บทที่ 1043 : 72 เทวะแห่งสำนักหมอสวรรค์!

ทันทีที่หลิงหยุนวางสายจากกงเสี่ยวลู่เขาก็หันไปถามถังเมิ่งทันที.. “นายนัดอาปิงกับเสี่ยวอู๋แล้วใช่มั๊ย” “ใช่พี่หยุน..ทั้งคู่จะรอพี่อยู่ที่อ่าวจิงฉูตอนบ่ายสามโมง เห็นว่าพาพี่น้องแก๊งมังกรเขียวสามร้อยกว่าคนไปด้วย!” “ถ้างั้นนายโทรบอกอาปิงให้พาสมาชิกทั้งสามร้อยกว่าคนไปยืนตากแดดถ้าใครทนไม่ไหวก็สามารถถอนตัวได้ จะไม่มีการบังคับใดๆทั้งสิ้น!” “เดี๋ยวเราสองคนไปกินข้าวเที่ยงกันก่อนแล้วสักบ่ายสองครึ่งค่อยออกเดินทางไปที่นั่น..” ตอนนี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงเช้า..แสงอาทิตย์กำลังเจิดจ้าร้อนแรงดีมาก.. “พี่หยุน..จู่ๆทำไมถึงคิดที่จะฝึกวรยุทธให้กับพี่น้องมากมายขนาดนี้ล่ะ” ถังเมิ่งถามขึ้นระหว่างที่นั่งรับประทานอาหารอยู่ในห้องส่วนตัวของภัตตาคารแห่งหนึ่ง หลิงหยุนยิ้มพร้อมตอบกลับไปว่า“นายเข้าใจผิดแล้ว! ไม่ใช่จู่ๆ แต่เป็นเรื่องที่ฉันคิดไว้นานแล้ว เพียงแค่ที่ผ่านมายังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น!” “นายลองคิดดูสิว่า..หากรู้ว่ามีศัตรูบุกมา และเราสามารถเรียกยอดฝีมือมาช่วยได้เป็นร้อยๆคน จะสะดวกสบาย แล้วช่วยเราได้มากแค่ใหน” หลิงหยุนหันไปมองถังเมิ่งพร้อมกับยิ้มให้ก่อนจะพูดต่อว่า “อีกอย่าง.. เพียงแค่ศัตรูรู้ว่าเรามีกองกำลังที่แข็งแกร่งขนาดนี้ ก็คงไม่กล้าที่จะเข้ามาวุ่นวายกับเราอย่างแน่นอน!” และมีหรือที่ถังเมิ่งจะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของหลิงหยุนเขากำลังจะบอกว่า.. หากคุณแข็งแกร่งมากพอ การต่อสู้ก็แทบจะไม่เกิดขึ้นด้วยซ้ำไป! แต่แล้วถังเมิ่งก็ขมวดคิ้วพร้อมกับถามต่อว่า“แต่คนตั้งมากมายขนาดนั้น พี่จะสอนวรยุทธคนเดียวไหวเหรอ” ถังเมิ่งอดสงสัยไม่ได้เพราะเขาเห็นหลิงหยุนคอยจำจี้จำไชตี้เสี่ยวอู๋เรื่องการฝึกวิชามาโดยตลอด หลิงหยุนได้ฟังถึงกับหัวเราะเสียงดังก่อนจะตอบไปว่า“เรื่องนั้นนายไม่ต้องห่วง.. ในเมื่อฉันบอกว่าถึงเวลาที่เหมาะสมแล้ว ฉันย่อมต้องมีวิธี! ไม่ยากเหมือนที่ฉันสอนตี้เสี่ยวอู๋แน่!” “แล้วทำไมต้องคัดเอาเฉพาะพี่น้องจากแก๊งมังกรเขียวด้วยล่ะ” หลิงหยุนตอบโดยแทบไม่ต้องคิด“ก็เพราะกองกำลังที่ฉันจะฝึกขึ้นนี้ ต้องข้องเกี่ยวกับการเข่นฆ่าสังหารผู้คน พี่น้องจากแก๊งมังกรเขียวย่อมต้องดีกว่าคนธรรมดาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ..” ตลอดระยะเวลาที่รับประทานอาหารนั้นถังเมิ่งเองก็ต้องคอยรับโทรศัพท์อยู่ตลอดเวลา ช่วงนี้เขาเองก็ยุ่งมาก เพราะต้องคอยตัดสินใจในทุกๆเรื่องที่เกี่ยวกับธุรกิจ.. จนกระทั่งเวลาบ่ายสองโมงครึ่ง..