บทที่ 1009 : ปีศาจภัยแล้งที่ดุร้าย!

ส่วนนักพรตน้อยจากสำนักเหมาซาน– โม่วู๋เตานั้น กลับยิ่งน่าสนใจมากกว่าใครๆ! โม่วู๋เตาอยู่กับสำนักเหมาซานมาตั้งแต่เล็กแม้ว่าเขาจะไม่สนใจ และเอาใจใส่เรื่องการฝึกวรยุทธของสำนักเหมาซานนัก แต่ดูเหมือนว่าหัวใจของเขานั้นจะเข้าถึงจิตแห่งเต๋าได้มากทีเดียว! แม้ตามสัญชาติญาณโม่วู๋เตาจะรู้สึกหวาดกลัวต่อปีศาจภัยแล้งที่ดุร้ายตนนี้แต่เขากลับไม่ยอมหลบหนีไป และเมื่อพบวาไป๋เซียนเอ๋อกำลังตกอยู่ในอันตราย และกำลังจะเสียท่าให้กับปีศาจภัยแล้ง โม่วู๋เตาก็รีบเปิดกระสอบที่แบกมาด้วยทันที! โม่วู๋เตาค่อยๆเปิดกระสอบนั้นออกราวกับว่ากำลังจะนำสิ่งของล้ำค่าออกจากอ้อมอกของตนเอง และภายในกระสอบใบนั้นก็มีสิ่งของอยู่ราวเจ็ดแปดอย่าง.. โม่วู๋เตาหยิบโถใบใหญ่ออกมาเป็นสิ่งแรกเขายกมือขึ้นหมุนฝาโถให้เปิดออก แล้วล้วงเอาข้าวเหนียวออกมาหนึ่งกำใหญ่ ปากก็ขมุบขมิบพึมพำออกมาเบาๆ จากนั้นจึงจัดการซัดข้าวเหนียวในกำมือนั้นใส่ร่างของปีศาจภัยแล้งทันที! ท่าทางของโม่วู๋เตานั้นดูทะมัดทะแมงยิ่งนักและสามารถซัดข้าวเหนียวโดนร่างของปีศาจภัยแล้งอย่างแม่นยำ แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น… “ไม่ได้ผล..” โม่วู๋เตากระพริบตาด้วยความงุนงงอยู่นานก่อนจะพบกับความจริงว่าข้าวเหนียวเหล่านั้นไม่สามารถทำอะไรปีศาจภัยแล้งได้เลย เขากรอกตาไปมาคล้ายกำลังครุ่นิคิด ก่อนจะวางโถในมือลงแล้วล้วงเอาเหรียญทองแดงออกมาหนึ่งพวงใหญ่.. เหรียญทองแดงเหล่านี้ได้ผ่านมือผู้คนมามากมายนับไม่ถ้วนจึงย่อมมีพลังหยางที่รุนแรงของมนุษย์ห่อหุ้มอยู่ และสามารถใช้จัดการกับเหล่าภูตผีปีศาจได้.. โม่วู๋เตากำพวงเหรียญทองแดงพร้อมกับยกมือขึ้นเตรียมที่จะปาใส่ร่างของปีศาจภัยแล้งแต่กลับมีท่าทีลังเล และสีหน้าที่บ่งบอกถึงความเสียดาย จากนั้นจึงเปลี่ยนมารูดเหรียญทองแดงออกมาจากพวงเพียงแค่สองเหรียญ แล้วจัดการปาใส่ร่างของปีศาจภัยแล้งอีกครั้ง ท่าทางของโม่วู๋เตายังคงทะมัดทะแมงเช่นเคยและเหรียญทองแดงทั้งสองเหรียญ ก็พุ่งเข้าใส่ก้นของปีศาจภัยแล้งอย่างพอดิบพอดี.. “ห๊ะ..