บทที่ 1031 : ชีวิตข้า - ข้าลิขิตเอง!

ชีวิตข้า..ข้าลิขิตเอง! หลังจากตอบโม่วู๋เตาไปแล้วหลิงหยุนก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองโม่วู๋เตาอย่างพินิจพิจารณา.. นั่นเพราะโม่วู๋เตาเป็นเพียงนักพรตตัวเล็กๆคนหนึ่งเท่านั้นแต่กลับกล้ายืนประจันหน้ากับหลิงหยุนอย่างไม่เกรงกลัว และยังกล้าอบรมสั่งสอนหลิงหยุนถึงสิ่งที่ไม่ควรทำอีกด้วย! เมื่อเห็นโม่วู๋เตาที่ดูเหมือนจะโกรธจนหน้าตาบูดบึ้งเคร่งเครียดเช่นนั้นหลิงหยุนจึงได้แต่นึกขันอย่างมาก และแสร้งทำเป็นถามกลับไปว่า.. “ข้าทำอะไรงั้นรึข้าทำอะไรที่เป็นการฝืนกฏสวรรค์บ้าง? เจ้าพูดมา..” โม่วู๋เตาโมโหจนปากคอสั่นและร่ำล่ำระลักพูดออกไปทันที “หลายวันมานี้ข้าได้ฟังเรื่องที่เจ้าช่วยผู้คนให้หลุดพ้นจากความตายมากมาย.. เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่” หลิงหยุนพยักหน้ายอมรับและคนที่เขาช่วยชีวิตไว้นั้น แต่ละคนก็ล้วนมีอาการสาหัสชนิดที่เรียกว่าดวงวิญญาณไปจ่ออยู่ที่ประตูยมโลกแล้ว และเขาเป็นผู้ที่ไปช่วงชิงดวงวิญญาณเหล่านั้นกลับมา… “ถูกต้อง!ก็ข้าเป็นหมอ.. ย่อมมีหน้าที่รักษาผู้เจ็บไข้ได้ป่วยไม่ใช่รึ หรือเจ้าคิดว่าข้าควรปล่อยให้คนไข้ตายไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่ช่วย?” หลิงหยุนถามโม่วู๋เตาพร้อมกับยิ้มให้.. โม่วู๋เตาถึงกับนิ่งอึ้งไป!และไม่สามารถโต้เถียงหลิงหยุนได้ จึงได้แต่พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจนัก.. “เอาล่ะ..แล้วเรื่องที่เจ้าใจดีแจกเงินจำนวนห้าแสนหยวนให้กับเพื่อนร่วมชั้นเกือบร้อยคนนั่นล่ะ เรื่องนี้เป็นจริงหรือไม่” หลิงหยุนพยักหน้ายอมรับอีกครั้งพร้อมกับตอบไปว่า“ถูกต้อง.. ข้ามอบเงินให้กับเพื่อนๆทุกคนจริง!” “ในคืนนั้น..ทุกคนเห็นว่าข้าไม่ได้รับความเป็นธรรม จึงพากันฝ่าพายุฝนมาจนร่างกายเปียกปอนเป็นลูกนก พวกเขารวมตัวกันเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมจากผู้มีอำนาจบารมีอย่างผู้อำนวยการกองการศึกษาประจำมณฑลเจียงหนาน ในเมื่อทุกคนทำเพื่อข้าถึงเพียงนี้ หากข้า – หลิงหยุนไม่ตอบแทนพวกเขากลับไปบ้าง เจ้าว่ามันถูกต้องแล้วหรือ” โม่วู๋เตากัดฟันแน่นเขาจ้องมองหลิงหยุนราวกับกำลังจ้องมองภูตผีปีศาจ จากนั้นจึงส่ายหน้าไปมาพร้อมกับพูดขึ้นว่า “การที่เจ้าตอบแทนน้ำใจเพื่อนร่วมชั้นนั้นย่อมไม่ผิดแน่..แต่สิ่งที่เจ้าทำนั้นมันมากเกินไปต่างหาก!” “จู่ๆเจ้ามอบเงินจำนวนห้าแสนหยวนให้คนเกือบร้อยเช่นนั้น ไม่เท่ากับว่าเจ้าได้ทำการเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของคนเกือบร้อยครอบครัวอย่างนั้นรึ ” หลิงหยุนพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมกับพึมพำออกมาเบาๆ“ก็อาจเป็นได้..” เมื่อได้เห็นท่าทางของหลิงหยุนที่ดูเหมือนจะไม่แยแสกับสิ่งที่ตนเองได้ทำลงไปนั้นโม่วู๋เตาก็ถึงกับเดือดดาลมากยิ่งขึ้น แต่ก็ยังคงพูดต่อ.. “เอาล่ะ..