บทที่ 1060 : ความลับที่ยิ่งใหญ่!

“พูดไปพูดมา..ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของข้าเอง!” “ข้าไม่ควรปล่อยให้จิวยื่อออกไปท่องยุทธภพและโลกที่กว้างใหญ่เช่นนั้น หลังจากนั้นข้ายิ่งไม่ควรให้นางไปอยู่ตระกูลหนิง อีกทั้งเมื่อเรื่องราวทุกอย่างได้จบลงแล้ว ข้ายิ่งไม่ควรทำให้จิวยื่อต้องหนีออกจากบ้านไป เพราะอย่างน้อยด้วยฐานะของตระกูลฉิน จิวยื่อกับหลิงยู่ก็คงไม่ต้องลำบากลำบนอยู่ข้างนอกเช่นนี้..” ชายชราได้เล่าความทุกข์ยากและความเจ็บปวดตลอดสิบแปดปีของตระกูลฉินออกมา เขาจึงดูเหนื่อยล้าหมดเรี่ยวหมดแรงอย่างที่สุด และน้ำเสียงก็ยากที่จะปกปิดความรู้สึกภายในได้ว่ากำลังเสียใจมากเพียงใด.. เห็นได้ชัดว่าฉินฉางชิงพยายามอย่างที่สุดที่จะปกป้องตระกูลฉินไว้ตลอดหลายปีเขาจึงไม่ติดต่อฉินจิวยื่อเลย.. หลิงหยุนจึงคาดเดาเอาว่าด้วยสาเหตุนี้ฉินตงเฉี่วยจึงยิ่งหมางเมินกับพ่อของตนเอง และรอยร้าวระหว่างพ่อกับลูกสาวก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละเล็กทีละน้อย.. “ท่านปู่ฉิน..อย่าได้ตำหนิตัวเองเช่นนี้เลย เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดไม่ใช่ความผิดของท่านเลยแม้แต่น้อย!” “แล้วก็ไม่ใช่ความผิดของแม่ข้าด้วย!” หลิงหยุนนั่งนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่..แววตาของเขาเป็นประกายดุดันน่าหวาดกลัว และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกไปถึงสันหลัง “เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของสำนักกระบี่เทวะตระกูลหนิง และนางผู้หญิงใจคอเหี้ยมโหดอย่างตี๋เสี่ยวเจินต่างหาก..” ในเมื่อเห็นได้ชัดแล้วว่าเป็นความผิดของผู้ใดกันแน่แล้วเหตุใดยังต้องนับเป็นความผิดของตนเองอีกเล่า หลิงหยุนยังนึกคาดโทษตระกูลหนิงอยู่ในใจเงียบๆ “ท่านปู่..ท่านอย่าได้กังวลใจไปเลย! ในเมื่อข้ารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ข้าจะแก้แค้นให้กับท่านแม่อย่างแน่นอน ข้าต้องให้สำนักกระบี่เทวะ และตี๋เสี่ยวเจินชดใช้อย่างสาสม! “ข้าจะรีบไปช่วยท่านแม่ออกมาจากสำนักกระบี่เทวะให้เร็วที่สุด!” ก่อนหน้านี้ตระกูลฉินอาจไม่อยู่ในสายตาของสำนักกระบี่เทวะแต่ในเวลานี้มีหลิงหยุนอยู่ทั้งคน ทุกอย่างย่อมเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน! “ที่แท้ก็มีพันธสัญญาส่งตัวหนิงหลิงยู่ให้กับตระกูลหนิงอย่างนั้นรึคงจะส่งไปเพื่อเป็นการคาราวะตี๋เสี่ยวเจินสินะ? พวกเจ้าอย่าได้ฝันไปเลย..” หลิงหยุนรำพึงรำพันออกมาอย่างเย้ยหยัน! ฉินฉางชิงเพียงแค่พยักหน้า..แต่ก็ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว! หลังจากที่ใช้เวลาสงบสติอารมณ์อยู่นานฉินฉางชิงจึงพูดขึ้นว่า “หลิงหยุน.. ในเมื่อข้าเลือกที่จะเล่าเรื่องราวในอดีตให้เจ้าฟัง เพราะข้าเชื่อว่าเจ้ามีความสามารถพอที่จะช่วยแม่ของเจ้าได้!” “แต่ข้ายังมีเรื่องที่จะต้องขอร้องเจ้า…” หลิงหยุนรีบร้องบอกทันที“ท่านปู่ฉิน.. ได้โปรดพูดออกมาเถิด” ฉินฉางชิงจึงพูดต่อว่า“ตั้งแต่หลิงยู่เกิดมา.. นางเองก็เพิ่งจะได้พบกับข้าซึ่งเป็นตาครั้งแรก และไม่รู้ว่าตระกูลฉินอยู่ที่ใดด้วยซ้ำ ข้าจึงอยากจะพาตัวนางกลับตระกูลฉิน เพื่อให้นางได้ทำความรู้จักกับคนในตระกูล..”หลิงหยุนถอนหายใจพร้อมกับขมวดคิ้ว“ท่านปู่ฉิน.. ท่านเป็นตาของหนิงหลิงยู่ คำขอเช่นนี้ย่อมสมเหตุสมผล เพียงแต่..”