บทที่ 1030 : ฝืนกฏสวรรค์

“ครูกง..” หลิงหยุนยิ้มให้กงเสี่ยวลู่และทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้อง หลิงหยุนก็พบว่าทุกอย่างยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อย และสะอาดสะอ้านเหมือนเช่นเคย “สวัสดีค่ะครูกง..”ฉางหลิงและเกาเฉินเฉินเอ่ยทักทายเช่นกัน ใบหน้างดงามของกงเสี่ยวลู่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขจากนั้นจึงหันไปถามหลิงหยุน “หลิงหยนุ..เธอได้รับจดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยหยางจิงหรือยัง” แม้พักหลังกงเสี่ยวลู่จะมีท่าทีห่างเหินกับหลิงหยุนแต่เธอก็ยังคงเป็นห่วงเป็นใยเขาเช่นเคย “ได้รับแล้วครับ..!” กงเสี่ยวลู่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขพร้อมกับพูดขึ้นว่า“เพียงแค่พริบตาเดียว.. พวกเธอก็จะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยกันแล้วเหรอนี่” จากนั้นจึงหันไปมองเกาเฉินเฉินพร้อมกับพูดขึ้นด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย“น่าเสียดายที่เฉินเฉิน..” เกาเฉินเฉินส่ายหน้าไปมาพร้อมกับตอบไปว่า“ครูคะ.. ไม่ต้องกังวลเรื่องของหนูเลยค่ะ ต่อให้หนูสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ก็ไปเรียนไม่ได้อยู่ดี..” หลังจากพูดคุยกันเรื่องของเพื่อนๆคนอื่นไปแล้วหลิงหยุนจึงเอ่ยปากถามกงเสี่ยวลู่ “ครูกง.. อีกไม่นานผมก็ต้องเดินทางไปปักกิ่งอีก ไม่ทราบว่าครูวางแผนชีวิตไว้ยังไงบ้าง” “เอ่อ..”กงเสี่ยวลู่คิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะถามเธอเช่นนี้ จึงได้แต่นิ่งอึ้งไป หลิงหยุนเห็นท่าทางของกงเสี่ยวลู่จึงได้แต่แอบถอนหายใจและได้แต่แอบคิดในใจว่า ดูเหมือนหลุมดำในใจของเธอยังคงไม่สลายหายไป และอดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับกงเสี่ยวลู่ในอดีตกันแน่ จึงทำให้เธอมีสภาพเช่นทุกวันนี้.. แต่เพราะอยู่ต่อหน้าเกาเฉินเฉินและฉางหลิงเขาจึงไม่สามารถพูดอะไรได้มากไปกว่านี้ จึงได้แต่ถามต่อว่า.. “ครูกง..ผมขอถามตามตรงว่า ครูคิดที่จะกลับไปอยู่ปักกิ่งบ้างมั๊ย” หลิงหยุนต้องการที่จะรู้ว่ากงเสี่ยวลู่วางแผนชีวิตของตนเองจากนี้ไว้อย่างไรเพื่อที่ว่าเขาจะได้จัดการเรื่องของกงเสี่ยวลู่ได้อย่างเหมาะสม.. “ไม่ล่ะ..ครูคิดว่าอยู่ที่จิงฉูดีกว่า ที่นี่มีทั้งภูเขาแม่น้ำ อีกอย่างครูเองก็อยู่ที่นี่มานาน จึงค่อนข้างเคยชินกับชีวิตแบบนี้ไปแล้ว!” หลิงหยุนจึงพูดต่อว่า“หากครูตัดสินใจที่จะอยู่ที่จิงฉู ก็ต้องเข้ารับราชการ..” “ผมว่า..ตำแหน่ง.. ผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษาประจิงฉู อ่อ.. แล้วก็ผู้อำนวยการกองการศึกษาประจำเจียงหนานด้วย! ควบสองตำแหน่งไปเลย..” หลิงหยุนตั้งใจจะไปเยี่ยมเยียนหลี่ยี่เฟิงกับถังเทียนห่าวอยู่แล้วและจะขอให้หลี่ยี่เฟิงช่วยจัดการเรื่องนี้ให้ และคงไม่ใช่เรื่องยากเย็นสำหรับหลี่ยี่เฟิง กงเสี่ยวลู่ถึงกับตกใจและรีบระล่ำระลักออกมาทันที “หลิงหยุน.. เธอล้อเล่นใช่มั๊ย ครู.. ครูไม่มีคุณสมบัติพอ! ครูทำไม่ได้..” หลิงหยุนจ้องลึกลงไปในดวงตาของกงเสี่ยวลู่พร้อมกับพูดขึ้นว่า“ถ้าอย่างนั้น.. ครูก็ต้องไปปักกิ่งกับผม!”