บทที่ 1017: สว่างไสวไปทั่วทั้งจิงฉู!

แม้ว่าดยุคแดร๊กคูล่าจะบินได้เร็วมากแต่หลิงหยุนก็ไม่ได้ช้าไปกว่า! ความแข็งแกร่งระดับสูงสุดขั้นตรีชี่(พลังชี่-3) นี้ หลิงหยุนเป็นรองกว่าดยุคแดร๊กคูล่าเพียงแค่เรื่องที่บินไม่ได้เท่านั้น.. และเขาจะปล่อยให้ดยุคแดร๊กคูล่าหนีไปไม่ได้! อานุภาพของวิชาพลังมังกรนั้นเหลืออีกเพียงแค่น้อยนิดเท่านั้นดูเหมือนจะไม่ถึงสองนาทีด้วยซ้ำไป! ด้วยเหตุนี้หลิงหยุนจึงต้องสังหารฝ่ายตรงข้ามที่แข็งแกร่งให้ได้โดยเร็ว.. ในช่วงที่หลิงหยุนไล่ล่าดยุคแดร๊กคูล่าไปทั่วบริเวณบ้านนั้นเป็นช่วงที่ทัณฑ์สวรรค์หยุดไปชั่วครู่พอดี ระหว่างที่ไล่ล่ากันไปทั่วบ้านนั้น พลังอมตะ-เสวียนหวง ก็ได้ปกคลุมบริเวณบ้านเลขที่-1 ไปจนเกือบจะครบทุกซอกทุกมุมแล้ว และเวลานี้แทบไม่มีมุมใหนให้ดยุคแดร๊กคูล่าจะหลบได้อีก.. ดยุคแดร๊กคูล่าจึงวิ่งกลับมายังสวนหน้าบ้านและกำลังคิดวางแผนที่จะเข้าไปในค่ายกลวลาหกที่หลิงหยุนซ่อนคนในครอบครัวไว้.. ดยุคแดร๊กคูล่ารู้ว่าหากมันสามารถเข้าไปภายในหมอกสีขาวนั้นได้ ย่อมสามารถทำให้หลิงหยุนตกอยู่ในหายนะ และมันก็จะเป็นฝ่ายกำชัยชนะในครั้งนี้! แต่มีหรือที่หลิงหยุนจะยอมให้ดยุคแดร๊กคูล่าบุกเข้าไปในค่ายกลวลาหกของตนเองได้สำเร็จดยุคแดร๊กคูล่ากัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากพลังอมตะ–เสวียนหวง จากนั้นจึงพยายามอยู่ถึงเจ็ดแปดครั้ง แต่ก็ไม่สามารถทลายหมอกสีขาวเข้าไปได้ และในที่สุดก็ถูกหลิงหยุนสกัดกั้นเอาไว้ได้.. ในระหว่างที่กำลังต่อสู้กันในระยะกระชั้นชิดนั้นจู่ๆ ดยุคแดร๊กคูล่าก็หยุดชะงักเอาดื้อๆ! จากนั้นดยุคแดร๊กคูล่าก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับหลิงหยุนอย่างรวดเร็วพร้อมกับเบิกตาของมันขึ้น และจ้องลึกลงไปในดวงตาของหลิงหยุน มันกำลังใช้เนตรปีศาจเพื่อหวังสะกดจิตให้หลิงหยุนตกอยู่ในการควบคุมของมันนั่นเอง! แต่หลังจากจ้องตาหลิงหยุนได้เพียงแค่ประเดี๋ยวเดียวดยุคแดร๊กคูล่าก็รู้สึกเจ็บปวดดวงตาทั้งสองข้างอย่างที่สุด และรู้สึกว่าแสงสีขาวและแสงสีดำในดวงตาของหลิงหยุนนั้น ได้แทงทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณของตนเอง! นี่คือเนตรหยิน-หยางของหลิงหยุนและด้วยความแข็งแกร่งของหลิงหยุนในเวลานี้ การดยุคแดร๊กคูล่าคิดที่จะใช้เนตรปีศาจสะกดจิตเช่นนี้ มีหรือที่หลิงหยุนจะหวั่นเกรง! จากนั้นหลิงหยุนก็ร้องตะโกนออกมาว่า“เคลื่อนย้ายขุนเขา – ซ่อนเร้นบังตา!” ในเมื่อหลิงหยุนใช้หยดเสินหยวนเคลื่อนย้ายลูกเหล็กหนักหลายร้อยกิโลกรัมครั้งเดียวได้เป็นร้อยลูกมาแล้วจึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะใช้หยดเสินหยวนเคลื่อนย้ายผู้คนในคราวเดียว.. เวลานี้ทุกคนที่อยู่ในค่ายกลวลาหกต่างก็รู้สึกคล้ายกับควบคุมร่างกายไม่ได้และร่างของตนเองก็กำลังลอยขึ้นไปบนอากาศ จากนั้นเพียงแค่พริบตาเดียว ก็ค่อยๆ ร่อนลงบนพื้นที่สวนด้านหลังได้อย่างปลอดภัย และถูกหลิงหยุนใช้พลังจิตซ่อนเร้นบังตาผู้คนไว้.. จากนั้นหมอกหนาสีขาวก็หายวับไปกับตา.. หลิงหยุนใช้เสินหยวนหยดที่สองและพลังจิตที่แข็งแกร่งของตนเอง ซ่อนทุกคนให้พ้นจากสายตาของดยุคแดร๊กคูล่า และไม่มีทางที่มันจะหาทุกคนเจอได้อีก เว้นแต่จัฆ่าหลิงหยุนให้ตายเท่านั้น.. ดยุคแดร๊กคูล่าถึงกับงุนงงและนิ่งอึ้งไป มันจำต้องล้มเลิกแผนการที่คิดไว้ และเริ่มใช้มนต์ดำสร้างหมอกโลหิตขึ้นปกคลุมร่างกายของตนเองไว้อีกครั้ง เพื่อใช้ต้านทานพลังอมตะ-เสวียนหวงที่ปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณบ้านแล้ว.. พลังอมตะที่อยู่ในขวดหยกของหลิงหยุนนั้นได้ถูกใช้ไปจนหมดแล้วแต่เวลานี้ภายในบ้านเลขที่-1 ของเขานั้น ยังมีพลังอมตะ-เสวียนหวงปกคลุมอยู่ทั่วบริเวณ แต่หลิงหยุนก็รู้ดีว่าหากดยุคแดร๊กคูล่ายังใช้หมอกโลหิตปกป้องร่างกายไว้เช่นนี้ พลังอมตะ-เสวียนหวงก็คงจะทำอันตรายอะไรมันได้ไม่มากนัก แต่เวลานี้..หลิงหยุนก็ยังไม่สามารถสังหารดยุคแดร๊กคูล่าได้ เพราะทัณฑ์สวรรค์ชุดใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น..หลิงหยุนหันไปมองปีศาจภัยแล้งที่น่าสงสาร..หลังจากที่ถูกสายฟ้าขนาดเท่าท่อนแขนของหลิงหยุนเข้าไปหลายเส้น เวลานี้ร่างของปีศาจภัยแล้งถึงกับสั่นเทิ้ม ส่วนแววตาก็ดูสิ้นหวังท้อแท้..หลิงหยุนก็ไม่สนใจดยุคแดร๊กคูล่าอีกเขาจัดการเรียกกล่องหยกเก็บเข้าไปในแหวนพื้นที่ เพื่อเตรียมตัวรับมือกับอสุนีบาตชุดต่อไป“เจ้าหนู..ครั้งนี้ข้าคงต้องขอให้เจ้าช่วยรับสายฟ้าไปพร้อมๆกับข้าด้วย!”หลิงหยุนพูดยังไม่ทันจบดีเสียงฟ้าร้องครืนๆ ก็ดังขึ้นมาทันที ตามมาด้วยสายฟ้าสีเงินขนาดเท่าถังน้ำที่ผ่าลงกลางศรีษะของหลิงหยุนทันที หลิงหยุนเองก็ไม่ลังเล เขารีบกระโดดเข้าไปรวบร่างของปีศาจภัยแล้งเข้ามากอดไว้แน่น..