บทที่ 1010 : สะกดปีศาจภัยแล้ง!

เวลานี้ดูเหมือนปีศาจภัยแล้งจะแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมากถึงสองเท่า! ในใจของหลิงหยุนเต็มไปด้วยความสงสัย!แม้เขาจะรู้อยู่แล้วว่าปีศาจภัยแล้งนั้นทั้งแข็งแกร่งแล้วก็ดุร้ายมาก แต่ก็ไม่ควรที่จะมีพละกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นนี้! อีกทั้งปีศาจภัยแล้งยังไม่รู้จักการถนอมรักษาพละกำลังทุกครั้งที่ปะทะกับศัตรู มันก็จะจู่โจมอย่างสุดกำลังเสมอ! แต่ถึงกระนั้น..ปีศาจภัยแล้งกลับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย หรือหมดเรี่ยวแรงเลย! แต่แล้วจู่ๆหลิงหยุนก็นึกถึงนักบวชเลี่ยยื่อที่ยังคงนอนหมดสติอยู่.. นักบวชเลี่ยยื่อน่าจะสอนปีศาจภัยแล้งตนนี้ให้สามารถบ่มเพาะพลังจากหยางบริสุทธิ์แต่เพราะเขาเองก็เกรงว่ามันจะนำความหายนะ และอันตรายอย่างยิ่งยวดมาสู่มวลมนุษยชาติ จึงได้ทำการใช้เวทย์มนต์คาถา หรืออำนาจพิเศษบางอย่างสะกดควบคุมปีศาจตนนี้ไว้.. และแน่นอนว่าสิ่งที่สามารถสะกดควบคุมปีศาจภัยแล้งตนนี้ไว้ได้นั้นก็ไม่ใช่ยันต์สีเหลืองที่ร่วงหล่นมาจากศรีษะของมัน แต่เป็นตัวนักบวชเลี่ยยื่อเอง.. แต่เวลานี้..นักบวชเลี่ยยื่อได้รับบาดเจ็บสาหัสจากฝีมือของหลิงหยุน และยังคงนอนหมดสติอยู่อีกด้วย มันจึงหลุดพ้นจากการควบคุม และสามารถแสดงความดุร้ายออกมาได้มากขึ้นเรื่อๆย หลิงหยุนได้แต่แอบคิดอยู่ในใจว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนนี้ต่อไป คืนนี้เขาคงจะต้องเผชิญกับปัญหาใหญ่อย่างแน่นอน เพราะแม้แต่วิชาพลังมังกรที่เพิ่มศักยภาพในการต่อสู้ให้หลิงหยุนถึงสิบเท่านั้น ก็ยังไม่สามารถทำอันตรายปีศาจภัยแล้งตนนี้ได้เลยแม้แต่น้อย อีกทั้งมันยังแข็งแกร่งมากขึ้นกว่าเดิมถึงสองเท่า และดูท่าว่าจะยังคงสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้อีกเรื่อยๆ และหากปล่อยไปเช่นนี้..ใครเล่าจะสามารถรับมือกับปีศาจภัยแล้งตนนี้ได้อีก! เวลานี้..ปีศาจภัยแล้งไร้ผู้สะกดควบคุม และกำลังกลับคืนสู่ความดุร้ายป่าเถื่อนตามสัญชาติญาณดั้งเดิมของมัน แม้แต่วิชาพลังมังกรที่ทำให้หลิงหยุนแข็งแกร่งกว่าเดิมถึงสิบเท่านั้น ก็ยังทำได้เพียงแค่รับมือมันได้เท่านั้น! เมื่อคิดมาถึงตรงนี้หลิงหยุนก็ถึงกับเหงื่อตก! เพราะหากเป็นเช่นนั้นจริงๆอย่าว่าแต่ไป๋เซียนเอ๋อเลย ทุกคนในบ้านเลขที่-1 ก็ยากที่จะมีชีวิตรอดได้ และเมืองจิงฉูทั้งเมืองก็คงจะโกลาหลวุ่นวายอย่างมาก และจะต้องมีผู้คนล้มตายเพราะปีศาจภัยแล้งอีกมากมายเท่าไหร่ก็ยังไม่อาจรู้ได้ แต่เจ้าปีศาจภัยแล้งก็ไม่ปล่อยให้หลิงหยุนครุ่นคิดนานนักมันพุ่งเข้าใส่หลิงหยุนอย่างรวดเร็ว และไม่หวาดกลัวกระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของหลิงหยุนเลยแม้แต่น้อย มันไม่สนใจคนอื่นๆ และจ้องเล่นงานหลิงหยุนแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น! “นี่เจ้าติดใจอะไรข้านักหนา!