่เป็ดขึ้นชั้น?

ดวงตาลึกของเขาจ้องมองไปที่ ฉินซูโหรวไปด้านข้าง แต่ใบหน้าของฉินซูโหรวนั้นสุภาพเรียบร้อยมารยาทงดงาม มีแต่ความจริงใจ ไม่มีความอาฆาตพยาบาท

นี่... พ่อบ้านลังเล ท้ายที่สุดฉินซูเป็นคนที่เว่ยเชียนชิวให้ความสำคัญอย่างมาก จากนี้ไป เขาและฉินซูจะเป็นเพื่อนร่วมงาน ทำงานให้กับเว่ยเชียนชิว นอกจากนี้ฉินซูยังแสดงความจริงใจเยี่ยงนี้ต่อเขา พ่อบ้านไม่สามารถหลบเลี่ยงได้อีกต่อไป จากนั้นก็ปั้นหน้าเผยรอยยิ้มอย่างฝืนใจ แล้วพูดว่า: "คุณชายฉิน เจ้ากำลังพูดอะไรกันเล่า เจียนกั๋วให้ความสำคัญกับคุณชายนัก ให้ข้ามารบกวนคุณชาย คุณชายไม่รังเกียจข้าถือว่าให้เกียรติมากแล้ว”

“ขอบคุณคุณชายฉินที่ให้เกียรติอย่างสูง การเคารพเทียบไม่ได้กับทำตามคำสั่ง”

พ่อบ้านนั่งลงช้าๆ และอย่างระมัดระวัง หลังจากนั่งลง เขาก็ตื่นตัวมากและวางขาลงกับพื้นเพื่อป้องกันขาเก้าอี้ที่รับน้ำหนักเขาไม่ไหว จนมีเสียงหักดังขึ้น ทำให้ตาเฒ่าอย่างเขาล้มลงเอาได้

พ่อบ้านดันเก้าอี้ด้วยก้น ทดสอบเก้าอี้ไม่มีขาก่อน

ครั้งหนึ่ง...

สองครั้ง...

เก้าอี้ยังคงมั่นคงแข็งแรงราวกับภูเขา

ดูเหมือนว่าเก้าอี้ยังคงเชื่อถือได้

ความกังวลใจของพ่อบ้านที่ระมัดระวังมากลดลงครึ่งหนึ่ง

ในขณะนี้ มีเสียงแอ๊ดเล็กน้อยจากที่ไหนสักแห่งดังขึ้น และความกังวลของพ่อบ้านก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เขามองลงไปที่เก้าอี้อย่างประหม่าและเห็นว่าเก้าอี้นั้นยังเหมือนเดิม

เขาฟังอย่างตั้งใจอยู่พักหนึ่ง แต่ตอนนี้ไม่มีเสียงแอ๊ด ฉินซูโหรว มีสีหน้าเฉยเมยและรินชาช้าๆ... พ่อบ้านอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าเหตุเพราะความกังวล ตนเองจึงประสาทหลอนจนได้ยินเสียงแปลกในเมื่อครู่นี้

เขาไอแห้งๆ เพื่อปกปิดความเขินอาย

ในขณะนี้ ฉินซูโหรวถ้วยใส่ชาแล้วยื่นให้พ่อบ้านพูดด้วยรอยยิ้ม: "พ่อบ้าน เชิญดื่มชาหน่อย"

รอยยิ้มของฉินซูโหรว ทำให้พ่อบ้านสับสนและสงสัยว่า นี่เป็นมารยาทหรือเป็นการเยาะเย้ย

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร มันก็ยากที่พ่อบ้านจะเอ่ยถามใช่ไหม?

พ่อบ้านรับถ้วยด้วยมือทั้งสอง แล้วมองเข้าไปข้างใน มีเศษซากตะไคร่น้ำลอยอยู่บนน้ำสีเหลืองเล็กน้อย...

พ่อบ้านอดไม่ได้ที่จะต้านทานในใจ ชานี้สามารถดื่มได้หรือไม่?

เขาใช้ชีวิตมามากกว่าครึ่งชีวิต เดินทางไปทั่วโลก และถามตัวเองว่าเขาได้เห็นอะไรมามากมาย แต่เขาไม่เคยเห็นชาที่มีเอกลักษณ์เช่นนี้มาก่อน...

ช่วงเวลาที่พ่อบ้านยกเปลือกตาขึ้น ฉินซูรีบซ่อนรอยยิ้มบนริมฝีปาก แสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น พูดด้วยความคาดหวังอย่างยิ่ง: "พ่อบ้านเดินทางมาไกล คิดว่าคงจะกระหายน้ำแล้ว รีบดื่มเถิด ชิมดูว่าชาจากบ้านเกิดของเราเทียบได้กับชาของเมืองหลวงได้หรือไม่?”

“นี่คือสมบัติของบ้านเรา ปกติแล้วจะไม่เอาออกมาดื่มง่ายๆ เลยนะ นอกจากจะมีแขกคนสำคัญมา”

ความหมายก็คือ ฉินซูนำสิ่งล้ำค่าออกมาเพื่อต้อนรับพ่อบ้าน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของพ่อบ้านที่มีในหัวใจของฉินซู พูดให้ชัดเจนพ่อบ้านเป็นตัวแทนของเว่ยเชียนชิว สิ่งที่สำคัญที่สุดในหัวใจของฉินซูคือเว่ยเชียนชิว

เมื่อพ่อบ้านได้ยินสิ่งนี้เขาก็ดีใจทันที นี่เท่ากับว่า ฉินซูจึงตั้งใจจะยอมภักดีติ่เว่ยเชียนชิว?

โอ้ คราวนี้เขาจะสามารถนำข่าวดีไปแจ้งเว่ยเชียนชิวได้อย่างแน่นอน

ยอดเยี่ยม!