นี่ก็ใช้ไม่ได้ผลหรือนี่!” โม่วู๋เตาวางพวงเหรียญทองแดงลงแล้วหยิบเอาบางสิ่งบางอย่างสีดำออกมาจากกระสอบ และมันก็คือกีบเท้าลานั่นเอง..! “แต่หากจะใช้สิ่งนี้ข้าต้องหาวิธียัดมันเข้าไปในปากของเจ้าปีศาจนั่น..” โม่วู๋เตาทำหน้าตาคล้ายกับตัดสินใจแน่วแน่เขากำกีบเท้าลาไว้ในมือแน่นพร้อมกับลุกขึ้นยืน แต่แล้วก็ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นก่อนจะถอนหายใจออกมาเสียงดัง.. “เฮ้อ..เอากีบเท้าลาไปยัดปากเจ้าปีศาจภัยแล้งนี่นะ! ต่อให้ข้า – โม่วู๋เตาใจกล้ามากพอ แต่ก็ไร้ความสามารถที่จะทำเช่นนั้นได้แน่!” ปีศาจภัยแล้งเคลื่อนไหวรวดเร็วเสียยิ่งกว่าแสงด้วยความสามารถของโม่วู๋เตาเวลานี้ อย่าว่าแต่จะได้เข้าใกล้ปีศาจภัยแล้งได้เลย และต่อให้สามารถเข้าใกล้ปีศาจภัยแล้งได้จริง เขาก็คงถูกมันฆ่าตายเสียก่อนที่จะได้เอากีบเท้าลายัดใส่ปากของมัน! ยิ่งไปกว่านั้น..ที่พื้นบริเวณรอบๆตัวของปีศาจภัยแล้ง และตามร่างกายของมันนั้น ก็ปกคลุมไปด้วยสัตว์มีพิษรุนแรงมากมาย โม่วู๋เตาขยะแขยงจนไม่กล้าที่เข้าไปใกล้.. สีหน้าของโม่วู๋เตาเต็มไปด้วยความท้อแท้สิ้นหวังและได้แต่มองดูการต่อสู้ด้วยความรู้สึกเสียใจ พร้อมกับคิดว่าอาจารย์ของตนนั้นช่างกล่าวได้ถูกต้องนัก โลกภายนอกล้วนแล้วแต่อันตรายหากไร้วรยุทธ! ต่อหน้าปีศาจภัยแล้งที่ดุร้ายโม่วู๋เตาได้แต่คิดว่าเขาเป็นศิษย์เหมาซานเพียงคนเดียวที่อยู่ที่นี่ แต่กลับไม่สามารถยื่นมือช่วยอะไรได้เลย คิดแล้วช่างน่าอับอายยิ่งนัก!“ทั้งข้าวเหนียวและเหรียญทองแดง ล้วนแล้วแต่ไม่สามารถทำอะไรมันได้..”โม่วู๋เตาเก็บกีบเท้าลากลับเข้าไปในกระสอบด้วยสีหน้าผิดหวัง..ในกระสอบของโม่วู๋เตาเวลานี้ยังมีคัมภีร์อยู่สองสามเล่ม ยันต์สีเงิน แล้วก็ยันต์สีม่วง เขานั่งลงยองๆ จ้องมองยันต์ทั้งสองสีพร้อมกับเม้มริมฝีปากแน่น คล้ายกับกำลังตัดสินใจอยู่ว่าจะใช้ยันต์ดีหรือไม่..แต่ในที่สุด..โม่วู๋เตาก็กัดฟันแน่นพร้อมกับหยิบยันต์สีม่วงขึ้นมาหนึ่งแผ่น ส่วนมืออีกข้างก็ถือกระบี่ไม้ไว้ในมือ!โม่วู๋เตาเดินตุปัดตุเป๋เข้าไปใกล้บริเวณที่ปีศาจทั้งสามกำลังต่อสู้กันเขาจ้องมองสัตว์มีพิษมากมายที่อยู่บนพื้น ในใจแทบอยากจะยกเท้าขึ้น แล้ววิ่งหนีออกไป“ช้าก่อน..”“สิ่งที่เจ้าถืออยู่ในมือนั้นใช้ปราบภูตผีอย่างผีดิบได้เท่านั้น ไม่น่าจะใช้ได้ผลกับปีศาจภัยแล้งที่ดุร้ายตนนี้!”หลิงหยุนมองยิ้มๆพร้อมกับรีบร้องตะโกนห้ามโม่วู๋เตาไว้ทันที!สำหรับหลิงหยุนแล้ว..