ให้ข้าได้พักหายใจหายคอบ้างสิ!” หลิงหยุนร้องตะโกนบอกเสียงดังพร้อมกับเปลี่ยนมาจับกระบี่โลหิตแดนใต้ไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง จากนั้นจึงพุ่งปลายกระบี่ทิ่มเข้าใส่ใบหน้าที่โหดร้ายดุดันของปีศาจภัยแล้งอย่างไม่ปราณี! เคร้ง.. เสียงคล้ายโลหะปะทะกันดังขึ้นและร่างที่แห้งราวกับไม้ตายของปีศาจภัยแล้งก็ถูกหลิงหยุนแทงเป็นรู ครั้งนี้เกิดเป็นแผลทั้งลึกและยาวกว่าครั้งใหนๆ แต่กลับไม่มีเลือดไหลออกมาเลยแม้แต่หยดเดียว.. แต่แล้ว..หลิงหยุนก็ต้องตกใจสุดขีด เมื่อถูกปีศาจภัยแล้งสวนกลับจนร่างของเขาลอยละลิ่วออกไปไกล.. ปีศาจภัยแล้งอ้าปากกรีดร้องออกมาเสียงดังพร้อมกับสะบัดหัวไปมาอย่างรุนแรง และไม่สนใจร่างของหลิงหยุนที่ลอยกระเด็นออกไปอีกเลย.. ดวงตาที่คมกริบของหลิงหยุนเห็นได้อย่างชัดเจนว่าบาดแผลบริเวณริมฝีปากด้านบนของปีศาจภัยแล้งที่เขาเพิ่งแทงกระบี่ลงไปนั้น กลับหายเป็นปลิดทิ้งในเวลาเพียงแค่ชั่วพริบตา นับว่าการฟื้นตัวของมันนั้นรวดเร็วอย่างน่ากลัว หากมันเป็นปีศาจที่ฆ่าไม่ตายเช่นนี้ หลิงหยุนก็ยังคิดไม่ออกว่าจะรับมือกับมันเช่นไรดี “หลิงหยุนระวัง!” เหล่าสาวงามที่เห็นร่างของหลิงหยุนลอยละลิ่วออกไปเช่นนั้นทุกคนต่างก็ไม่สามารถซ่อนเร้นความกังวลใจไว้ได้อีก แล้วต่างคนต่างก็ร้องอุทานออกมาพร้อมกัน! “ไม่ต้องห่วง..ผมไม่เป็นอะไร!”ระหว่างที่จ้องมองร่างของปีศาจภัยแล้งที่เคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วนั้นหลิงหยุนก็เฝ้าสังเกตผิวเปลือกไม้แห้งที่แตกระแหงของมันด้วยอาการสงบนิ่ง และจู่ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา..‘เอาล่ะ..ข้าคงต้องลองลดอุณหภูมิในตัวของเจ้าดู!’ครั้งนี้หลิงหยุนไม่ใช้กระบี่เหมือนเช่นเคยเขาจัดการเรียกยันต์ธาราออกมาสามแผ่น จากนั้นจึงนำไปติดบนร่างของปีศาจภัยแล้ง และรีบกระโดดถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับร้องตะโกนสั่งให้ยันต์ออกฤทธิ์สิ้นเสียงสั่งยันต์..ลูกบอลน้ำขนาดใหญ่สามลูกก็ปรากฏขึ้นเหนือศรีษะของปีศาจภัยแล้ว ก่อนจะแตกออกกลายเป็นน้ำปริมาณมากมายพุ่งรดร่างที่แห้งผากของมันทันที!เสียงร้องคำรามของปีศาจภัยแล้งดังขึ้นมันดิ้นรนไปมา และดูเหมือนจะได้รับความเจ็บปวดอย่างมาก..“ได้ผล..”แววตาของหลิงหยุนเป็นประกายสดใสขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด..แต่เพียงแค่ประเดี๋ยวเดียว..