บทที่ 1014 : ดยุคแดร๊กคูล่า!

ดยุคแดร๊กคูล่าจ้องมองพอลกับเจสเตอร์อยู่ครู่หนึ่งดวงตาสีฟ้าเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความตกใจ ประหลาดใจ และไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น! ใบหน้าเหี่ยวย่นนั้นปรากฏร่องรอยของความตื่นเต้นที่ไม่อาจปิดบังไว้ได้.. ร่างของดยุคแดร๊กคูล่ายังคงลอยอยู่กลางอากาศหลังจากจ้องมองพอลกับเจสเตอร์อยู่ราวสองสามวินาที ร่างสูงใหญ่นั้นจึงพุ่งลงมาอย่างรวดเร็ว! ไป๋เซียนเอ๋อเห็นเช่นนั้นจึงคิดว่าดยุคแดร๊กคูล่าต้องการที่จะเริ่มการจู่โจมนางจึงคำรามออกมาพร้อมกับยกมือเรียวงามทั้งสองข้างขึ้น จากนั้นจึงซัดลูกไฟขนาดใหญ่ในมือสองลูกเข้าใส่ร่างของดยุคแดร๊กคูล่าทันที! ลูกไฟสีแดงเพลิงทั้งสองลูกพุ่งเข้าใส่ร่างของดยุคแดร๊กคูล่าอย่างรวดเร็วจนเกิดสะเก็ดไฟเป็นทางยาว.. ลูกไฟทั้งสองลูกของไป๋เซียนเอ๋อนั้นไม่ต่างจากดวงอาทิตย์สองดวงทันทีที่ปรากฏขึ้น ภายในบ้านก็ร้อนระอุขึ้นมาทันที ทำให้เหล่ามาร์ควิสที่บินอยู่กลางอากาศนั้นถึงกับต้องหลับตาทันที และเวลานี้แต่ละตนก็ได้สร้างกำแพงโลหิตขึ้นมาปิดกั้นไว้.. “แม่สาวน้อย..ของเด็กเล่นพวกนี้ใช้กับข้าไม่ได้ผลหรอก!” ท่าทางของดยุคแดร๊กคูล่าดูไม่รีบร้อนนักร่างของมันค่อยๆ เคลื่อนลงมาจากกลางอากาศอย่างช้าๆ ในขณะที่มือซีดขาวข้างหนึ่งก็ยกขึ้นปัด แล้วลูกไฟทั้งสองก็หายวับไปทันที.. ดยุคแดร๊กคูล่ายังไม่จู่โจมผู้ใด..มันเคลื่อนตัวลงมาอยู่ในระดับความสูงเดียวกันกับเจสเตอร์และพอล ก่อนจะจงใจบินลงให้ร่างของตนเองอยู่ต่ำกว่าแวมไพร์ทั้งสองตน แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองพวกมันทั้งคู่แทน.. ดยุคแดร๊กคูล่าจ้องมองพอลกับเจสเตอร์อีกครั้งและครั้งนี้ดูเหมือนมันจะยิ่งตกใจมากกว่าเก่า สีหน้าบ่งบอกว่าไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเองปรากฏขึ้นอีกครั้ง จากนั้นแววตาของมันก็เปลี่ยนจากตกใจมาเป็นเคารพผสมผสานกับความรู้สึกอิจฉา.. พอลกับเจสเตอร์เองก็เช่นเดียวกัน..จู่ๆ ความรู้สึกกดดันที่เกิดขึ้นจากการปรากฏตัวของดยุคแดร๊กคูล่า และความหวาดกลัวในความแข็งแกร่งของดยุคแดร๊กคูล่าก็อันตธานหายไปในทันที จากนั้นแวมไพร์หนุ่มสองตนก็ได้แต่หันไปมองหน้ากันด้วยความงุนงง.. ดยุคแดร๊กคูล่าแย้มริมฝีปากยิ้มให้กับพอลและเจสเตอร์พร้อมกับยกแขนข้างหนึ่งวางไขว้หลัง ส่วนอีกข้างหนึ่งวางไว้ที่หน้าท้องน้อย แล้วค่อยๆ โค้งตัวลงคำนับกลางอากาศ เวลานี้ดยุคแดร๊กคูล่ากำลังทำความเคารพพอลกับเจสเตอร์ตามแบบธรรมเนียมตะวันตก! “ดยุคแดร๊กคูล่าจากรัฐเทนเนสซี่ประเทศสหรัฐอเมริกา วันนี้นับเป็นเกียรติของข้ายิ่งนักที่มีโอกาสได้พบเจอกับลอร์ดแวมไพร์ทั้งสองท่านที่นี่!” พอลกับเจสเตอร์ถึงกับงุนงง! แวมไพร์หนุ่มทั้งสองตนที่กำลังขยับปีกไปมาอยู่ท่ามกลางท้องฟ้าที่มืดมิดนั้นถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ และได้แต่หันไปมองหน้ากันด้วยความงุนงง ต่างฝ่ายต่างก็เห็นแววตาตกใจ และประหลาดใจของกันและกัน แต่ถึงกระนั้นก็แฝงไว้ด้วยความภาคภูมิใจ! แวมไพร์หนุ่มทั้งสองตนผู้ซึ่งมาจากแวมไพร์ขั้นบารอนที่ต่ำต้อยและไม่รู้จักแม้กระทั่งสายเลือดของตนเองนั้น เวลานี้กลับคิดไม่ถึงว่าจะได้รับการทำความเคารพจากแวมไพร์ที่สืบสายเลือดบริสุทธิ์โดยตรงอย่างดยุคแดร๊กคูล่า! ในโลกของเหล่าแวมไพร์..