ทั้งคู่จึงขับรถออกจากภัตตาคารไปยังจุดนัดหมาย “อาปิง..มีคนทนไม่ได้ และถอนตัวออกไปเท่าไหร่แล้ว” ระหว่างทางหลิงหยุนก็โทรสอบถามอาปิงไปด้วย “พี่หยุน..พี่น้องของเรามีทั้งหมด 352 คน แต่ถอนตัวไปแล้ว 60 คน ตอนนี้เหลือไม่ถึงสามร้อยคน และอีกหลายคนก็ดูเหมือนจะเริ่มถึงขีดจำกัดสูงสุดของตัวเองแล้ว!” หลิงหยุนถึงกับยิ้มออกมา“เอาล่ะ.. ฉันกำลังรีบไป ใครที่ยังทนได้ก็ปล่อยให้ทนต่อไป และก่อนที่ฉันจะไปถึง นายอย่าให้น้ำกับคนที่ยังอยู่เด็ดขาด แต่ถ้าใครทนไม่ได้ก็ให้ถอนตัวได้เลย..” ยี่สิบนาทีต่อมา..รถของหลิงหยุนกับถังเมิ่งก็ขับข้ามสะพานที่ทอดเข้าสู่เขตเมืองใหม่หลินเจียง ระหว่างทางที่ขับผ่านชายหาดไปนั้น ถังเมิ่งก็ยกมือขึ้นชี้ไปทางทิศตะวันออกพร้อมกับร้องถามหลิงหยุนด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “นี่พี่หยุน..ตั้งแต่ชายฝั่งตรงนี้ไปถึงปากอ่าวจิงฉูโน่นเป็นของเราหมดเลยสินะ!” ………… ที่ชายหาดของอ่าวจิงฉูเวลานี้..มีเด็กหนุ่มจากแก๊งมังกรเขียวสามร้อยกว่าคน กำลังยืนเรียงรายอยู่ท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนระอุกว่า 42 องศาเซลเซียส และทุกคนต่างก็กำลังรอคอยการมาของหลิงหยุน.. หลังจากที่มีหลายคนถอนตัวไประหว่างนั้นก็มีเด็กหนุ่มสองคนที่ไม่สามารถทนต่อสภาพอากาศที่ร้อนระอุได้จนเป็นลมล้มลงไปกับพื้น หลี่ยี่กับเจียวเฟยจึงเข้าไปช่วยพยุง และพากลับไปที่รถบัสทันที.. “ทุกคนฟังให้ดี..พี่หยุนสั่งไว้ว่านี่ไม่ใช่การบังคับ หากใครไม่สามารถทนได้ ก็กลับไปที่รถได้ทันที จะไม่มีใครถูกหัวเราะเยาะหากทำเช่นนั้น และในรถก็มีทั้งน้ำทั้งแอร์เย็นฉ่ำรอทุกคนอยู่..”อาปิงยกขวดน้ำแร่ในมือขึ้นแกว่งไปมาในระหว่างที่ร้องตะโกนบอกทุกคน..อาปิงนั้นมาจากครอบครัวทหารและเคยผ่านการฝึกเพื่อเข้าเป็นทหารในหน่วยพิเศษมาก่อน เขาจึงเข้าใจวิธีการฝึกความอดทนเช่นนี้ดีในการฝึกทหารนั้น..ครูฝึกจะฝึกให้ทหารทุกคนสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดของร่างกายตนเอง ในขณะเดียวกันก็จะชักชวนให้ล้มเลิกความตั้งใจไปด้วย นี่ไม่ใช่การฝึกความแข็งแกร่งของร่างกายเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการฝึกความแข็งแกร่งของจิตใจด้วย..อาปิงนั้นเข้าใจจุดประสงค์ของหลิงหยุนดีเขาจึงใช้วิธีเดียวกันกับการฝึกทหารมาทดสอบพี่น้องทั้งหมดนี้.. ไอลีนโนเวล“เอาล่ะ..