บทที่ 867 คิดเองฝ่ายเดียว

“โอ้ย!”

พ่อบ้านคร่ำครวญอยู่ในใจ ช่างโชคร้ายจริงๆ!

ฉินซูโหรวหัวเราะอย่างดุเดือดในใจ แต่แสร้งทำเป็นรู้สึกผิดอย่างยิ่งและพูดว่า: "พ่อบ้าน ท่านเป็นไรหรือไม่?"

“ข้าขอโทษจริงๆ หากไม่ใช่เพราะครอบครัวของข้ายากจน มีเครื่องใช้ที่พัง พ่อบ้านก็คงไม่ล้มลงพื้น“

หลังจากนั้น ฉินซูโหรวก็ทำท่าทางอยากจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยพยุงพ่อบ้าน

ดูร่างเล็กๆ ของฉินซูโหรวแล้ว จะมีแรงที่จะพยุงตัวเองขึ้นมาได้อย่างไร?

พ่อบ้านกลัวที่จะได้รับบาดเจ็บอีกครั้งจากการล้ม เขาจึงรีบหยุดเขาและพูดว่า "อย่า ขอบคุณคุณชายฉินที่เป็นห่วง ข้าไม่เป็นไร ลุกขึ้นเองได้"

ฉินซูโหรวมองพ่อบ้านอย่างสงสัยแล้วพูดว่า “ได้จริงนะ?”

“ได้ ได้! ทาสไม่เป็นไร! ไม่เจ็บ! ไม่เจ็บ!”

พ่อบ้านพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า อดทนต่อความเจ็บปวด พยุงตัวเองขึ้น

ฉินซูกระตือรือร้นเยี่ยงนี้ ถ้าพ่อบ้านไม่ลุกขึ้นอีก เกรงว่าเขาจะมาช่วยพยุงแล้วจริงๆ

โชคดีที่พ่อบ้านได้รับบาดเจ็บแค่บั้นท้าย ซึ่งไม่ร้ายแรงและยังสามารถเดินได้

พ่อบ้านแตะบั้นท้ายไว้ และพูดด้วยความเขินอาย: "ต้องให้คุณชายฉินเห็นความอายแล้ว ทาสชรารบกวนนานแล้ว ขอตัวกลับก่อน"

"หากมีเรื่องไร้มารยาทในวันนี้ ขอให้คุณชายอภัยให้ข้าด้วย หวังว่าคุณชายจะให้เกียรติ อย่าลืมไปหากันบ้างที่จวนเจียนกั๋ว"

ฉินซูโหรวพยักหน้าและพูดว่า: "ไม่ลืมแน่! พ่อบ้านกลับดีๆ! ท่านค่อยๆ กลับนะ"

หลังจากนั้น ฉินซูโหรวก็ส่งพ่อบ้านออกไปจากประตู มองดูเขาเดินกะโผลกกะเผลกไปจากเธอ เมื่อหายไปจากสายตา ในที่สุดเธอก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ: "ฮ่าฮ่า!"

ฉินซูโหรวปิดปากของเธอแล้วเยาะเย้ยอย่างเย็นชา

ว่ากันว่าคนของเจียนกั๋วนั้นจัดการได้ยาก แต่พ่อบ้านที่เจ้าเล่ห์และมากอุบายนี้ ฉินซูโหรวพูดเพียงไม่กี่คำก็ทำให้เขาดื่มปัสสาวะไปสองชามอย่างเต็มใจ...

ดูเหมือนว่าจะมันก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะจัดการ

ความมั่นใจของฉินซูโหรวเพิ่มขึ้นมาก เธอหันหลังกลับเข้าบ้านด้วยใบหน้าที่มีความสุข จากนั้นเธอก็หยิบโต๊ะและเก้าอี้ในบ้านไปที่ห้องครัว แล้วรื้อออกเป็นท่อนไม้และแผ่นไม้เพื่อใช้เป็นฟืน

จากนั้นเธอก็ย้ายโต๊ะและเก้าอี้ที่เก่าแต่สมบูรณ์ออกจากห้องแล้วจัดวางให้เข้าที่

ในเวลานี้ ตาข่ายขนาดใหญ่ที่ถูกโยนไปทางพ่อบ้านของจวนเจียนกั๋วกำลังครอบเข้าหาเขาอย่างเงียบๆ แต่เขาไม่รู้ตัวเลย

พ่อบ้านลากร่างอันหนักอึ้งของเขากลับไปที่จวนเจียนกั๋ว เว่ยเชียนชิวที่รออย่างกระวนกระวายใจอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเมื่อเห็นสภาพของเขา ตอนออกไปยังดีๆ อยู่เลย ทำไมเขากลับมาในสภาพยับเยินเช่นนี้ ?

เว่ยเชียนชิวส่งเขาไปพบปัญญาชน ไม่ใช่ไปต่อสู้นิ

แค่ไปพบปัญญาชนคนหนึ่งก็เป็นเยี่ยงนี้ได้อย่างไร?

เว่ยเชียนชิวอดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัย: "เจ้าเป็นอะไรไป?"

"เรียนเจียนกั๋ว ทาสล้มลงที่บ้านของฉินซูโดยไม่ทันระวังขอรับ"

“ล้ม?"

เว่ยเชียนชิวอดไม่ได้ที่จะสงสัยมากขึ้น พ่อบ้านที่สุขุมอยู่ตลอด อีกทั้งมีทักษะศิลปะการต่อสู้ในตัว และมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาจะล้มจนเป็นสภาพนี้ได้ยังไง?

เมื่อพ่อบ้านได้ยิน เขาก็เล่าทุกอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่เขาเห็นและพบที่บ้านของฉินซูโหรว โดยเน้นที่เก้าอี้และน้ำชาต้อนรับแขกโดยเฉพาะ

สถานที่ที่ฉินซูตั้งรกรากทรุดโทรมมากเหรอ?

เว่ยเชียนชิวอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง ปัญญาชนรักเกียรติรักศักดิ์ศรี หากเขาไม่ได้ยากจนและสิ้นเนื้อประดาตัว ฉินซูก็คงไม่ยากจนขนาดนี้อย่างแน่นอน เก้าอี้ที่ขาดขาข้างหนึ่งยังคงใช้งานอยู่ และนำมาใช้รับรองแขก!

วิสัยทัศน์ของเว่ยเชียนชิวเปิดกว้างขึ้นจริงๆ เขาอดไม่ได้ที่จะคิดเรื่องนี้กับพ่อบ้าน ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฉินซูอยากจะพึ่งพาเว่ยเชียนชิว!

ฉินซูต้องกระตือรือร้นที่จะออกจากสถานการณ์ลำบากนี้ กระตือรือร้นที่จะก้าวหน้า มีหน้ามีตา!

อยากจะเดินเส้นทางที่ถูกต้องก้าวไปสู่จุดสูงสุดของชีวิต สำหรับผู้ที่มาจากครอบครัวที่ยากจน หนทางเช่นนี้ยังอีกยาวไกล!

ฉินซูจะไม่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร!

หมื่นปีนั้นยาวนานเกินไป ควรสู้เพื่อตอนนี้!