บทที่ 1008 : สู้กับสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์!

เพียงแค่เคลื่อนไหวไม่กี่ครั้งหลิงหยุนก็สามารถจัดการกับนักบวชเลี่ยยื่อ และซือกงวู่จี๋ได้ในคราวเดียว และด้วยความเร็วที่ไวกว่าแสงของหลิงหยุนนั้น เขาใช้เวลาไปกับกระบวนการทั้งหมดนั้นไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำไป เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นภายในเวลาที่รวดเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อและเกินความคาดหมายของทุกคนเป็นอย่างมาก! ในตอนแรกที่หลิงหยุนชกซือกงวู่จี๋จนกระเด็นลอยละลิ่วออกไปและจับร่างของนักบวชเลี่ยยื่อโยนตามออกไปนั้น เฉินเจี้ยนกุ่ยยังคงงุนงงอยู่ และสมองของเขาก็ยังไม่สามารถปะติดปะต่อเรื่องราวได้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกันแน่! แต่ทันทีที่ได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของคนทั้งคู่ดังขึ้นเฉินเจี้ยนกุ่ยก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติทันที และรีบกระพือปีกใหญ่ยักษ์ของตนเองพุ่งหนีขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว เฉินเจี้ยนกุ่ยคิดเพียงแค่ว่าต้องหนีไปจากที่นี่ให้ได้เร็วที่สุดเท่านั้น เพราะรู้ว่าตนเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลิงหยุนในเวลานี้! แต่เมื่อรอจนกระทั่งถึงตอนนี้แล้วจึงคิดที่จะหนี..เฉินเจี้ยนกุ่ยยังคิดว่าตนเองจะสามารถหนีรอดได้อีกอย่างนั้นหรือ เวลานี้หลิงหยุนมีจิตหยั่งรู้ที่ทรงพลังกว่าเดิมมากถึงสิบเท่าระหว่างที่จัดการกับนักบวชเลี่ยยื่อและซือกงวู่จี๋อยู่นั้น จิตหยั่งรู้ของเขาก็จับอยู่ที่ร่างของเฉินเจี้ยนกุ่ยด้วย ทุกการเคลื่อนไหวของเฉินเจี้ยนกุ่ย จึงล้วนแล้วแต่อยู่ในการรับรู้ของหลิงหยุนทั้งสิ้น! ในเมื่อหลิงหยุนลงทุนใช้วิชาพลังมังกรซึ่งเป็นไพ่ตายเพื่อให้ตนเองมีศักยภาพในการต่อสู้เพิ่มจากเดิมถึงสิบเท่าเช่นนี้ หากเขายังปล่อยให้เฉินเจี้ยนกุ่ยหนีรอดไปได้ เขาก็ไม่ควรจะชื่อหลิงหยุนอีกต่อไป! เฉินเจี้ยนกุ่ยนั้นเป็นแวมไพร์และข้อได้เปรียบเพียงอย่างเดียวของมันเวลานี้ก็คือ ปีกที่สามารถพาร่างของมันทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าได้ และในเวลานั้นร่างของเฉินเจี้ยนกุ่ยก็ได้ขึ้นไปอยู่บนอากาศห่างจากพื้นดินไปราวเจ็ดสิบเมตรแล้ว แต่ถึงกระนั้นปีกใหญ่ยักษ์ของมันก็ยังคงกระพือไม่หยุด เพื่อที่จะพยายามพาร่างของตนเองให้บินขึ้นไปสูงที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้! แต่ครั้งนี้..