บทที่ 868 มีบางอย่างแปลกๆ

ถ้าเป็นเช่นในอดีต เว่ยเชียนชิวคงฆ่าฉินซูโดยไม่ลังเลใจ

อย่างไรก็ตาม จวนเจียนกั๋วก็ไม่เหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป ในปีที่ผ่านมา ได้สูญเสียมือขวาไปหลายคน มีเพียงออกไม่มีเข้า ยิ่งกว่านั้น การสอบในปีนี้แปลกมาก หลังจากการสอบทั้งสองครั้ง นอกจากเว่ยเป้ยลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเขาแล้ว ผู้ที่เป็นโดดเด่นสุดก็คือฉินซู

แม้ว่าบัณฑิตที่เหลือฟังดูดีคือไม่มีใครตกรอบ แต่พวกเขาก็ถูกบดขยี้จนแหลก ด้วยความแข็งแกร่งของเว่ยเป้ยและฉินซูต่อหน้าคนสองคนนี้ พวกเขาอยู่ตามหลังอีดไกล และแน่นอนว่า เว่ยเชียนชิวดูถูกคนที่ไร้ความสามารถเช่นนี้ ไม่แม้แต่อยากฆ่าทิ้งด้วยซ้ำ

เนื่องจากไม่มีเลือดสดไหลเข้าสู่จวนเจียนกั๋วมาเป็นเวลานาน ดวงตาของเว่ยเชียนชิวจึงเพ่งไปที่ฉินซูอย่างเป็นธรรมชาติ

ในสายตาของเว่ยเชียนชิว ฉินซูเก่งพอๆ กับชาวยุทธ์แท้ที่เขาเลือกมาอย่างละเอียด ฉินซูเป็นคนที่มีความสามารถที่สุด และฉินซูสามารถยืนหยัดต่อสู้กับบัณฑิตที่เหลือเพียงลำพังได้

นอกจากนี้เซียวเฉวียนยังเป็นเหมือนครีมทาหนังสุนัขที่เกาะเว่ยเชียนชิว เว่ยเชียนชิวไม่สามารถกำจัดมันได้ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหนก็ตาม เขาก็ยังเบื่อหน่ายกับเซียวเฉวียนเป็นครั้งคราว

เพื่อจัดการกับเนื้องอกร้ายอย่างเซียวเฉวียน เว่ยเชียนชิวต้องการความช่วยเหลือจากบุคคลที่โดดเด่นเช่นฉินซูอย่างยิ่ง!

ดังนั้นเว่ยเชียนชิวจึงพูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก: "ได้ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าถอยไปก่อน"

เอ๋ เจียนกั๋วคุยง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?

ไม่สนอะไรแล้ว พ่อบ้านก็ถอยไปอย่างรวดเร็ว

ในเวลานี้ เว่ยเชียนชิวมีความคิดในใจแล้ว พรุ่งนี้เขาจะไปหาฉินซูอย่างเงียบๆ คนเดียว เจียนกั๋วผู้สง่างามไปถึงประตูด้วยตนเอง เขาไม่เชื่อว่าฉินซูจะไม่ลังเลใจในเกียรติอันยิ่งใหญ่นี้!

........

.....…

พระราชวัง

หลังจากที่เซียวเฉวียนและฮ่องเต้ได้สนทนากันอย่างลับๆ ในห้องอักษรในวังเป็นเวลาหนึ่งชั่วยามแล้วกลับจวน ไม่นานหลังจากนั้น เซียวเฉวียนก็เข้ามาในวังอีกครั้ง ครั้งนี้ เซียวเฉวียนเข้าวังด้วยความคิดริเริ่มของเขาเอง

ในเวลานี้ มีความเงียบในห้องอักษร ฮ่องเต้ทรงเสวยชาร้อน มองไปที่เซียวเฉวียนครู่หนึ่ง และถามอย่างสงสัย: "เหตุใดราชครูจึงเปลี่ยนแผนการกะทันหัน?"