ก่อนหน้านี้สายเลือดแวมไพร์อย่างพอลกับเจสเตอร์นั้น อย่าว่าแต่จะได้รับความสนใจจากแวมไพร์ขั้นดยุคเช่นนี้เลย แม้แต่แวมไพร์ขั้นไวส์เคานต์กับขั้นบารอนที่ต่ำต้อย ยังมองพวกมันทั้งคู่ราวกับมดตัวเล็กๆตัวหนึ่งเท่านั้น! แล้วดยุคแดร๊กคูล่าเป็นใครน่ะหรือ แดร๊กคูล่าเป็นชื่อตระกูลและตระกูลแดร๊กคูล่าก็เป็นหนึ่งในสิบสามตระกูลแวมไพร์ที่เก่าแก่ของแวมไพร์ฝั่งตะวันตก สายเลือดแวมไพร์ตระกูลแดร๊กคูล่านั้นเป็นสายเลือดแวมไพร์บริสุทธิ์ สืบเชื้อสายมาจากชนชั้นขุนนาง อีกทั้งภายในตระกูลแดร๊กคูล่ายังมีแวมไพร์ขั้นอื่นๆอีกมากมาย..แต่เวลานี้ท่านดยุคแดร๊กคูล่าที่ยิ่งใหญ่กลับเป็นฝ่ายบินลงต่ำกว่าพวกตนทั้งสองอีกทั้งยังทำความเคารพตามแบบธรรมเนียมตะวันตกอีกด้วย..ทั้งพอลและเจสเตอร์ต่างก็ปลื้มปิติอย่างที่สุด!พอลกับเจสเตอร์เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยรับการทำความเคารพจากดยุคแดร๊กคูล่าก่อนจะเหลือบมองไปทางค่ายกลลวงตา แววตาของแวมไพร์หนุ่มทั้งสองตนนั้นเปี่ยมไปด้วยความเคารพและศรัทธา เพราะภายในค่ายกลแห่งนั้นมีคนผู้หนึ่งนั่งอยู่นั่นเอง..และคนผู้นั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหลิงหยุน– เจ้านายที่แวมไพร์ทั้งสองตนเคารพยิ่ง!ทั้งพอลกับเจสเตอร์มีเกียรติสูงส่งเช่นนี้ก็เพราะหลิงหยุนเป็นผู้มอบให้!แวมไพร์ทั้งสองตนนั้นรู้ดีว่าที่พวกมันทั้งสองได้รับเกียรติเช่นนี้ไม่ใช่เพราะขั้นไวส์เคานต์ของตนเอง หรือเป็นเพราะตนแข็งแกร่งในสายตาของดยุคแดร๊กคูล่าเลย แต่เป็นเพราะสายเลือดในตัวของพวกตนทั้งคู่นั่นเอง..สายเลือดของพวกมันทั้งสองเวลานี้เป็นสายเลือดใหม่จากหลิงหยุน และเวลานี้พวกมันก็ไม่ใช่แวมไพร์ต่ำต้อยอีกต่อไป แต่เป็นถึงลอร์ดแวมไพร์..แม้ว่าจะยังไม่ได้เป็นลอร์ดแวมไพร์ในตอนนี้แต่ในวันข้างหน้าพวกมันสองตนต้องได้เป็นอย่างแน่นอน!แต่ถึงกระนั้นทั้งพอลกับเจสเตอร์ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนและไม่รู้ว่าควรจะวางตัวกับดยุคแดร๊กคูล่าเช่นใดดีแต่ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเบาๆ อยู่ข้างหูของพอลกับเจสเตอร์..-สั่งให้พวกมันกลับไป!–แน่นอนว่ามันคือเสียงของหลงหยุนนั่นเอง..พอลกับเจสเตอร์กระอักกระอ่วนใจและไม่กล้าที่จะออกคำสั่งกับดยุคแดร๊กคูล่า แต่ในเมื่อหลิงหยุนสั่งให้ทำเช่นนั้น ทั้งคู่จึงไม่กล้าขัดคำสั่ง..เจสเตอร์จ้องมองดยุคแดร๊กคูล่าที่อยู่ต่ำกว่ามันเผยอริมฝีปากสีแดงพร้อมกับร้องตะโกนออกไปว่า“กลับไป!”ดยุคแดร๊กคูล่าได้ฟังคำสั่งของเจสเตอร์ก็ถึงกับควันออกหูมันเงยหน้าขึ้นมองแวมไพร์หนุ่มทั้งสองตนพร้อมกับแสยะยิ้มออกมา..“ดูท่าท่านลอร์ดแวมไพร์ทั้งสองคงจะเข้าใจเจตนาของข้าผิดไปมาก..”“พวกท่านทั้งสองมีดวงตาสีม่วงและยังมีปีกสีม่วงอีกด้วย.. แน่นอนว่าในวันข้างหน้าพวกท่านทั้งสองต้องได้เป็นลอร์ดแวมไพร์อย่างแน่นอน แต่เวลานี้อย่าลืมว่าพวกเราต่างก็เป็นศัตรูกัน!”