เฉินเจี้ยนกุ่ยไม่กล้ากลายร่างเป็นค้างคาวตัวเล็ก ที่ถึงแม้ว่าจะสามารถบินหลบหนีได้รวดเร็วยิ่งขึ้นก็ตาม แต่นั่นกลับจะเป็นอันตรายมากยิ่งกว่า เพราะมันหมายถึงการที่เฉินเจี้ยนกุ่ยจะสูญสิ้นพลังการป้องกันตัวเองไปอย่างสิ้นเชิง อีกทั้งเขายังคงไม่ลืมความน่าสะพรึงกลัวของคันธนูทอง และลูกธนูเงินของหลิงหยุน! และหากถูกหลิงหยุนจู่โจมด้วยคันธนูทองและลูกธนูเงินจริงๆ การกลายร่างเป็นค้างคาวตัวเล็ก จะยิ่งทำให้เฉินเจี้ยนกุ่ยตกอยู่ในอันตรายที่มากกว่าเดิม! เจสเตอร์รีบบินตรงเข้าไปหาหลิงหยุนทันทีพร้อมกับร้องตะโกนบอกหลิงหยุนว่า “เจ้านาย..ขึ้นมาบนหลังเจสเตอร์ได้เลย!” หลิงหยุนหันหน้าไปมองพร้อมกับยิ้มให้และสั่งว่า “ไม่จำเป็น.. เจ้าอยู่ที่นี่กับพอลคอยช่วยน้าหญิง!” เมื่อเฉินเจี้ยนกุ่ยเห็นสถานการณ์เริ่มไม่ดีและคิดที่จะหนี เฉี่วยหยิงกงเองก็คิดไม่ต่างกัน.. แต่ฉินตงเฉี่วยนั้นไม่ยอมให้เขาหนีไปได้ง่ายๆอย่างแน่นนอน และรีบพุ่งเข้าไปขวางไว้ทันที หลิงหยุนพูดจบก็กระเท้าทั้งสองข้างลงกับพื้นดังปัง!ก่อนที่ร่างของเขาจะลอยละลิ่วขึ้นไปกลางอากาศ พร้อมกับหมุนตัวพุ่งตรงเข้าหาร่างของเฉินเจี้ยนกุ่ยทันที! หลิงหยุนกระโดดขึ้นไปอย่างสุดกำลังร่างของเขาลอยละลิ่วขึ้นไปกลางอากาศสูงถึงสองร้อยเมตร แต่ถึงกระนั้นความเร็วที่พุ่งขึ้นก็ยังไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย และสามารถไล่ตามร่างร่างของเฉินเจี้ยนกุ่ยได้ทันเวลา.. “ตามข้ากลับลงไปข้างล่างได้แล้ว!” หลิงหยุนหมุนตัวขึ้นไปยืนอยู่บนแผ่นหลังของเฉินเจี้ยนกุ่ยจากนั้นจึงร้องตะโกนบอก พร้อมกับกำหมัดชกลงไปที่กลางแผ่นหลังของเฉินเจี้ยนกุ่ยอย่างแรง หมัดที่ทรงพลังยิ่งกว่าพายุเฮอริเคนของหลิงหยุน ซัดเข้าใส่ร่างของเฉินเจี้ยนกุ่ยอย่างไม่ปราณี.. “อ๊าก..” เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังก้องไปทั่วท้องนภาแล้วร่างของเฉินเจี้ยนกุ่ยก็ร่วงตกลงมาจากท้องฟ้าราวกับนกปีกหัก!และจู่ๆกระบี่โลหิตแดนใต้ก็โผล่ออกมาจากมือของหลิงหยุน!และในขณะที่ร่างของเฉินเจี้ยนกุ่ยกำลังร่วงลงสู่พื้นดินนั้นหลิงหยุนก็จัดการฟันกระบี่สีดำลงไปบนปีกทั้งสองข้างของมันทันที..“อ๊าก”เฉินเจี้ยนกุ่ยตกลงมาจากท้องฟ้าด้วยความรวดเร็วอีกทั้งยังถูกชกด้วยกำปั้น และถูกตัดปีกทั้งสองข้างทิ้ง มันจึงได้แต่กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างที่สุด..