ฉันเตือนทุกคนแล้วนะ! ถ้าหัวหน้าใหญ่มาอาจจะต้องโดนหนักกว่านี้ นี่เป็นเพียงแค่การทดสอบด่านแรกเท่านั้น พวกนายคิดว่าจะสามารถผ่านด่านต่อไปได้อย่างงั้นเหรอ”“ลูกพี่..ฉันไม่ไหวแล้ว!”“ลูกพี่..ฉันหิวน้ำ..”……….“หนึ่ง..สอง.. สาม.. สามสิบเจ็ด..”“โอ้โห..หายไปอีกสามสิบแปดคน รวมเป็นสี่สิบคนแล้ว พวกนายนับว่าฉลาดมาก!”“เอาล่ะ..คนที่เหลือคิดให้ดีๆ ออกไปตากแอร์ ดื่มน้ำเย็นๆสบายๆไม่ดีกว่าเหรอ..”และเมื่อถึงเวลาบ่ายสามโมงตรงก็มีอีก 16 คนขอถอนตัว และเดินขึ้นรถบัสไป หลังจากรถบัสเต็มแล้ว อาปิงก็สั่งให้รถที่เต็มออกไปจากที่นี่ทันที..ที่เหลืออีก236 คนนั้น แม้จะยืนริมฝีปากแห้งผาก แต่ก็กัดฟันทนต่อไป และแทบไม่ต้องสงสัยว่าทั้งหมดที่เหลืออยู่นั้น ล้วนแล้วแต่เป็นคนจากโถงมังกรทั้งสิ้น พวกเขาจึงค่อนข้างแข็งแกร่งกว่าพี่น้องจากโถงอื่นๆยิ่งไปกว่านั้น..พี่น้องจากโถงมังกรล้วนแล้วแต่เห็นหลิงหยุนเป็นราวกับเทพ และใฝ่ฝันที่จะได้ติดตามเขา..ตึง..ตึง..เสียงร่างของพี่น้องแก๊งมังกรเขียวอีกสองคนล้มตึงลงกับพื้นแต่เมื่อหลี่ยี่กับเจียวเฟยจะเข้าไปพยุงตัว พวกเขาก็รีบลุกขึ้น และส่ายหน้าพร้อมกับกัดฟันยืนต่อ“พวกเราไม่ขอถอนตัว..”หลี่ยี่กับเจียวเฟยหันไปมองอาปิงอาปิงจึงร้องตะโกนสั่งว่า “ร่างกายของพวกเขาไม่ผ่าน.. เอาตัวออกไป!”“เดี๋ยวก่อน!”ตี้เสี่ยวอู๋ที่ยืนดูนิ่งเงียบมาตลอดรีบร้องห้ามทันทีพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ในเมื่อพวกนายสองคนยืนยันไม่ถอนตัว ก็ยืนรอจนกว่าพี่หยุนจะมาถึง!”อาปิงขมวดคิ้วพร้อมกับกระซิบว่า“เสี่ยวอู๋.. ฉันกลัวว่าร่างกายของพวกเขาจะไม่สามารถทนไหวน่ะสิ!”ตี้เสี่ยวอู๋หัวเราะพร้อมกับพูดขึ้นว่า“ไม่ต้องห่วง.. ตราบใดที่มีพี่หยุนอยู่ ต่อให้พวกเขาอยากตายก็ตายไม่ได้! นายลืมแล้วเหรอว่าพี่หยุนเป็นใคร”ตี้เสี่ยวอู๋พูดต่อว่า“อีกอย่าง.. สองคนนั้นก็ดูเหมือนจะมีพรสวรรค์ที่ดี ให้พี่หยุนเป็นคนตัดสินใจเองจะดีกว่า!”อาปิงยังไม่ฝึกวรยุทธแต่ตี้เสี่ยวอู๋นั้นอยู่ในระดับสูงสุดขั้นโฮ่วเทียน-9 แล้ว แน่นอนว่าย่อมเข้าใจเรื่องของความวิริยะอุตสาหะได้ดีกว่าอาปิง..…………เวลาบ่ายสามโมงตรงรถปอร์เช่ก็ขับมาถึงชายหาดที่นัดกันไว้ หลิงหยุนกับถังเมิ่งเดินลงจากรถพร้อมกัน..“ยืนตากแดดร้อนๆร่วมสี่ชั่วโมงแบบนี้ คิดไม่ถึงว่ายังจะเหลือมากมายขนาดนี้ นับว่าเยี่ยมมากทีเดียว!”หลิงหยุนกวาดสายตามองพร้อมกับพึมพำออกมาอย่างพอใจเมื่อเห็นว่ามีคนเหลืออยู่มากกว่าสองร้อยคน และนับว่ามากกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก เพราะเขาคาดว่าน่าจะเหลือเพียงแค่ห้าสิบคนด้วยซ้ำไป..