บทที่ 1026 : ข่าวดี!

“หลิงหยุน..ได้โปรดฆ่าข้าเถิด!” เฉินเจี้ยนกุ่ยไม่สามารถรักษาประคำโลหิตซึ่งเป็นสมบัติของตระกูลเฉินไว้ได้มันจึงรู้สึกละอายใจยิ่งนัก ดวงตาแดงเข้มที่จ้องมองหลิงหยุนนั้น เหลือเพียงแค่ความพ่ายแพ้สิ้นหวัง และความว่างเปล่า.. “เฉินเจี้ยนกุ่ย..ข้าไม่สามารถฆ่าเจ้าได้จริงๆ! ชีวิตของเจ้าต้องให้คนตระกูลเกาเป็นผู้ตัดสิน!” หลิงหยุนก้มมองเฉินเจี้ยนกุ่ยที่สูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างพร้อมกับโบกมือไปมาอย่างช้าๆ หากจะพูดให้ถูกก็คือว่า..เฉินเจี้ยนกุ่ยนั้นไม่ได้มีค่าในสายตาของหลิงหยุนเลยแม้แต่น้อย จะอยู่หรือจะตาย.. หลิงหยุนไม่เคยคิดใส่ใจ! เพียงแต่เวลานี้คนตระกูลเกาอีกสิบชีวิตกำลังรอให้หลิงหยุนหาวิธีกำจัดเลือดแวมไพร์ในตัวของพวกเขาอยู่ หลิงหยุนได้เลือดของเฉินเจี้ยนกุ่ยมามากพอควรแล้ว และได้เก็บไว้ในขวดหยกซึ่งเวลานี้อยู่ในแหวนพื้นที่ของเขา.. ยิ่งหลิงหยุนได้รับรู้ถึงอานุภาพของปราณเสวียนหวงมากขึ้นเท่าใดเขาก็ยิ่งมั่นใจว่าจะสามารถค้นพบวิธีกำจัดเลือดแวมไพร์ในตัวของคนตระกูลเกาทั้งสิบชีวิตได้อย่างแน่นอน.. โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลานี้..หลิงหยุนได้ประคำโลหิตมาไว้ในครอบครองแล้ว! และชื่อประคำโลหิตก็บ่งบอกอย่างชัดเจนแล้วว่า..เป็นสิ่งที่กลั่นมาจากโลหิต! หลิงหยุนแทบไม่จำเป็นต้องถามถึงอานุภาพของประคำโลหิตจากเฉินเจี้ยนกุ่ยด้วยซ้ำไปเขารู้ว่ามันมีพลังวิเศษที่สามารถใช้สร้างเลือดใหม่ในร่างกาย สร้างเม็ดเลือด สามารถทำให้หลอดเลือดแข็งตัว และอีกมากมายเกี่ยวกับกระบวนการสร้างโลหิตในร่างกาย.. เวลานี้หลิงหยุนมีทั้งโลหิตของเฉินเจี้ยนกุ่ยมีปราณเสวียนหวง และยังมีประคำโลหิตอีกด้วย ทั้งสามสิ่งสำคัญนี้ทำให้หลิงหยุนมั่นใจอย่างยิ่งว่าจะสามารถรักษาคนตระกูลเกาให้หายจากการเป็นแวมไพร์ได้.. และหลังจากนั้นเฉินเจี้ยนกุ่ยจะตายหรือไม่เขาก็ไม่อยากจะสนใจ! และที่หลิงหยุนไม่สามารถสังหารเฉินเจี้ยนกุ่ยได้ในตอนนี้เพราะคนตระกูลเกาทั้งสิบชีวิต ล้วนเคียดแค้นชิงชังเฉินเจี้ยนกุ่ยฝังจิตฝังใจ เรียกได้ว่าพวกเขาแทบอยากแล่เนื้อเถือหนังของเฉินเจี้ยนกุ่ยหากทำได้ ด้วยเหตุนี้หลิงหยุนจึงต้องการมอบเฉินเจี้ยนกุ่ยให้กับคนตระกูลเกาเป็นผู้ตัดสินโทษของมันเอง! “ก่อนที่ข้าจะนำเจ้ากลับไปปักกิ่งข้าจะไม่ให้เจ้าต้องทนทรมานอีก เพราะนั่นไม่ได้ทำให้ข้ารู้สึกสนุกอีกแล้ว..” “แต่หากเจ้าต้องการจะตายเจ้าก็สามารถฆ่าตัวตายได้เลยหากทำได้ ข้าเองก็จะไม่ขัดขวางเจ้า!” หลังจากพูดจบแล้ว..