ตุ้บ!ร่างใหญ่ยักษ์ไร้ปีกของเฉินเจี้ยนกุ่ยร่วงลงกระแทกกับพื้นดินอย่างแรงจนพื้นดินบริเวณนั้นกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ ทั้งดินและหินต่างก็กระเด็นกระดอน และกระจายไปทั่วทั้งบริเวณ..ร่างของเฉินเจี้ยนกุ่ยนั้นตกลงไปกลางป่าทึบและร่างของหลิงหยุนที่ร่วงตามลงมานั้น ก็ไปยืนเหยียบอยู่บนแผ่นหลังของเฉินเจี้ยนกุ่ยอย่างพอดิบพอดี..หลิงหยุนย่อตัวลงนั่งยองๆอยู่บนแผ่นหลังของเฉินเจี้ยนกุ่ยพร้อมกับพูดขึ้นว่า..“คนแซ่เฉิน..ยังมีอีกหลายเรื่องที่เจ้ายังไม่รู้ และคิดไม่ถึง!”.ไอรีนโนเวล.ก่อนที่ทั้งสองฝ่ายจะเริ่มลงมือต่อสู้กันนั้นเฉินเจี้ยนกุ่ยที่มั่นอกมั่นใจว่าฝ่ายของตนจะต้องได้รับชัยชนะนั้น ได้บอกกับหลิงหยุนว่า ยังมีอีกหลายเรื่องที่หลิงหยุนยังไม่รู้ และคิดไม่ถึง!ในเวลานั้นหลิงหยุนเพียงแค่ยิ้มและไม่ตอบโต้อะไร แต่ในเวลานี้เขาได้ยืมคำพูดประโยคนั้นมาใช้พูดกับเฉินเจี้ยนกุ่ยเสียเอง!หลังจากที่พูดจบแล้ว..หลิงหยุนก็ลุกขึ้นยืน และจัดการกระทืบเท้าลงบนแผ่นหลังของเฉินเจี้ยนกุ่ยอีกครั้ง ก่อนจะก้าวลงไป แล้วยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นเตะร่างของเฉินเจี้ยนกุ่ยอย่างแรง..“อ๊าก..”ร่างของเฉินเจี้ยนกุ่ยลอยละลิ่วออกไปทันทีก่อนที่จะไปตกอยู่ข้างๆร่างของซือกงวู่จี๋ที่นอนอยู่ในสวนด้านหลังของบ้านเลขที่-1ครั้งนี้ไม่เพียงกระดูกสันหลังของเฉินเจี้ยนกุ่ยแตกหักแต่กระดูกส่วนอื่นๆก็หักด้วยซึ่งก็ไม่รู้ว่ามีส่วนใหนบ้าง ในขณะที่ปีกใหญ่สองข้างก็ถูกตัดขาด เฉินเจี้ยนกุ่ยจึงนับว่าได้รับบาดเจ็บสาหัสมากพอควร..แต่หากเปรียบเทียบกับอาการบาดเจ็บของยอดฝีมือทั้งสองคนก่อนหน้านี้แล้วอาการบาดเจ็บของเฉินเจี้ยนกุ่ยเวลานี้จึงนับว่าเล็กน้อยกว่ามาก..ครั้งนี้เฉินเจี้ยนกุ่ยจะได้เข้าสู่แวมไพร์ขั้นเคานต์แล้วและแม้ว่าการฟื้นฟูร่างกายของแวมไพร์ขั้นเคานต์จะค่อนข้างทำได้รวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ แต่ครั้งนี้เฉินเจี้ยกุ่ยก็คงต้องใช้เวลานานกว่าจะฟื้นตัวได้ดังเดิม..หลิงหยุนเคลื่อนไหวอีกครั้งและร่างของเขาก็ไปปรากฏอยู่ที่สวนภายในบ้าน ท่ามกลางการต่อสู้ระหว่างเฉี่วยหยิงกงกับฉินตงเฉี่วย..เฉี่วยหยิงกงถูกฉินตงเฉี่วยกับเจสเตอร์ล้อมไว้และได้พยายามที่จะฝ่าวงล้อมของทั้งคู่ออกไปให้ได้ แต่ก็ยังไม่สามารถทำได้อย่างที่ต้องการ