บทที่ 1033 : เชื่อมต่อกับแหวนพื้นที่!

“เอาล่ะ..การที่นายไม่รีบฉวยโอกาสนี้เข้าสู่ขั้นเซียงเทียนในทันทีนั้น นับว่าเข้าใจการฝึกวิชาได้อย่างถ่องแท้แล้ว!” หลิงหยุนพยักหน้าและยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจในตัวตี้เสี่ยวอู๋ และหากตี้เสี่ยวอู๋เพียงแค่คิดที่จะทำเช่นนั้น เขาเองก็คงรู้สึกผิดหวังไม่น้อย.. เพราะนั่นย่อมแสดงให้เห็นถึงความโลภภายในใจของตี้เสี่ยวอู๋ที่สนใจเพียงแค่การพัฒนาขั้น มากกว่าที่จะสนใจความมั่นคงของแต่ละขั้น การสนใจเพียงแค่เปลือกย่อมไม่ใช่การฝึกบ่มเพาะตามหลักเต๋า.. หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่งหลิงหยุนจึงพูดขึ้นว่า“ส่วนเรื่องอาวุธประจำตัวของนายนั้น ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันคืออาวุธอะไร แล้วฉันจะหาวิธีสร้างอาวุธของนายให้เสร็จโดยเร็วที่สุด!” เวลานี้ตี้เสี่ยวอู๋เข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นโฮ่วเทียน-9แล้ว จึงถึงเวลาที่เขาควรจะมีอาวุธประจำตัวเสียที! อีกทั้งตระกูลหลิงก็มีคลังผลิตอาวุธเป็นของตนเองการจะสร้างอาวุธสักชิ้นจึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร เพียงแต่ปัญหาอยู่ที่หลิงหยุนยังไม่สามารถใช้งานแหวนพื้นที่ได้ จึงไม่สามารถนำพลองทองแดงของเฉินเจี้ยนห่าวซึ่งอยู่ด้านในออกมาได้ และคงต้องรออีกสักสองสามวัน.. ตี้เสี่ยวอู๋ได้ฟังถึงกับตาโตด้วยความตื่นเต้นดีใจแววตาของเขาเป็นประกายสดใสในขณะที่ร้องตะโกนออกมา “ขอบคุณพี่หยุน!” จากนั้นหลิงหยุนก็หันไปพูดกับถังเมิ่ง“ถังเมิ่ง.. คืนนี้นายจะค้างที่นี่ หรือว่าจะกลับไปนอนบ้าน” ถังเมิ่งยกมือขึ้นเกาศรีษะพร้อมตอบกลับไปยิ้มๆ“พี่หยุน.. คืนนี้ฉันจะค้างที่นี่!” หลิงหยุนถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็มองถังเมิ่งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ.. “ตั้งแต่ที่ฉันนอนหลับใหลไม่รู้สึกตัวนายคงยังไม่ได้กลับไปบ้านเลยสินะ” ถังเมิ่งเห็นแววตาขอบคุณของหลิงหยุนก็ถึงกับเก้อเขินจนทำอะไรไม่ถูก และได้แต่ยิ้มออกมาพร้อมกับตอบไปว่า “พี่หยุน..ใครว่าฉันไม่กลับบ้านเลยล่ะ! ฉันก็มีกลับไปคุยธุระกับพ่อบ้าง เพียงแต่ไม่ได้ค้างที่บ้านเท่านั้นเอง..” “ถ้างั้นก็แล้วแต่นาย..” หลิงหยุนได้แต่แอบถอนหายใจพร้อมกับคิดว่า‘เจ้าเด็กคนนี้คงจะกลัวว่าข้าไม่ตื่นขึ้นมาสินะ.. ถึงได้ต้องมาเฝ้าข้าทุกคืนเช่นนี้ นี่ก็คงอดหลับอดนอนจนซูบผอมไปหมด..’ ไม่เพียงแค่ถังเมิ่งเท่านั้น..ตลอดเก้าถึงสิบวันนมานี้ เด็กหนุ่มทั้งสองต่างก็ซูบผอมลงไปมากเลยทีเดียว! “ฉันให้นายค้างที่นี่อีกแค่คืนนี้คืนเดียวเท่านั้นพรุ่งนี้นายก็กลับไปนอนที่บ้านของนายตามเดิม ไม่งั้นป้าชว่างต้องมาฉีกอกฉันถึงที่บ้านแน่!” “ไม่มีทางหรอกพี่หยนุ!