บทที่ 9

“ไอ้บ้า อย่าขยับ”

การต่อสู้โดยไม่รู้ตัวของเธอเป็นการล่อลวงที่ร้ายแรงต่อผู้ชายธรรมดาอย่างหรงเฉอ

มันเหมือนกับลูกแมวแสนซนกำลังข่วนหัวใจของ หรงเฉอ เขาอยากจะจับอุ้งเท้าตัวน้อยแสนซนนี้และสอนบทเรียนให้เขาแต่เขาก็ไม่สามารถจับมันได้

หัวใจของฉันคัน

“อืม ฉันไม่ได้...ขยับ”

An Ruoxue มองไปที่ดวงตาสีดำอันเย็นชาของ Rong Che ด้วยดวงตาที่สับสน และใบหน้าที่แดงก่ำของเธอทำให้เธอดูเป็นผู้หญิงมากขึ้น

แม้ว่าปากจะไม่ขยับ แต่ร่างกายก็บิดงออย่างควบคุมไม่ได้

"คุณ……"

“ฉันบอกว่าฉันไม่ได้ย้าย ทำไมคุณไม่เชื่อฉัน”

Ruoxue ยื่นมือออกมาบีบจมูกของ Rong Che ทำหน้ามุ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"ด่ามัน"

“อันรัวซือ คุณขอสิ่งนี้” แม้ว่าหรงเฉอจะมีการควบคุมตนเองที่ไม่ธรรมดา แต่เขาก็ไม่สามารถทนความทรมานของอันรัวซือได้

หรงเฉอเหยียบเบรกด้วยเท้าขวา และโอบแขนอันแข็งแกร่งรอบเอวของอันรัวซู่

"ก็ เอ่อ..."

ผิวของ An Ruoxue เนียนมาก ตอนนี้เธอดื่มไวน์ภายใต้อิทธิพลของแอลกอฮอล์ ผิวสวย ๆ ของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย

ลูกกระเดือกของหรงเฉอม้วนโดยไม่รู้ตัว และกลิ่นหอมเย้ายวนของร่างกายของอันรัวซือผสมกับกลิ่นหอมกลมกล่อมของไวน์แดงอบอวลอยู่ในรูจมูกของเขา กระตุ้นกระแสภายในดั้งเดิมที่สุดของชายคนหนึ่ง

“ให้ตายเถอะ คุณเป็นคนก่อไฟ จึงไม่แปลกใจเลยที่ Ben Shao”

ในวินาทีต่อมา ริมฝีปากเย็นบางของหรงเฉอก็ประกบริมฝีปากสีแดงเชอร์รี่ของอันรัวซือ

ค่ำคืนที่ลึกและเงียบงัน ปัจจัยที่คลุมเครือแทรกซึมอยู่ในอากาศของเมืองด้วยสายลมยามค่ำคืนที่เลวร้าย ทำให้จิตใจของชายและหญิงต้องมนต์สะกด

...

แสงแดดแรกในตอนเช้าส่องผ่านหน้าต่างกระจกที่สว่างไสวบนใบหน้าที่สวยงามและสวยงามของ An Ruoxue แสงแดดที่แผดจ้าทำให้ดวงตาของเธอเจ็บปวด

"ก็ อืม"

ซ่งซิงพึมพำเสียงต่ำ อันรัวซือขมวดคิ้วและพลิกตัว พบสถานที่ที่ไม่มีแสงแดดและนอนหลับต่อไป

"ผู้หญิงคนนี้."

หรงเฉอซึ่งนอนอยู่ข้างๆ เขาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยดวงตาสีดำคู่หนึ่ง ผิวของเขาเรียบเนียนราวกับผ้าไหม

จะมีผู้หญิงสักคนที่สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลได้อย่างไร? ภายใต้ผ้าห่ม มือขวาของหรงเฉอเลื่อนไปตามเรือนร่างอันสวยงามของอันรัวซู่ โดยไม่สามารถปลดปล่อยตัวเองออกมาได้

นิ้วของเขาดูเหมือนจะติด แต่เขาก็ไม่เต็มใจที่จะออกจากร่างของ An Ruoxue

"ก็ อืม"

An Ruoxue ที่กำลังหลับอยู่พูดอย่างใจเย็น คิ้วสวยขมวดแน่น และมุมปากของเธอพูดอย่างคลุมเครือ: "Xiao Huang อย่าสร้างปัญหา"

เมื่อ An Ruoxue พูด เธอโบกมือโดยไม่รู้ตัว พยายามสลัดมือวิเศษที่รัดเอวเธอออก

"หวางน้อย...อะไรกันเนี่ย?

ดวงตาที่ยาวและแคบของหรงเฉอหรี่ลง และมีชั้นน้ำแข็งบางๆ ปกคลุมใบหน้าที่เคร่งขรึมของเขา

ไอ ไอ ไอ ไอ...

หาก Tangtang Rong รู้ว่า An Ruoxue สีเหลืองตัวเล็ก ๆ ที่พูดถึงคือลูกหมาสีเหลืองที่เธอเลี้ยง เขาจะต้องโกรธมากจนอยากจะฆ่า An Ruoxue

“เอ่อ เสี่ยวหวง ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าสร้างปัญหา”

จริง ๆ แล้ว Ruoxue ต้องการที่จะอยู่อย่างเงียบสงบและนอนหลับสบาย แต่การถูกรบกวนจากร่างกายของเธออย่างต่อเนื่องทำให้เธอนอนไม่หลับเลย

"ก็ อืม"

ในที่สุด An Ruoxue ก็ลืมตาขึ้นอย่างผ่อนคลาย ภาพตรงหน้าค่อยๆ ชัดเจนขึ้น และสิ่งที่ An Ruoxue เห็นคือใบหน้าที่หล่อเหลาและไม่ธรรมดา

“หรงเฉ่าสุดหล่อ ฉันคงกำลังฝันไป ฮ่าฮ่า”

อันรัวซือเม้มริมฝีปาก ยิ้มอย่างโง่เขลาที่หรงเฉอข้างๆ เธอ แล้วหลับตาลงอีกครั้ง