อสุนีบาตสีเงินหลายเส้นผ่าลงกลางร่างของปีศาจภัยแล้งและหลิงหยุนพร้อมๆกันเวลานี้ทั้งคู่ต่างก็ถูกอสุนีบาตขนาดใหญ่นี้รัดรึงร่างไว้ราวกับงูยักษ์ ทั้งสองต่างก็ดิ้นรนไปมาอยู่ท่ามกลางแสงสว่างเจิดจ้าของอสุนีบาตสีเงิน..“ธนูโลหิต!”ในที่สุดดยุคแดร๊กคูล่าก็สบโอกาสมันไม่รีรอที่จะจู่โจมหลิงหยุนด้วยธนูโลหิตมากมายหลายร้อยดอกทันทีลูกธนูโลหิตนั้นเป็นพิษชนิดร้ายแรงที่เสกจากเลือดของแวมไพร์และมีฤทธิ์ในการกัดกร่อนสูงมาก ควันสีขาวที่เกิดจากฤทธิ์ของการกัดกร่อนนั้น พวยพุ่งขึ้นทันทีที่ลูกธนูโลหิตกระทบเข้ากับร่างของหลิงหยุน และถึงแม้ว่าจะสวมชุดผ้าแพรไหมดำ แต่ก็ยังถูกลูกธนูโลหิตกัดกร่อนได้อย่างน่าเหลือเชื่อ!“ช่างหาโอกาสได้เหมาะเจาะนักนะ!”หลิงหยุนพึมพำออกมาอย่างโมโหด้วยความเดือดดาลอย่างที่สุด หลิงหยุนจึงใช้มือทั้งสองข้างยกร่างของปีศาจภัยแล้ง แล้วทุ่มเข้าใส่ร่างของดยุคแดร๊กคูล่าทันที!แขนสองข้างของหลิงหยุนรวมกันนั้นมีน้ำหนักถึงหนึ่งแสนแปดหมื่นกิโลกรัมอีกทั้งปีศาจภัยแล้งนั้นยังมีร่างกายที่แข็งแกร่ง และกระดูกของมันนั้นก็แข็งราวกับเหล็ก หลิงหยุนทุ่มร่างของปีศาจภัยแล้งออกไปอย่างสุดกำลังเช่นนั้น ในระยะกระชั้นชิดเพียงแค่นี้ มีหรือที่ดยุคแดร๊กคูล่าจะทานทนได้!ปัง!ร่างของดยุคแดร๊กคูล่าล้มลงกระแทกกับพื้นอย่างแรงและหมอกดำที่ปกคลุมร่างของมันอยู่นั้นก็แตกสลาย พลังอมตะ-เสวียนหวงจึงพุ่งเข้าปกคลุมร่างของมันแทน และเวลานี้ดยุคแดร๊กคูล่าก็กำลังกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดทรมาน..ดยุคแดร๊กคูล่าไม่เพียงถูกพลังอมตะ-เสวียนหวงกัดกินร่างกายแต่ยังเจ็บปวดจากการถูกระแทกอย่างแรงด้วยร่างที่แข็งแกร่งของปีศาจภัยแล้งอีกด้วย..“ได้เวลาจัดการกับมัน!”ทั้งพอลกับเจสเตอร์ต่างก็ได้รับเอาพลังอมตะ-เสวียนหวงเข้าไปจนมีพลังแก่กล้าและสามารถทลายกรงปีศาจออกมาได้ และทันทีที่หลุดมาได้ทั้งสองต่างก็ร้องตะโกนใส่ร่างของดยุคแดร๊กคูล่าที่กำลังได้รับบาดเจ็บสาหัส..หลิงหยุนเห็นพอลกับเจสเตอร์ทลายกรงปีศาจออกมาได้เช่นนี้ก็รู้สึกดีใจอย่างมาก และรีบสั่งแวมไพร์ทั้งสองผ่านกระแสจิตทันที–พวกเจ้าทั้งสองรีบดูดซับเอาปราณเสวียนหวงนี้เข้าไปให้ได้มากที่สุดอย่าให้เสียของ!–“ขอรับเจ้านายที่เคารพ!”จากนั้นทั้งพอลกับเจสเตอร์ก็ไม่สนใจอะไรอีกทั้งคู่หันไปมองรอบตัว ต่างก็พบว่าภายในบ้านเลขที่-1 นั้นกลายเป็นสีเหลืองอร่ามไปทั่วทั้งบริเวณ จากนั้นพวกมันทั้งสองจึงบินวนไปรอบๆบ้าน และเริ่มดูดซับเอาพลังอมตะ-เสวียนหวงเข้าไปทันที!.Aileen-novel.