แม่ห่วงพี่มากกว่าฉันซะอีก.. แต่ใหนแต่ไรมาแม่ก็ไม่ค่อยห่วงฉันอยู่แล้ว!” จากนั้นถังเมิ่งก็กระซิบเสียงเบาพร้อมกับเปลี่ยนเรื่องคุยกับหลิงหยุนทันที “พี่หยุน.. ตอนนี้จิงฉูก็กลับสู่ความสงบแล้ว คือพี่.. พี่คิดว่าถึงเวลาที่เราจะเปิดบริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่นได้หรือยัง” หลิงหยุนเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับถามขึ้นว่า“การจะเปิดบริษัท.. สำคัญที่สุดก็คือเรื่องบุคลากร นายจัดการรับสมัครคนเรียบร้อยแล้วเหรอ” ถังเมิ่งเกาศรีษะและตอบกลับไปว่า“กำลังรับสมัครอยู่! แต่.. ตำแหน่งสำคัญๆ อย่างเช่นตำแหน่งผู้จัดการอาวุโส ก็คงต้องคัดดีๆ รีบร้อนไม่ได้!” “แล้วตอนนี้ทั้งลุงหลี่ลุงซ่ง ลุงมู่หลง เซียนหยก แล้วก็พ่อของฉัน ทุกคนต่างก็กำลังช่วยมองหาคนที่ดีมีฝีมือมาให้ ตอนนี้ฉันว่าพวกเขาก็น่าจะสามารถหาคนที่เหมาะสมได้บ้างแล้วล่ะ..” หรือจะพูดอีกอย่างหนึ่งก็คือว่า..ตราบใดที่มีเงิน มีอำนาจ และมีเส้นสาย เรื่องคัดหาคนดีมีฝีมือมาช่วยงานย่อมไม่ใช่เรื่องยาก.. หลิงหยุนยิ้มออกมาอย่างไม่รู้สึกแปลกใจเพราะนี่คือสิ่งเขาได้คาดการไว้ล่วงหน้าแล้ว ตราบใดที่เขาแข็งแกร่งมากพอ ก็จะมีผู้คนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือมากมาย หลายสิ่งหลายอย่างแทบไม่ต้องลงมือทำเองด้วยซ้ำไป..“ถ้าอย่างนั้นวันที่8 เดือนหน้า นายก็เตรียมพิธีเปิดบริษัทเทียนตี้ คอร์ปอเรชั่นได้เลย!”หลิงหยุนกำหนดวันให้ถังเมิ่งได้ในทันทีและถังเมิ่งเองก็ดีใจจนถึงกับกระโดดตัวลอย พร้อมกับร้องตะโกนออกมาเสียงดัง“พี่หยุน..วันที่ 8 เดือนหน้างั้นเหรอ ก็เท่ากับเป็นวันที่ 8 เดือน 8 น่ะสิ! ฮ่า.. ฮ่า.. เลขเป็นมงคลมากเลย พี่เลือกวันได้เยี่ยมจริงๆ!”หลิงหยุนพยักหน้า“ใช่แล้ว.. วันที่ 8 เดือน 8! ก่อนจะถึงวันนั้นราวครึ่งเดือน นายคงต้องยุ่งมากแน่ๆ!”ครั้งนี้ถังเมิ่งกระโดดตัวลอยสูงเกือบสามฟุตและร้องตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจอีกครั้ง“พี่หยุน..พี่ไม่ต้องห่วง ครึ่งเดือนก่อนจะถึงวันเปิด รับรองว่าฉันไม่หลับไม่นอนยังได้เลย ฉันจะทำให้บริษัทเทียนตี้คอปอเรชั่นเปิดตามกำหนดให้ได้อย่างแน่นอน!”ส่วนตี้เสี่ยวอู๋นั้น..ก็ไม่เคยคิดอะไรนอกเหนือจากการฝึกฝน เป้าหมายของเขามีเพียงแค่การฝึกฝนให้ตนเองแข็งแกร่งยิ่งขึ้นเรื่อยๆ และพัฒนาขึ้นสู่ขั้นที่สูงขึ้นไปเท่านั้น!เวลานี้..ตี้เสี่ยวอู๋ก็เข้าใกล้ขั้นเซียงเทียนมากแล้ว ส่วนถังเมิ่งก็กำลังจะเปิดบริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่นในเดือนหน้า..หลังพายุฝน..ท้องฟ้าย่อมสดใสเสมอ! และเวลานี้ทุกสิ่งทุกอย่างก็กำลังจะเข้าที่เข้าทาง..