จะแข็งแกร่งหรือไม่แข็งแกร่งนั้นไม่สำคัญ แต่การมีจิตแห่งเต๋านั้นสำคัญยิ่งนัก เพราะการฝึกตนตามแนวทางเต๋านั้น สำคัญที่สุดก็คือจิตแห่งเต๋า!ความจริงแล้ว..ครั้งแรกที่หลิงหยุนได้พบกับโม่วู๋เตานั้น เขาได้ใช้เนตรหยิน-หยาง และจิตหยั่งรู้อันทรงพลงของตนเองสำรวจดูสิ่งของในกระสอบนั้นแล้ว จึงรู้ว่าข้างในใส่อะไรไว้บ้าง..แต่ไม่ว่าจะเป็นข้าวเหนียวเหรียญทองแดง หรือว่ากีบเท้าลา สิ่งเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นของที่ใช้สำหรับปราบผีดิบทั้งสิ้น นอกเหนือจากสิ่งเหล่านี้ก็มีคัมภีร์หลายเล่ม แล้วก็ยันต์อีกสองชนิด และนั่นทำให้หลิงหยุนค่อนข้างมั่นใจว่าโม่วู๋เตานั้นเป็นพวกที่มีนิยมขุดหาสมบัติตามหลุมศพ..อีกทั้งยันต์สองชนิดนั้นก็ทำให้หลิงหยุนประหลาดใจอย่างมากเพราะด้วยความสามารถของโม่วู๋เตาเวลานี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะปลุกเสกขึ้นด้วยตัวเองอย่างแน่นอน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง.. ยันต์สีม่วงนั้น!ไม่เช่นนั้นแล้ว..หลิงหยุนคงไม่เสียเวลาหยุดพูดคุยกับโม่วู๋เตา และแบกเขากลับมาที่บ้านด้วยอย่างแน่นอน!แม้ว่าหลิงหยุนจะกำลังต่อสู้กับเหล่ายอดฝีมืออยู่แต่เขาก็สามารถเห็นการกระทำทุกอย่างของโม่วู๋เตาผ่านจิตหยั่งรู้ที่ทรงพลังของตนเองได้..ดังโบราณว่าไว้..ในยามคับขัน ผู้คนจะสามารถเห็นจิตใจที่แท้จริงของมนุษย์ได้อย่างชัดเจน!แม้ว่าบางครั้งโม่วู๋เตาจะน่ารำคาญอย่างมากหรือทำเรื่องที่น่าอายบ้าง แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่บุคลิกภายนอกของเขาเท่านั้น!.Aileen-novel.หลิงหยุนชื่นชมจิตใจของโม่วู๋เตานักพรตน้อยผู้นี้เป็นคนที่มีจิตใจที่ดียิ่งนัก! หลิงหยุนมองดูโม่วู๋เตา และนึกชื่นชอบเขามากขึ้นเรื่อยๆ“ปีศาจภัยแล้งตนนี้ฝึกฝนด้วยพลังหยินและด้วยเหตุนี้สิ่งที่ใช้ปราบผีดิบได้ จึงไม่สามารถใช้กับปีศาจภัยแล้งได้ผล!”โม่วู๋เตาถึงกับอึ้งไปพร้อมกับเอ่ยถามหลิงหยุนด้วยความตกตะลึง “พี่ชาย.. ท่าน.. ท่านรู้เรื่องพวกนี้ด้วยงั้นรึ”หลิงหยุนกรอกตาพร้อมกับคิดในใจว่า‘ข้าพบเห็นภูติผีปีศาจมามากมายเมื่อครั้งที่อยู่ในโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่ แทบไม่ต้องพูดถึงปีศาจภัยแล้งเช่นนี้..’