“เพียงแต่..นี่ก็ครบสิบแปดปีตามพันธสัญญาแล้ว หากตี๋เสี่ยวเจินกลับไปที่ตระกูลฉินอีกครั้งเล่า”แน่นอนว่าหลิงหยุนย่อมเป็นห่วงและกังวลถึงความปลอดภัยของหนิงหลิงยู่ เขาเกรงว่าหนิงหลิงยู่จะพบเจอกับปัญหาเมื่อเขาไม่อยู่ด้วย..ฉินฉางชิงส่ายหน้าและตอบกลับมาเสียงเบา“เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลไป! อย่าลืมว่าเวลานี้จิวยื่อเองก็ยังอยู่ที่สำนักกระบี่เทวะ ข้าเดาว่าตี๋เสี่ยวเจินจะจดจำพันธสัญญาข้อนี้ได้แน่นอน แต่ครั้งนี้ข้าจะไม่ยินยอมอีกแล้ว อย่างไรก็ต้องเอาความปลอดภัยของหลิงยู่เป็นที่ตั้ง!”หลิงหยุนคิดแล้วก็อยากจะบุกไปสำนักกระบี่เทวะและสังหารคนในสำนักให้ตายจนหมเ ให้สาสมกับที่พวกมันบุกมาสร้างความอัปยศให้กับฉินจิวยื่อครั้งแล้วครั้งเล่า แม้เรื่องราวจะผ่านมาสิบแปดปีแล้ว แต่หลิงหยุนก็ตั้งใจไว้ว่าจะต้องแก้แค้นแทนแม่ของเขาให้ได้!“ตกลง..ในเมื่อข้าเองก็ต้องไปจัดการภารกิจบางอย่างที่ปักกิ่ง ครั้งนี้ข้าเองก็คงไม่สามารถดูแลหลิงยู่ได้ ท่านพาหลิงยู่กลับไปตระกูลฉินชั่วคราวจึงน่าจะดีกับนางมากกว่า..”หลิงหยุนตกลงตามข้อเสนอของฉินฉางชิงและถามขึ้นว่า “แล้วน้าหญิงของข้าล่ะ เวลานี้นางยังไม่ต้องการพบหน้าท่าน?”ฉินฉางชิงตอบยิ้มๆ“สำหรับเรื่องตงเฉี่วยนั้น รอยร้าวระหว่างข้ากับนางไม่ได้ร้าวลึกมาก และครั้งนี้ที่นางหลบหน้าหลบตาข้าก็เพราะสาเหตุอื่น”ฉินฉางชิงนิ่งไปครู่หนึ่งจึงพูดขึ้นว่า“ข้าได้หมั้นหมายนางไว้กับคนผู้หนึ่ง และต้องการพานางกลับไปให้ได้พบหน้ากัน เมื่อรู้ว่าข้ามาจิงฉู นางจึงรีบหลบหน้าหลบตาข้าเช่นนี้…”“เจ้าลองคิดดู..ตงเฉี่วยอายุยี่สิบแปดปีแล้ว แต่กลับยังไม่ยอมแต่งงานแต่งการ ข้าเกรงว่านางจะ…”“นางจะมีชะตากรรมเช่นเดียวกับพี่สาวของนางและหากเกิดเรื่องในลักษณะเดียวกันอีกครั้ง ตระกูลฉินก็ยากที่จะทนรับไหว..”หลิงหยุนได้ฟังก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออก..“หลิงหยุน..ข้ารู้มาว่าเจ้าไม่เพียงเป็นทายาทของตระกูลหลิง แต่เจ้ายังเป็นกำลังสำคัญของตระกูลหลิงอีกด้วย ตอนนี้พ่อของเจ้าก็ได้หายตัวไป เจ้าควรจะรีบตามหาพ่อให้พบก่อน ไม่เช่นนั้นตระกูลหลิงก็ยากที่จะขยับตัวทำอะไรได้..”“แต่ข้าอยากจะเตือนเจ้าไว้ว่า..การไปปักกิ่งครั้งนี้เจ้าจะต้องระมัดระวังคนสามกลุ่มนี้..”“พรรคมารตระกูลหลง และตระกูลเย่!”“หากข้าเดาไม่ผิด..เรื่องที่เกิดขึ้นกับพ่อแม่ของเจ้านั้น ต้องมีผู้ชักใย และแอบใส่ไฟอยู่เบื้องหลัง ไม่เช่นนั้นตระกูลหลิงคงจะไม่ถูกชาวยุทธรุมบีบคั้นเช่นนั้นแน่!”“ในอดีตนั้น..ประเทศนี้มีสามตระกูลใหญ่ค้ำยันกันอยู่ ซึ่งก็คือตระกูลหลง ตระกูลหลิง และตระกูลฉิน แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะเกิดเหตุเลวร้ายเช่นนั้นกับตระกูลหลิง และไม่นานก็เกิดเหตุกับตระกูลฉินอีกเช่นกัน คิดแล้วก็น่าเศร้าใจ..” Aileen-novelเมื่อพูดมาถึงตรงนี้ฉินฉางชิงก็ได้แต่ถอนหายใจ..หลิงหยุนครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วจึงถามขึ้นว่า“ท่านปู่ฉิน.. ข้ารู้ว่าตระกูลหลงนั้นยืนหยัดเป็นตระกูลใหญ่ในประเทศนี้มานับพันปี แต่เพราะเหตุใดตระกูลหลิงกับตระกูลฉินจึงไม่สามารถยืนหยัดนานเช่นตระกูลหลงได้..”หากตัดตระกูลหลิงออกไปก่อนอย่างน้อยตระกูลฉินก็เป็นถึงตระกูลที่ได้รับหน้าที่ให้ดูแลสุสานฉินซือหวงมานานกว่าสองพันปี เหตุใดจึงไม่สามารถเอาชนะสำนักกระบี่เทวะได้