หลังจากนั้น..หลิงหยุนจะได้มีเวลาจดจ่อ และสนใจอยู่กับเรื่องการบ่มเพาะตนเพียงอย่างเดียวเท่านั้น!“แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้กลุ่มบริษัทเทียนตี้คอปอเรชั่นของเรายังมีธุรกิจในเครืออยู่เล็กน้อยเท่านั้น ยังไม่ยิ่งใหญ่สมชื่อ ‘เทียนตี้’ เลย..”หลิงหยุนตอบกลับไปโดยแทบไม่ต้องคิด“ถ้าอย่างนั้น.. พรุ่งนี้พวกเราก็ไปหาซื้ออะไรเข้าบริษัทเทียนตี้กันดีกว่า!”จู่ๆหลิงหยุนก็พูดโพล่งออกมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำให้ถังเมิ่งถึงกับงุนงงจนต้องร้องถามออกไป“ไปหาซื้ออะไรเข้าบริษัทเทียนตี้!พี่หยุน.. พี่จะไปซื้ออะไร? ฉันไม่เข้าใจ?”หลิงหยุนถึงกับหัวเราะร่วนแล้วจึงตอบไปว่า “ก็จะอะไรอีกเล่า ฉันกำลังชวนนายไปกว้านซื้อธุรกิจต่างๆ อย่างเช่นธุรกิจค้าเหล็ก โรงงานถลุงเหล็ก แล้วก็บริษัทขนส่ง กลุ่มบริษัทเทียนตี้ของเราก็จะได้มีบริษัทในเครือมากมายไงเล่า..”ถังเมิ่งถึงกับยืนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง!จากนั้นหลิงหยุนจึงร้องบอกชายหนุ่มทั้งสองคนว่า“เอาล่ะ.. พวกนายสองคนใครอยากไปพักผ่อนก็ไป ส่วนใครอยากจะฝึกวิชาต่อก็เชิญตามสบาย!”“ส่วนฉันจะไปฝึกวิชาที่สวนหลังบ้าน!”จากนั้นหลิงหยุนก็เอื้อมมือไปคว้าศิลากลั่นวิญญาณที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเดินออกไปที่สวนด้านหลงทันทีหลิงหยุนนั่งขัดสมาธิลงข้างๆสมุนไพรล้ำค่าทั้งสามต้น แล้วจึงจัดการเทโอสถหยางในขวดออกมาสี่เม็ดกลืนเข้าปากทันที สำหรับหลิงหยุนซึ่งอยู่ในขั้นพลังชี่นั้น โอสถหยางสี่เม็ดนับว่าให้พลังหยางกับเขาเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น แต่ก็ดีกว่าไม่มีพลังอะไรเลย..ระหว่างที่นั่งหลับตาทำสมาธิอยู่นั้นหลิงหยุนก็จัดการกลืนโอสถหยางเข้าไปครั้งละสองเม็ดทุกๆสองชั่วโมง และในตอนนี้เขาก็กลืนโอสถหยางเข้าไปร่วมยี่สิบเม็ดแล้ว..เวลานี้ทั้งเข็มเงินและเข็มทองของหลิงหยุนก็ล้วนแล้วแต่อยู่ในแหวนพื้นที่ทั้งสิ้น เขาจึงไม่มีเครื่องมือสำหรับใช้กระตุ้นจุดฝังเข็มของตนเอง และได้แต่คิดว่าคงต้องเข้าไปขอยืมจากท่านหมอเสี่ยวในวันหลัง..ส่วนยาเม็ดหลงหู่นั้นแม้หลิงหยุนจะรู้ว่าอานุภาพของมันวิเศษมากเพียงใด แต่หากเขากินเข้าไปตอนนี้ ก็คงจะเสียของ และไม่เกิดประโยชน์อะไร เขาจึงเลือกที่จะกินโอสถหยางไปก่อนหลังจากที่กลืนโอสถหยางเข้าไปแล้วหลิงหยุนก็นั่งขัดสมาธิทำจิตใจให้สงบนิ่ง ปล่อยความคิดให้ว่างเปล่า พร้อมกับกำศิลากลั่นวิญญาณไว้ในมือแน่น และเริ่มฝึกวิชาดาราคุ้มกายเสียก่อน..หลังจากนั่งรับพลังดวงดาวอยู่เกือบตลอดทั้งคืนหลิงหยุนก็ได้พยายามรวบรวมสมาธิเพื่อเชื่อมต่อกับแหวนพื้นที่ในมือข้างซ้ายของตนเอง