ตามข้อตกลงดั้งเดิมระหว่างเซียวเฉวียนและฮ่องเต้ เซียวเฉวียนจัดการเว่ยเชียนชิวได้แล้วค่อยไปซินเจียง

ตอนนี้ยังไม่ได้จัดการเว่ยเชียนชิว เซียวเฉวียนก็เสนอตัวจะไปที่ซินเจียง แม้ว่าฮ่องเต้จะไม่อาจรั้งได้ แต่ในเมื่อเซียวเฉวียนได้หารือเรื่องนี้กับฮ่องเต้ นั่นหมายความว่าเซียวเฉวียนยังคงเคารพฮ่องเต้ และพอดีกับองค์ฮ่องเต้ทรงต้องการทราบอย่างชัดแจ้ง

เซียวเฉวียนวางถ้วยชาลง ยกเปลือกตาขึ้น แล้วย้อนถามฮ่องเต้ว่า: "ไม่ว่าเหตุใดที่กระหม่อมอยากไปที่ซินเจียง ขอฝ่าพระบาทโปรดบอกกระหม่อมด้วยว่าพระองค์ทรงตกลงที่จะให้กระหม่อมไปหรือไม่?"

คำถามของเซียวเฉวียนนั้นไม่จำเป็นถามเลยไม่ใช่เหรอ?

เขารู้ชัดเจนว่าไม่ว่าฮ่องเต้จะเห็นด้วยหรือไม่ ถ้าเขายืนกรานจะไป ฮ่องเต้จะไม่ปฏิเสธแม้แต่คำเดียว

ฮ่องเต้ไม่แน่ใจว่าคำถามของเซียวเฉวียนมีจุดประสงค์อะไร ทรงยิ้มแล้วตรัสว่า "ตกลง ถ้าข้าสามารถช่วยอะไรเจ้าได้ ก็ไม่เป็นไรที่ราชครูจะบอกออกมาโดยตรง"

เซียวเฉวียนเดินทางไปทางซินเจียงเพื่อตามหามันเทศและปืน มันเป็นเรื่องสำคัญที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศและประชาชน ไม่เพียงแต่ฮ่องเต้จะไม่ขัดขวางเท่านั้น แต่เขายังช่วยเหลือเขาอย่างเต็มที่ พยายามอย่างดีที่สุดเพื่อตอบสนองความต้องการของเซียวเฉวียน

พูดให้จริงจังมากขึ้น ถ้าเซียวเฉวียนต้องการดวงดาวบนท้องฟ้า ฮ่องเต้จะพยายามอย่างดีที่สุดที่จะเอาดวงดาวเหล่านั้นให้เขา!

เซียวเฉวียนยิ้มและกล่าวว่า: "ฝ่าบาททรงเข้าพระทัยความชอบธรรม ช่างเป็นบารมีของประชาชนในต้าเว่ย ในฐานะครู กระหม่อมขอขอบพระทัยฝ่าบาทในนามของประชาชน"

อันที่จริง เซียวเฉวียนคือขอบคุณแทน ถึงผู้วายชนม์อย่างเซียวเทียน, ปีศาจกวี, เหวินฮั่น, เฉาสิงจือและกองกำลังของตระกูลเซียวทั้งห้าหมื่นนาย

แม้ว่าฮ่องเต้แห่งต้าเว่ยยังอายุน้อย แต่เขาก็ยังตื่นตัว รู้จักความอดทน รู้วิธีที่จะก้าวหน้าและล่าถอย และแต่งตั้งผู้คนตามความสามารถของพวกเขา

เขาสามารถเรียกได้ว่าเป็นราชาที่ฉลาด!

เทียบได้กับถังไท่จงที่โด่งดังในประเทศจีน!

ฮ่องเต้ทรงรักผู้มีพรสวรรค์ ไม่ว่าพวกเขาจะมาจากไหนก็ตาม

ตั้งแต่เซียวเฉวียนมาถึงต้าเว่ย ทุกคนได้ใส่ร้ายเซียวเฉวียนชายหนุ่มจากตระกูลที่ยากจน มีเพียงฮ่องเต้เท่านั้นที่ดูแลเขามากขึ้น สนับสนุนเขา และให้โอกาสเขาในการต่อสู้กับผู้ที่รังแกเขาอย่างกล้าหาญ !

เซียวเฉวียนสามารถมาถึงจุดที่เขาอยู่ทุกวันนี้ทีละขั้นภายใต้จมูกของเว่ยเชียนชิว นอกเหนือจากความพยายามของเขาเองแล้ว เขายังได้รับการสนับสนุนจากฮ่องเต้อีกด้วย!