หลิงหยุนก็ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้เจสเตอร์นำร่างของเฉินเจี้ยนกุ่ยกลับไปที่ห้องเก็บของตามเดิม ……. หลิงหยุนยังคงกำศิลกลั่นวิญญาณไว้ในมือซ้ายอยู่ตลอดเวลาสองสามวันนี้เขาคงจะยังไม่สามารถฝึกวิชาใดๆได้ นอกจากต้องคอยกำศิลากลั่นวิญญาณไว้ในมือเพื่อให้จิตใจสงบนิ่งให้มากที่สุดเท่านั้น หลิงหยุนกลับเข้าไปในบ้านและขึ้นไปยังห้องทำงานชั้นสองของตนเอง แล้วจัดการเปิดโน๊ตบุ๊คบนโต๊ะทำงานขึ้น.. หลิงหยุนพบว่าหลังจากได้ความทรงจำกลับคืนมาเขาสามารถใช้คอมพิวเตอร์ได้คล่องขึ้นมาก และสัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกของเด็กหนุ่มอายุสิบแปดที่ไม่เคยมีก่อนหน้านี้ เขาพบว่าการใช้คอมพิวเตอร์ก็แตกต่างจากก่อนหน้านี้มาก เวลานี้..หลิงหยุนมีหลายเรื่องเพิ่มเข้ามาในความทรงจำ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนในสมัยเด็กน้อย สมัยประถม และมัธยมต้น อีกทั้งยังระลึกถึงอารมณ์รัก เกลียด สุข เศร้า และเจ็บปวดที่เคยเกิดขึ้นในอดีตได้.. หลิงหยุนเวลานี้..รู้จักเปิดดูหนังรัก เปิดฟังเพลงที่ตนเองชื่นชอบ อ่านนิยาย จำได้แม้กระทั่งรหัสของ QQ อีเมล์ และเกมส์ออนไลน์ที่เคยเล่น.. ในช่วงระยะเวลาเพียงแค่สั้นๆนี้ทำให้หลิงหยุนซึมซับชีวิตของเด็กหนุ่มในวัยสิบแปดปีขึ้นมาได้มาก และเวลานี้ก็ยากที่แยกแยะได้ว่าใครเป็นใคร และก็ไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้นด้วย.. เพราะปัจจุบัน..ชีวิตก่อนหน้า และชีวิตนี้ ต่างก็หลอมรวมเป็นหลิงหยุนในวันนี้! และนี่คือเหตุผลว่าเพราะเหตุใดเมื่อคืนนี้หลิงหยุนจึงมองเกาเฉินเฉินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสุขเช่นนั้น! ระหว่างที่เปิดเข้าไปในเวปไซต์QQ หลิงหยุนก็เอาแต่จ้องมองรูปนกเพนกวิน พร้อมกับครุ่นคิดอยู่นานว่า ‘จะเข้า.. หรือไม่เข้าดี..!’ แต่ในวินาทีที่เขาตัดสินใจแล้วว่าจะเข้าไปดูนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นนอกห้อง ตามมาด้วยเสียงร้องตะโกนเรียก.. “พี่หยุน..” ถังเมิ่งและตี้เสี่ยวอู๋นั้น เมื่อตื่นขึ้นมาก็รีบตรงมาหาหลิงหยุนทันที.. หลิงหยุนหันไปมองนาฬิกาและพบว่าเป็นเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว สองหนุ่มนอนยาวนานถึงสิบชั่วโมงเช่นนี้ ดูท่าหลายวันมานี้ทั้งคู่คงจะข่มตาให้หลับไม่ได้.. “พวกนายตื่นกันแล้วรึ” หลิงหยุนหันไปมองทั้งคู่แต่แล้วสายตาของเขาก็หันไปจับจ้องอยู่ที่ถังเมิ่งเพียงคนเดียว..ถังเมิ่งเห็นหลิงหยุนจ้องมองตนเองเช่นนั้นจึงรีบสำรวจดูตามร่างกาย และเมื่อพบว่าตนเองก็แต่งตัวเรียบร้อยดี จึงได้แต่ร้องถามออกไปว่า“พี่หยุน..นี่พี่จ้องฉันทำไมกัน”หลิงหยุนแสยะยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า“ถังเมิ่ง.. ระหว่างที่ฉันหลับไปถึงเก้าวัน จู่ๆ ฉันกลับนึกถึงบัญชีความแค้นระหว่างเราสองคนได้..”ถังเมิ่งถึงกับตกใจและรีบระล่ำระลักถามไปว่า “ห๊ะ! บัญชีความแค้นอะไรกัน?!”จากนั้น..ดูเหมือนถังเมิ่งก็จะนึกขึ้นได้เช่นกัน เขาอ้าปากยิ้มกว้างอย่างประจบประแจง และพูดขึ้นว่า“พี่หยุน..อย่าล้อเล่นน่า! พวกเราพี่น้องเพิ่งจะผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน บัญชีความแค้นบ้าบออะไร ฉันจำอะไรไม่ได้เลย!”หลิงหยุนแสยะยิ้มพร้อมกับลุกขึ้นยืน“ใช่.. พวกเราสองพี่น้องผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน! แต่นายก็ต้องรู้ว่าคนอย่างหลิงหยุน.. เมื่อมีบัญชีแค้นก็ต้องสะสาง..”ถังเมิ่งตกใจกลัวจนต้องวิ่งไปหาตี้เสี่ยวอู๋ที่ยืนมองด้วยความงุนงงท่าทางของถังเมิ่งไม่ต่างจากหนูที่กลัวแมว เขารีบพูดขึ้นว่า“พี่หยุน..เรื่องเล็กน้อยในอดีต ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเถอะนะ! แล้วตอนนี้ร่างกายของพี่เป็นยังไงบ้าง”หลิงหยุนถึงกับหัวเราะออกมาพร้อมกับพูดขึ้นว่า“นี่ถังเมิ่ง.. ตอนนี้ฉันสูญเสียวรยุทธไปหมดแล้ว เราสองคนมาสู้กันตัวต่อตัวดีกว่า ฉันจำได้หมดแล้วว่านายเคยรังแกฉันยังไงบ้าง”เมื่อก่อนนั้นถังมิ่งได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในสี่อันธพาลของโรงเรียนมัธยมจิงฉูส่วนหลิงหยุนนั้นเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในโรงเรียน จึงแทบเป็นไปไม่ได้ที่ตลอดระยะเวลาสามปีมานั้น ถังเมิ่งจะไม่รังแกเขาเลย..ถังเมิ่งได้ยินหลิงหยุนท้าดวลตัวต่อตัวเช่นนี้ก็ได้แต่ยิ้มขมขื่นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย“พี่หยุน..