สิ้นเสียงร้องคำรามด้วยความโกรธของปีศาจภัยแล้ง ร่างของมันก็กลับกลายประหนึ่งว่าเป็นหินแมกม่าที่ร้อนแรง และจัดการทำให้น้ำเหล่านั้นระเหยกลายเป็นไอไปอย่างรวดเร็ว!และเมื่อเห็นเช่นนั้นหลิงหยุนก็ถึงกับสันหลังเย็นวาบขึ้นมาทันที..แต่ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว..หลิงหยุนกำลังใช้วิชาพลังเย็น และพลังหยินบริสุทธิ์ ทำให้อุณหภูมิรอบตัวเขานั้นลดลงทันที จนเวลานี้อุณหภูมิรอบๆตัวอยู่ที่ -10 องศา..หลิงหยุนสะบัดข้อมือพร้อมกับซัดยันต์ธาราสามแผ่นเข้าไปที่ร่างของปีศาจภัยแล้งอีกครั้งจากนั้นลูกบอลน้ำทั้งสามก็แตกออกรดร่างของมันทันที ปีศาจภัยแล้งกรีดร้องออกมาเสียงดังสนั่นไปหมด..“ปีศาจภัยแล้งกลัวน้ำนี่เอง!”“พอล..เจสเตอร์.. เจ้าสองคนเฝ้าพวกมันทั้งสามไว้ให้ดี ส่วนคนอื่นๆตามข้าไปที่สวนหน้าบ้าน!”เหตุใดจึงต้องไปที่สวนหน้าบ้านอย่างนั้นหรือนั่นเพราะที่สวนหน้าบ้านเลขที่-1 ของหลิงหยุนนั้น มีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่อยู่นั่นเอง!หลิงหยุนได้แต่กรีดร้องอย่างดีอกดีใจ“เหตุใดข้าจึงลืมไปได้ว่าปีศาจภัยแล้งกลัวน้ำ!”หลิงหยุนนึกขึ้นมาได้ว่า..เมื่อครั้งที่หลิงหยุนพาไป๋เซียนเอ๋อนั่งเรือไปกลายร่างที่เกาะเตียวหยูนั้น เขาเห็นไป๋เซียนเอ๋อมีอาการหวาดกลัวน้ำทะเลอย่างมาก และแทบไม่ต้องพูดถึงปีศาจภัยแล้ง!ทุกคนต่างก็วิ่งตามหลิงหยุนไปที่สวนหน้าบ้านส่วนพอลกับเจสเตอร์ทำหน้าที่เฝ้าซือกงวู่จี๋ นักบวชเลี่ยยื่อ และเฉินเจี้ยนกุ่ยอยู่ที่สวนด้านหลัง..หลิงหยุนเดินนำปีศาจภัยแล้งที่กำลังโกรธมากนั้นไปที่สวนด้านหน้าทันทีและเพียงพริบตาเดียวก็ไปยืนอยู่ที่ทางเดินรอบสระว่ายน้ำ..แต่เมื่อปีศาจภัยแล้งกระโดดตามหลิงหยุนมาถึงสวนหน้าบ้านและพบว่ามีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่อยู่ สีหน้าของมันก็ปรากฏความหวาดกลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัด!หลิงหยุนไม่รีรอ..เขากระโดดเข้าไปหาปีศาจภัยแล้งพร้อมกับใช้กระบี่ฟันลงไปที่ศรีษะของมันอย่างรุนแรง จากนั้นจึงวิ่งหนีไปที่สระว่ายน้ำอย่างรวดเร็วและด้วยไอคิวของปีศาจภัยแล้งไม่มีเหตุผลที่มันจะไม่หลงกลหลิงหยุน ภายใต้ความโกรธที่ปะทุขึ้น.. มันจึงวิ่งไล่ตามหลิงหยุนไปทันที!“หลิงยู่..ใช้วิชาคลื่นคงคาเร็วเข้า!”“ค่ะพี่ใหญ่..!”หนิงหลิงยู่คิดไม่ถึงว่าในคืนแห่งการต่อสู้ที่ดุเดือดเช่นนี้เธอกลับจะมีโอกาสช่วยหลิงหยุนต่อสู้กับปีศาจภัยแล้ง หนิงหลิงยู่ตื่นเต้นอย่างมากจนแทบทำอะไรไม่ถูก แต่หลังจากตั้งสติได้.. นิ้วในมือของหนิงหลิงยู่ก็ขยับไปมา และน้ำในสระก็เริ่มกระเพื่อมเป็นคลื่นคล้ายกับมีลมพัด ก่อนจะพุ่งขึ้นเป็นสาย และซัดเข้าใส่ร่างของปีศาจภัยแล้งที่ยืนอยู่ข้างขอบสระจนเปียกโชกทันที!