บทที่ 1032 : ตอบแทนโม่วู๋เตา!

หลิงหยุนช่างน่าทึ่งมากจริงๆ! ความฝันที่ยาวนานในครั้งนั้นได้หลอมรวมดวงจิต และวิญญาณของหลิงหยุนให้เป็นเอกภาพเดียวกับร่างนี้ได้อย่างที่เขาเองก็ไม่เคยรู้สึกมาก่อน.. ภาพทัณฑ์สวรรค์ที่เขาได้รับรู้ในความฝันนั้นทำให้เขาได้ตระหนัก และเข้าใจในบางสิ่งบางอย่างมากขึ้น.. นั่นเพราะในความฝันของเขานั้นกลับไม่ปรากฏภาพของทัณฑ์สวรรค์บนเกาะเตียวหยูเลยแม้แต่น้อย! หรือพูดง่ายๆก็คือว่า..ทัณฑ์สวรรค์บนเกาะเตียวหยูนั้น เป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือกฏสวรรค์! ทัณฑ์เมฆาทั้งเก้าสี! สมุดจักรพรรดิพู่กันจักรพรรดิ หม้อเสินหนง กระบี่โลหิตแดนใต้ กระบี่มังกรขาว ต่างก็พุ่งออกมาจากแหวนพื้นที่เพื่อรับทัณฑ์เมฆาทั้งเก้า.. เกิดอะไรขึ้นกันแน่ทัณฑ์สวรรค์ที่ไม่ควรจะต้องเกิด และไม่สามารถอธิบายได้นั้น ยังเปรียบเสมือนเงาดำในจิตใจของหลิงหยุน.. และนั่นก็คือปัญหาใหญ่! เพียงแต่ในเวลานั้นขั้นของหลิงหยุนยังนับว่าต่ำมากเขาจึงไม่ต้องการครุ่นคิดหาคำตอบ.. แต่ตอนนี้เขาเขาสู่ขั้นพลังชี่ได้แล้วยิ่งไปกว่านั้นขั้นของเขายังมั่นคงอย่างมากด้วย และหากเทียบกับเมื่อครั้งที่ยังอยู่ในโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่ ความแข็งแกร่งในขั้นพลังชี่เมื่อยู่ในโลกใบนี้ กลับมีพลังที่เหนือกว่าและแข็งแกร่งกว่ามาก! ถึงแม้ว่าเวลานี้หลิงหยุนจะยังไม่สามารถฟื้นฟูความแข็งแกร่งทั้งหมดกลับคืนมาได้แต่เขาก็มั่นใจว่ามันจะเป็นเพียงแค่ช่วงระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น เขาจึงไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรนัก.. และเป้าหมายของหลิงหยุนบนโลกใบนี้ก็คือ..การบ่มเพาะตนให้ไปจนถึงขั้นเดียวกับเมื่อครั้งที่อยู่ในโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่ และเมื่อถึงตอนนั้นเขาเชื่อมั่นว่าตนเองจะแข็งแกร่งกว่าเมื่อครั้งที่อยู่ในโลกบ่มเพาะถึงร้อยเท่า! และเมื่อถึงเวลานั้น..ต่อให้เขาต้องพบเจอกับสายฟ้าเทวะที่รุนแรงกว่าครั้งนั้นนับสิบเท่า เขาก็จะสามารถข้ามผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน! และนี่คือความหมายของคำพูดที่ว่า‘ชีวิตข้า – ข้าลิขิตเอง’ อย่างแท้จริง! “พี่หยุน..พี่นี่เจ๋งจริงๆ! นับวันฉันยิ่งเคารพ และศรัทธาพี่มากขึ้นเรื่อยๆ” ถังเมิ่งพ่นควันบุหรี่ออกจากปากและหันไปยกนิ้วให้หลิงหยุนพร้อมกับเอ่ยชมหลิงหยุนจากใจจริง.. หลิงหยุนเหลือบมองถังเมิ่งและถอนหายใจพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ถังเมิ่ง.. นายก็ยังประจบประแจงเก่งเหมือนเดิมสินะ!” ถังเมิ่งไม่สนใจคำพูดล้อเลียนของหลิงหยุนและได้แต่หัวเราะออกมา.. ส่วนตี้เสี่ยวอู๋กับหวังเฟยฮู๋นั้นได้แต่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา และสีหน้าของทั้งคู่ที่จ้องมองหลิงหยุนนั้น ก็บ่งบอกว่าตกใจและทึ่งมาก.. หลิงหยุนยกมือขึ้นชี้หน้าถังเมิ่งแล้วจึงหันไปชี้หน้าโม่วู๋เตาพร้อมกับย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ชะตาชีวิตของเขารวมทั้งของเจ้าด้วย.. จะเปลี่ยนแปลงด้วยมือของข้า!”