ที่ผ่านมาฉันหลงเชื่อว่าพี่เป็นคนใจกว้าง ไม่ใส่ใจกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ..”ตี้เสี่ยวอู๋ยืนมองทั้งคู่ด้วยความขบขันเมื่อหลิงหยุนพูดขึ้นว่า “นี่ไม่เกี่ยวกับเรื่องเล็ก หรือว่าเรื่องใหญ่ นายบอกฉันมาว่าจะชดใช้ให้ฉันยังไง”ถังเมิ่งได้แต่ร้องออกมาอย่างหมดหนทาง“โถ่พี่หยุน.. ฉันผิด.. ฉันยอมรับผิด! แต่ฉันติดตามพี่มาตั้งนาน มันชดเชยอะไรไม่ได้เลยเหรอ”หลิงหยุนยังคงพูดต่อ“นี่.. นายพาคนไปไถเงินฉันตั้งหลายครั้ง!”ตี้เสี่ยอู๋ถึงกับงุนงงและไม่รู้ว่าหลิงหยุนกับถังเมิ่งกำลังพูดเรื่องอะไร“เสี่ยวอู๋..นายเข้าสู่ขั้นโฮ่วเทียน-7 หรือยัง”หลิงหยุนหยอกเย้าถังเมิ่งพอหอมปากหอมคอแล้วจึงหันไปถามตี้เสี่ยวอู๋ถึงเรื่องการฝึกวิชาของเขาตี้เสี่ยวอู๋รีบตอบกลับทันที“พี่หยุน.. ในคืนการต่อสู้ของพี่นั้น ฉันได้รับประโยชน์ไปมากมาย และดูเหมือนจะสามารถเข้าสู่ขั้นโฮ่วเทียน-7 ได้ทุกเมื่อ!”หลิงหยุนพยักหน้าพร้อมกับตอบไปว่า“เอาล่ะ.. นายพักผ่อนต่ออีกสักสองสามวัน ไว้สภาพร่างกายของนายสมบูรณ์เต็มที่ ฉันจะค่อยๆให้คำแนะนำในการเข้าสู่ขั้นต่อไป..”“แล้วนี่ทุกคนในบ้านตื่นกันหมดหรือยัง”ตี้เสี่ยวอู๋และถังเมิ่งพยักหน้าพร้อมกัน..ถังเมิ่งกระโดดถอยห่างจากหลิงหยุน และตอบไปว่า“พี่หยุน..ทุกคนกำลังรอพี่อยู่ที่ห้องรับแขก!”หลิงหยุนจัดการปิดโน๊ตบุ๊คและลุกขึ้นยืนพร้อมกับพูดขึ้นว่า “พวกเราลงไปพร้อมกัน!”จากนั้นจึงหันหน้าไปสั่งถังเมิ่งว่า“ถังเมิ่ง.. นายโทรบอกลุงถังให้เรียกเจ้าหน้าที่ตำรวจกลับไปได้แล้ว ไม่จำเป็นอีกแล้ว!”ถังเมิ่งพยักหน้าเห็นด้วยทันที“ฉันก็ว่างั้นล่ะพี่หยุน.. ตอนนี้ไม่มีที่ใหนปลอดภัยเท่ากับจิงฉูอีกแล้ว!”“หมายความว่ายังไง”หลิงหยุนได้ฟังคำพูดของถังเมิ่งก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างในคำพูดของเขาจึงร้องถามขึ้นด้วยความสงสัยถังเมิ่งฉีกยิ้มพร้อมกับบอกหลิงหยุนไปว่า“พี่หยุน.. ลุงหลี่กลับมาจากปักกิ่งแล้ว! แล้วก็ได้บอกอะไรบางอย่างกับพ่อด้วย!’“เกิดอะไรขึ้นกันแน่!”.ไอลีนโนเวล.ถังเมิ่งร้องบอกหลิงหยุนด้วยความตื่นเต้น“ก็บุคคลอันดับหนึ่งของประเทศจีนน่ะสิ.. สั่งว่าจากนี้ไปหากชาวยุทธคนใดกล้ามาที่จิงฉูอีก ให้สมาชิกกลุ่มนภา และกลุ่มมังกรทำลายวรยุทธของผู้นั้นได้ทันที!”