บทที่ 1015 : พลังวิเศษ!

ไป๋เซียนเอ๋อฉินตงเฉี่วย รวมทั้งคนอื่นๆ ที่อยู่ในค่ายกลลวงตา ต่างก็จ้องมองดยุคแดร๊กคูล่าผู้เฉยชาที่เอาแต่หัวเราะอยู่กลางอากาศ เป็นอีกครั้งที่ทุกคนต่างก็รู้สึกสิ้นหวังท้อแท้อย่างมาก.. แต่หลิงหยุนก็ยังคงไม่ออกมาจากค่ายกลลวงตา..เขายังคงนั่งนิ่งอยู่ในนั้น! แต่ต่อให้หลิงหยุนออกมา..เขาจะสามารถรับมือกับดยุคแดร๊กคูล่าที่น่ากลัวผู้นี้ได้อย่างนั้นหรือ ยิ่งไปกว่านั้นก็ยังมีแวมไพร์ขั้นมาร์ควิสอยู่อีกถึงห้าตน อีกทั้งเฉินเจี้ยนกุ่ยก็ถูกช่วยออกมาได้แล้ว.. ใต้สระว่ายน้ำหน้าบ้านที่เป็นน้ำแข็งเวลานี้ก็ยังมีปีศาจภัยแล้งที่ดุร้ายอีกหนึ่งตัว และเวลานี้มันก็กำลังทุบทำลายน้ำแข็งด้านบนจนค่อยๆแตกออกแล้ว และอีกไม่นานก็คงจะสามารถหลุดออกมาได้! ฉินตงเฉี่วยกำกระบี่ไว้ในมือแน่นแต่ในใจนั้นกลับรู้สึกกระวนกระวายอย่างมาก ในเมื่อหลิงหยุนเข้าสู่ขั้นพลังชี่ได้สำเร็จแล้ว เหตุใดเขาจึงไม่ออกมา นี่เขากำลังรออะไรอยู่กันแน่? “บริวารผู้ภักดิ์ดี– เคานต์เฉินเจี้ยนกุ่ย ขอขอบคุณท่านดยุคแดร๊กคูล่าที่ช่วยเหลือ” เฉินเจี้ยนกุ่ยบินขึ้นไปหาดยุคแดร๊กคูล่าพร้อมกับทำความเคารพตามธรรมเนียมตะวันตกน้ำเสียงของมันนั้นบ่งบอกว่าเคารพท่านดยุคแดร๊กคูล่ายิ่งนัก และเวลานี้เฉินเจี้ยนกุ่ยก็กำลังรับรู้ได้ถึงชัยชนะที่กำลังจะมาถึง! ‘หลิงหยน..ต่อให้เจ้ามีไพ่อยู่ในมือมากมาย เวลานี้ท่านดยุคแดร๊กคูล่ามาด้วยตัวเอง เจ้ายังสามารถนิ่งเฉยได้อีกงั้นรึ’ ‘ครั้งนี้..ข้า – เฉินเจี้ยนกุ่ยจะเป็นฝ่ายยืนดูเจ้าตายด้วยตาตัวเอง ดูสิว่าเจ้าจะตายในสภาพเช่นใดกัน’ “เรื่องเล็กน้อย..” ท่านดยุคแดร๊กคูล่ายิ้มเล็กน้อยและไม่สนใจกับคำขอบคุณของของเฉินเจี้ยนกุ่ย สำหรับเขาแล้ว การรักษาอาการบาดเจ็บเช่นนี้เป็นเพียงเรื่องขี้ผง.. จู่ๆเฉินเจี้ยนกุ่ยก็ยิ้มออกมา และชี้ไปทางค่ายกลลวงตาที่หลิงหยุนซ่อนตัวอยู่พร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขมขื่น.. “ท่านดยุคที่เคารพ..ข้าเองก็คิดไม่ถึงว่าศัตรูธรรมดาๆ อย่างหลิงหยุน จะเก่งกล้าสามารถถึงเพียงนี้ เวลานี้มันอยู่ในค่ายกลลวงตาด้านล่างนั่น แม้ข้าจะมองไม่เห็น แต่ก็รู้ว่ามันกำลังฝึกฝนวิชาอยู่ด้านใน!” แม้ว่าเฉินเจี้ยนกุ่ยจะได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่เขาก็ไม่ได้ถูกสกัดจุดให้หลับใหล จึงได้ยินคำพูดที่หลิงหยุนพูดกับทุกๆ คนได้อย่างชัดเจน.. ดยุคแดร๊กคูล่าแสยะยิ้มอย่างเหยียดหยันพร้อมกับตอบไปว่า“ข้าเห็นมนุษย์ที่อยู่ด้านล่างทุกคนแล้ว และข้าก็มองเห็นมันด้วย!” “คิดว่าเวทย์มนต์กระจอกเช่นนี้จะสามารถปิดบังสายตาแวมไพร์เช่นข้าได้งั้นรึ” เฉินเจี้ยนกุ่ยได้ฟังคำพูดของดยุคแดร๊กคูล่าก็ถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจเขาก้มหน้าลงมองไป๋เซียนเอ๋อ และฉินตงเฉี่วยที่อยู่ด้านล่าง และเวลานี้สีหน้าของพวกนางก็ไม่ต่างจากกำลังตกอยู่ในขุมนรก! จากนั้นเฉินเจี้ยนกุ่ยก็พูดขึ้นว่า“ท่านดยุคแดร๊กคูล่า.. ด้วยความเคารพ ข้าใคร่ขอร้องท่านให้ช่วยสังหารหลิงหยุนโดยเร็วที่สุด หรือไม่ก็ควบคุมมันไว้ให้ได้โดยเร็ว! เพราะข้าเองก็เพิ่งรู้มาว่าลอร์ดแวมไพร์ทั้งสองนั้น ได้รับเลือดของหลิงหยุนเข้าไป จึงสามารถกลายพันธุ์ได้เช่นนี้!” เมื่อดยุคแดร๊กคูล่าได้ฟังคำบอกเล่าของเฉินเจี้ยนกุ่ยสีหน้าของมันก็ถึงกับเปลี่ยนไปทันทีพร้อมกับร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ..“อะไรนะมนุษย์ให้กำเนิดแวมไพร์ใหม่งั้นรึ? เป็นไปได้อย่างไรกัน? ไม่.. เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!”แม้ในใจของเฉินเจี้ยนกุ่ยจะนึกหยันแต่ใบหน้าของมันยังคงนิ่งเรียบพร้อมกับพูดต่อว่า“ท่านดยุคแดร๊กคูล่า..ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อหลิงหยุนมีดาบพายุอยู่ในมือ!”“ห๊ะ!”ดยุคแดร๊กคูล่าได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งตกใจมากกว่าเดิมเขาถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะรำพึงรำพันออกมาอย่างไม่เข้าใจ“ดาบพายุงั้นรึโอ้.. ท่านเทพแห่งซาตาน ได้โปรดบอกข้าด้วยเถิดว่ามันเกิดอะไรขึ้น?!”ด้วยความรู้สึกชิงชังและคับแค้นในใจที่มีต่อหลิงหยุน เฉินเจี้ยนกุ่ยรีบพูดใส่ไฟเพิ่มเข้าไปอีก“ท่านดยุค..เทพธิดาเกาเฉินเฉินนางนั้น ข้าขอมอบให้กับท่าน และตราบใดที่ท่านได้ดื่มเลือดของนางเข้าไป..”“ไม่..เจ้าพูดผิดแล้ว!”ยังไม่ทันที่เฉินเจี้ยนกุ่ยจะพูดจบดยุคแดร๊กคูล่าก็ร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ พร้อมกับแย้งขึ้นว่า“ไม่ใช่เทพธิดานางนั้นแต่เป็นเทพธิดากลุ่มนั้นต่างหากเล่า..”ดยุคแดร๊กคูล่ามองเข้าไปในค่ายกลลวงตาที่มีหนิงหลิงยู่และคนอื่นๆซ่อนตัวอยู่ พร้อมกับแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากของตนเอง และพูดต่อว่า“คืนนี้ช่างเป็นค่ำคืนที่วิเศษยิ่งนัก!การตัดสินใจเดินทางมาที่นี่ด้วยตนเองของข้า นับเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในรอบพันปี!”แม้ว่าดยุคแดร๊กคูล่าจะพยายามรักษาภาพของสุภาพบุรุษไว้แล้วแต่มันก็แทบอดใจรอต่อไปไม่ได้ เลือดในกายของมันกำลังเดือดพล่าน และความรู้สึกเริ่มกระหายเลือดก็ปะทุขึ้นมาทันที!ที่พื้นด้านล่างนั้นหนิงหลิงยู่ เกาเฉินเฉิน เสี่ยวเม่ยหนิง และเหมี่ยวเสี่ยวเหมา หญิงงามทั้งสี่นั้นต่างก็ได้รับพลังอมตะจากพู่กันจักรพรรดิเข้าไป แต่ละนางจึงล้วนแล้วแต่เป็นสมบัติล้ำค่าที่ดยุคแดร๊กคูล่าใฝ่ฝัน!ลอร์ดแวมไพร์สองตนดาบพายุ และเลือดของเทพธิดาทั้งสี่.. เพียงแค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เลือดในกายของแวมไพร์อย่างดยุคแดร๊กคูล่าเดือดพล่านได้แล้ว!ดยุคแดร๊กคูล่าคิดไม่ถึงว่าเพราะโทสะที่ลุกเป็นไฟของตนเองจนไม่อาจควบคุมได้นั้น ทำให้มันตัดสินใจที่จะมาคิดบัญชีกับหลิงหยุนด้วยตัวเอง จนได้พบพานกับสมบัติล้ำค่ำที่ใฝ่ฝัน นับเป็นการมาที่กำไรอย่างมากมายมหาศาลเลยทีเดียว!ในเวลานี้..ดยุคแดร๊กคูล่าแทบไม่สนใจหลิงหยุน มันกำลังคิดว่าหากได้ดื่มเลือดศักดิ์สิทธิ์ของหญิงสาวเหล่านี้เข้าไป พละกำลังของตนเองจะเพิ่มสูงขึ้นมากเพียงใด และไม่รู้ว่าหลังจากนั้นจะได้ขึ้นเป็นแวมไพร์ขั้นใดปรินซ์แกรนด์ปรินซ์? ลอร์ด? หรือว่าแกรนด์ลอร์ด? แต่ที่แน่ๆ ดยุคแดร๊กคูล่ามั่นใจว่า ตนเองจะต้องแข็งแกร่งที่สุดในตระกูลแดร๊กคูล่าอย่างแน่นอน!