“โม่วู๋เตา..การที่เจ้าเรียกดวงวิญญาณของข้ากลับเข้าร่างนั้น เจ้าต้องแลกมาด้วยอายุขัยของตนเองที่ต้องสั้นลงถึงสามปีไม่ใช่รึ”ทันทีที่หลิงหยุนพูดออกมาทั้งถังเมิ่ง ตี้เสี่ยวอู๋ และหวังเฟยฮู๋ ต่างก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปในทันที!อะไรนะโม่วู๋เตาต้องอายุสั้นลงอีกสามปีเชียวหรือ?แววตาของถังเมิ่งและตี้เสี่ยวอู๋ที่กำลังจ้องมองโม่วู๋เตานั้น เต็มไปด้วยคำขอบคุณ และความซาบซึ้งใจ ทั้งคู่คิดไม่ถึงว่าโม่วู๋เตาจะยอมใช้อายุขัยของตนเองสามปีแลกกับการช่วยชีวิตของหลิงหยุน!แน่นอนว่าโม่วู๋เตาเองก็ตกใจไม่ต่างจากคนอื่นๆเขาไม่รู้ว่าจะวางตัวเช่นไรต่อไป และได้แต่ร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ!“ห๊ะ!นี่.. เรื่องนี้เจ้าก็รู้อีกงั้นรึ?”หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับเอื้อมมือไปตบบ่าโม่วู๋เตาและพูดขึ้นว่า “ขอบใจเจ้ามาก!”“เจ้าจดจำคำพูดของข้าไว้ให้ดี..ข้า – หลิงหยุนจะทำให้เจ้าได้มีอายุยืนยาวขึ้นอีกสามสิบปี!”หลิงหยุนพูดออกไปเช่นนั้นแต่ในใจกลับคิดว่า ‘ข้าสามารถทำให้เจ้าอายุยืนยาวได้ถึงสามร้อยปีเลยทีเดียว…’แต่เพราะถังเมิ่งกับตี้เสี่ยวอู๋ยังคงอยู่ในห้องรับแขกด้วยหลิงหยุนจึงไม่ต้องการพูดอะไรมากไปกว่านั้น เพราะเกรงว่าทั้งคู่อาจจะรับไม่ได้..“สาม..สามสิบปีงั้นรึ! จะเป็นไปได้อย่างไรกัน?!”โม่วู๋เตาพึมพำออกมาอย่างงุนงงและนิ่งไปชั่วขณะ นั่นเพราะคำพูดของหลิงหยุนได้ทำลายความรู้ความเข้าใจที่เขาเคยเล่าเรียนมาจนหมดสิ้น..หลิงหยุนนั่งกลับลงไปบนโซฟาพร้อมกับพูดยิ้มๆ“ในวันข้างหน้าเจ้าก็จะรู้เอง..”“เอาล่ะ..ทุกคนนั่งลงคุยกันจะดีกว่า!”หลิงหยุนเอ่ยปากเรียกทุกคนให้นั่งลงจากนั้นจึงหันไปพูดกับโม่วู๋เตาอีกครั้ง..“เอาล่ะสหายโม่วู๋เตา..เจ้าถามคำถามข้าไปตั้งมากมายแล้ว ครั้งนี้เป็นคราวของข้าที่จะถามเจ้าบ้าง..”“เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่า..เพราะเหตุใดข้าจึงพาเจ้ากลับมาที่บ้านด้วย”โม่วู๋เตาเกาศรีษะพร้อมกับทำท่าทางกระอักกระอ่วนก่อนจะตอบไปว่า “เจ้าบอกให้ข้ามาดูให้เห็นกับตาตัวเอง! แล้วจากนั้นข้าก็จะเข้าใจทุกอย่าง..”หลิงหยุนยิ้มและพูดขึ้นว่า“ถูกต้อง!”“เรื่องที่ข้าสังหารหลิวเต๋อหมิงและศิษย์พี่ร่วมสำนักของเจ้านั้น เจ้าบอกกับข้าว่าไม่คิดที่จะแก้แค้น เพียงแค่อยากรู้ว่าเพราะเหตุใดข้าจึงต้องสังหารพวกเขา..”“ในเมื่อเจ้าเองก็ได้เห็นทุกอย่างด้วยตาตัวเองแล้ว!ตอนนี้ข้าขอถามเจ้ากลับว่า เจ้าเข้าใจหรือยังว่าเพราะเหตุใดข้าจึงต้องสังหารศิษย์ร่วมสำนักของเจ้า”การที่หลิงหยุนพาโม่วู๋เตากลับมาที่บ้านด้วยนั้นก็เพราะต้องการให้เขาค้นพบคำตอบของคำถามนั้นด้วยตัวเอง!