เรื่องเก่าข้าจะไม่พูดถึง! แต่นี่เจ้าเพิ่งจะผ่านทัณฑ์สวรรค์มาได้แท้ๆ และเพิ่งจะฟื้นคืนสติกลับมาได้ไม่ทันไร เจ้าก็ทำใจกว้างเที่ยวแจกเงินคนยากคนจนถึงครอบครัวละหนึ่งล้านหยวน..” “นี่เจ้ารู้ตัวบ้างหรือไม่ว่าเจ้าได้ทำอะไรลงไปบ้าง” หลิงหยุนถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างมีความสุขก่อนจะตอบโม่วู๋เตาไปว่า “ที่ข้ามอบเงินจำนวนนั้นให้กับพวกเขา.. เพราะเชื่อว่ามันจะสามารถช่วยให้หลายครอบครัวข้ามผ่านความยากจน และความยากลำบากในชีวิตไปได้ อีกทั้งยังจะมีชีวิตที่ดีขึ้นกว่าเดิมได้อย่างแน่นอน!” โม่วู๋เตาถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายสิ้นหวังพร้อมกับกระทืบเท้ากับพื้นด้วยความโมโห และในที่สุดก็อดที่จะตำหนิหลิงหยุนออกมาไม่ได้“เจ้าใจกว้างเป็นแม่น้ำไล่แจกเงินคนยากไร้เช่นนี้เจ้ายังไม่รู้ตัวว่าได้ทำความผิดอีกงั้นรึ”“หลิงหยุน..ไม่ว่าเจ้าจะรู้ หรือไม่รู้ก็ตาม! แต่ละชีวิตล้วนมีชะตาชีวิต และชะตากรรมของตนเองทั้งสิ้น!”“บางคนถูกกำหนดมาให้ต้องเผชิญกับความทุกข์ยากในชีวิตแต่การกระทำของเจ้านั้น เป็นการเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของผู้คนให้เป็นไปในทางตรงกันข้าม เปลี่ยนคนที่ต้องเผชิญกับความลำบากยากแค้น ให้กลับมีชีวิตที่สุขสบาย..”“เช่นนี้แล้ว..สวรรค์จะไม่คิดบัญชีกับเจ้าได้อย่างไรกัน เจ้าต้องถูกสวรรค์หมายหัวแน่ๆ!”“มนุษย์ทุกคนที่เกิดมาล้วนมีอายุขัยของตัวเองแต่เจ้ากลับใช้วิชาแพทย์ที่ล้ำเลิศของตนเอง ดึงพวกเขากลับจากประตูยมโลก ทำให้พวกเขามีอายุขัยที่ยาวขึ้น และสามารถอยู่ต่อไปบนโลกใบนี้ได้…”เมื่อได้ฟังคำอธิบายของโม่วู๋เตา..คิ้วของหลิงหยุนก็ขมวดเข้าหากันทันที และในแววตานั้นก็เริ่มเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมากคำพูดของโม่วู๋เตาถูกต้องจริงๆอย่างนั้นหรือโดยปกติทั่วไปนั้นย่อมถูกต้อง!หากคนทั่วไปได้มาฟังโม่วู๋เตาสาธยายเรื่องชะตาชีวิตของทุกสรรพสิ่งบนโลกเช่นนี้คงต้องคิดว่าเขาเป็นปรมาจารย์ด้านไสยศาสตร์ที่สูงส่งเป็นแน่..แม้แต่หลิงหยุนเองยังรู้สึกว่า..สิ่งที่โม่วู๋เตาพูดมาทั้งหมดนั้นไม่เพียงแค่ถูกต้อง แต่ยังเป็นจริงตามนั้นด้วย!เพราะหากไม่เป็นเช่นนั้น..เหตุใดบนโลกใบนี้จึงต้องมีหมอดูทำนวยดวงชะตาด้วยเล่า เหตุใดยังต้องมีศาสตร์อย่างฮวงจุ้ย หรือแม้แต่ศาสตร์อื่นๆ ที่เกี่ยวข้องด้วยเล่า?หากไม่มีชะตาชีวิต..ก็ไม่จำเป็นต้องมีหมอดูทำนายดวงชะตา และอาชีพนี้ก็คงสูญสลายไป ไม่สานต่อมาจนถึงทุกวันนี้!บางคนเกิดมาในครอบครัวร่ำรวยมีอันจะกินไม่เคยต้องอดต้องอยากเลยสักครั้ง เป็นเช่นนี้ไปจนกระทั่งตาย..ในขณะที่บางคนเกิดมาในครอบครัวที่ยากจนแร้นแค้นต้องอดอยากตั้งแต่เกิด ไม่เคยได้กินอิ่มท้องจนกระทั่งตาย..นี่จึงเป็น..ชะตาเกิด!บางคนเกิดมามีสุขภาพแข็งแรงอย่างน่าอัศจรรย์ไม่ว่าจะเที่ยวกินดื่มอย่างไร หรือไม่แม้แต่จะสนใจดูแลสุขภาพร่างกาย แต่ในชีวิตกลับไม่เคยเจ็บป่วยเลยสักครั้ง หนำซ้ำยังมีชีวิตยืนยาวจนถึงอายุแปดสิบปี..ในขณะที่บางคนเกิดมาก็มีโรคภัยเต็มตัวอยู่ในโลกได้เพียงแค่สองสามปีก็เสียชีวิต หรือไม่ก็มีอายุสั้น หนำซ้ำยังต้องทุกข์ทรมานกับโรคภัยไข้เจ็บที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดอีกด้วย..นี่จึงเป็น..ชะตาชีวิต!แต่บางคนเกิดมาเพื่อที่จะได้กลายเป็นผู้ที่ร่ำรวยที่สุดในโลกบางคนก็เกิดมาเพื่อเจ้าแผ่นดิน บางคนก็เกิดมาเพื่อที่จะกลายเป็นคนที่มีชื่อเสียงในด้านใดด้านหนึ่งในวันข้างหน้า แต่ก็มีหลายคนที่เกิดมาเพื่อมีชีวิตตกต่ำ ไม่เป็นที่รู้จักของใครเลยด้วยซ้ำไป..นี่จึงเป็น..ชะตากรรม!และเหตุใดทุกชีวิตบนโลกใบนี้จึงมีชะตาเกิด ชะตาชีวิต และชะตากรรมแตกต่างกันเล่า หากจะพูดอย่างงมงายไร้เหตุผลก็คือ.. มีอำนาจที่มองไม่เห็นควบคุมสิ่งเหล่านี้อยู่!