และนั่นยิ่งทำให้กงเสี่ยวลู่ไม่อาจยอมรับได้เธอจึงรีบปฏิเสธทันควัน “ครูบอกแล้วไงว่าไม่ไปอยู่ปักกิ่ง!”หลิงหยุนตอบกลับยิ้มๆ“ถ้างั้นก็ต้องรับตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษาประจำจิงฉู กับเจียงหนานควบสองตำแหน่ง! ผมเชื่อว่าครูมีคุณสมบัติเพียงพอ และสามารถทำได้!”ฉางหลิงกับเกาเฉินเฉินถึงกับอ้าปากค้างที่หลิงหยุนมีอำนาจอิทธิพลมากถึงเพียงนี้เกาเฉินเฉินถึงกับพึมพำออกมา..“หลิงหยุน..เรื่องแบบนี้แม้แต่ท่านปู่กับท่านพ่อของฉัน.. ยังทำไม่ได้เลย”หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับตอบไปว่า“ไม่มีอะไรที่ผมทำไม่ได้!”และที่หลิงหยุนกล้าพูดเช่นนี้เพราะเขามีตระกูลหลิงหนุนหลังอยู่นั่นเอง!ไม่เพียงเท่านั้น.. ยังมีตระกูลฉินอีกตระกูลหนึ่งด้วย!กงเสี่ยวลู่พูดขึ้นอย่างกังวลใจ“แต่ครูเกรงว่าตัวเองจะทำไม่ได้!”“ไม่มีใครทำอะไรเป็นตั้งแต่เกิดแต่ผมเชื่อว่าครูจะเป็นข้าราชการที่ดีมากคนหนึ่ง ผมเชื่อเช่นนั้น!”ระหว่างที่พูดคุยกันอย่างสนุกสนานนั้นหลิงหยุนได้แอบมองกงเสี่ยวลู่อยู่เรื่อยๆ และสังเกตเห็นว่าเธอไม่มีท่าทีสนิทสนมกับเขาเหมือนเช่นเคย เรียกว่าค่อนข้างห่างเหินด้วยซ้ำไป!แม้ในสายตาของคนอื่นกงเสี่ยวลู่จะดูเป็นปกติดีแต่สำหรับหลิงหยุน.. เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ และได้แต่กำศิลากลั่นวิญญาณในมือไว้แน่นเพื่อสงบจิตสงบใจ..จนกระทั่งเวลาสามทุ่มตรงทุกคนจึงขอตัวกลับ ฉางหลิงกับเกาเฉินเฉินร่ำลากงเสี่ยวลู่แล้วก็วิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ทั้งคู่อยู่ภายในห้องกันสองต่อสองอย่างรู้ใจ…ไอลีนโนเวล. “เด็กสองคนนี้นี่จริงๆเลย..”กงเสี่ยวลู่ไม่กล้าสบตาหลิงหยุนที่ยืนอยู่ในขณะที่หลิงหยุนเองก็ไม่รีบร้อนที่จะกลับนัก เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ“ครูกงครับ..ครูตั้งใจจะไม่กลับปักกิ่งจริงๆเหรอ”กงเสี่ยวลู่กัดริมฝีปากแน่นพร้อมกับก้มหน้าก้มตาและไม่กล้ามองหน้าหลิงหยุนในขณะที่ตอบ “ไม่ไปอยู่.. แต่ใช่ว่าจะไม่กลับไปที่นั่นอีกเลย!”หลิงหยุนจึงถามต่อทันที“บอกเหตุผลกับผมได้มั๊ยครับ”กงเสี่ยวลู่ถึงกับหัวใจเต้นแรงและแทบจะยืนทรงตัวไม่ได้ หลิงหยุนเห็นเช่นนั้นจึงรีบพูดขึ้นว่า“ผมก็แค่ถามดูเฉยๆแต่ถ้าครูไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไร..”ในเมื่อกงเสี่ยวลู่ไม่ต้องการที่จะตอบหลิงหยุนเองก็ไม่ต้องการที่จะคาดคั้นเช่นกัน เพราะเขาย่อมมีวิธีที่จะสืบหาด้วยตัวเองอยู่แล้ว..หลังจากพูดจากันอีกเพียงสองสามประโยคหลิงหยุนจึงขอตัวกลับ..ขากลับหลิงหยุนเป็นฝ่ายขับรถและไปส่งฉางหลิงก่อน หลังจากที่ฉางหลิงลงไปแล้วโทรศัพท์มือถือของเกาเฉินเฉินก็ดังขึ้น“หลิงยู่ส่งข้อความมาถามว่าพวกเราอยู่ที่ใหนตอนนี้น้าฉินเป็นห่วงความปลอดภัยของพวกเรามาก!”“ส่งโทรศัพท์มาให้ผม”