บทที่ 1062 : มีปัญหาเล็กน้อย!

เวลาสองทุ่มตรง..เครื่องบินส่วนตัวของหลิงหยุน ก็ได้ร่อนลงที่สนามบินนานาชาติปักกิ่งอย่างปลอดภัย หลิงหยุนตั้งใจที่จะมาให้ถึงปักกิ่งในช่วงกลางคืนเพื่อที่จะได้ไม่เป็นที่สนใจของผู้คน และก่อนจะขึ้นเครื่องหลิงซิ่วก็ได้แจ้งกำหนดการเดินทางให้ตระกูลหลิงรับทราบแล้ว หลิงลี่จึงได้ส่งรถสามคันมาคอยรับอยู่ที่สนามบินล่วงหน้า ทันทีที่ทุกคนลงจากเครื่อง ก็สามารถเดินทางออกจากสนามบินได้ในทันที.. รถทั้งสามคันที่หลิงลี่ส่งมานั้นเป็นรถแวนเจ็ดที่นั่งสีดำ และทุกคันล้วนมีผ้าม่านติดอยู่รอบคัน! ระหว่างที่กำลังจะเดินออกจากห้องโดยสารของเครื่องบินส่วนตัวนั้นหลิงหยุนก็ได้หันไปสั่งเจสเตอร์กับพอล “พอล..เจสเตอร์.. พวกเจ้าสองคนพานักโทษทั้งสี่ไปขึ้นรถคันหนึ่ง!” “เอ็ดเวิร์ด..เจ้านำตัวเฉินเจี้ยนกุ่ยไปไว้ในรถอีกคัน!” และครั้งนี้..หลิงหยุนก็ได้พานักโทษทั้งห้ากลับมาปักกิ่งด้วย หลังจากสั่งการไปแล้วหลิงหยุนก็หันไปพูดกับหลิงซิ่ว “พี่หลิงซิ่ว.. ทำตามที่ได้ตกลงกันไว้ เจ้ากับเหล่ากุ่ยกลับไปตระกูลหลิงพร้อมกับนักโทษทั้งสี่คนก่อน พอลกับเจสเตอร์จะทำหน้าที่คุ้มครองพวกเจ้าเอง!” “หลังจากไปถึงตระกูลหลิงแล้วให้ขังพวกมันทั้งสี่คนไว้ที่คุกใต้ดินของตระกูลหลิง และปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพอลกับเจสเตอร์เฝ้าดูแล อย่าให้มีอะไรผิดพลาดเด็ดขาด!” หลิงซิ่วพยักหน้า“เจ้าไม่ต้องห่วง!” หลิงหยุนนิ่งไปครู่หนึ่งจึงหันไปยิ้มให้หลิงซิ่วพร้อมกับพูดขึ้นว่า“พี่หลิงซิ่ว.. เจ้ากลับไปบอกท่านปู่ว่าไม่ต้องเป็นห่วงข้า ความแข็งแกร่งของข้าในเวลานี้ สามารถอยู่ปักกิ่งได้อย่างไม่มีปัญหาใดๆแน่นอน!” หลิงซิ่วยิ้มและตอบไปว่า“เจ้าเองก็ต้องระมัดระวังตัวให้มาก! หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจแล้ว ก็รีบกลับไปหาท่านปู่ทันทีล่ะ แล้วก็อย่างลืมเรื่องที่ข้าบอกเจ้าด้วย!” “ขอบคุณพี่หลิงซิ่ว..ข้าทราบ!” “เอาล่ะทุกคน..ไปกันได้แล้ว!” หลิงหยุนเดินนำทุกคนออกจากห้องโดยสารเครื่องบินส่วนตัวและเมื่อลงมาถึงด้านล่างเขาก็ชี้ไปที่รถแวนสีดำคันใหญ่ จากนั้นก็หันมาชี้เฉินเจี้ยนกุ่ย แล้วหันไปพูดกับเกาเทียนหลง “เทียนหลง..เจ้าขับคันนี้ไปพร้อมกับมัน และเอ็ดเวิร์ด!” จากนั้นหลิงหยุนก็หันไปโบกมือลาหลิงซิ่วพร้อมกับกระโดดขึ้นไปนั่งในตำแหน่งคนขับของรถอีกคัน “พี่หลิงซิ่ว..ข้าไปก่อนล่ะ!” พูดจบหลิงหยุนก็เหยียบคันเร่งขับออกจากสนามบินทันทีส่วนเกาเทียนหลงก็ขับตามรถของหลิงหยุนออกไปติดๆ.. หลังจากเห็นรถสีดำสองคันเคลื่อนออกไปแล้วหลิงซิ่วก็หันไปบอกกับเหล่ากุ่ยว่า “เหล่ากุ่ยพวกเราก็ไปกันได้แล้ว!” ส่วนชางจวินกับซวู่รุ่ยนักบินทั้งสองคนนั้นยังคงอยู่ที่สนามบินปักกิ่งเพื่อจัดการเรื่องต่างๆที่เกี่ยวข้องกับการใช้สนามบิน.. “โอ้โห!นี่รึเมืองหลวงของประเทศจีน แสงไฟช่างน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก.. โอ้.. ดูไฟนั่นสิ!”นี่เป็นครั้งแรกที่โม่วู๋เตามาปักกิ่ง..แสงสี และไฟในเมืองจึงดึงดูดความสนใจของเขายิ่งนัก เขาจ้องมองพร้อมกับกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นตลอดทาง!หลิงหยุนที่กำลังขับรถอยู่จึงได้แต่หันไปมองโม่วู๋เตายิ้มๆพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ดูท่าเจ้าคงจะไม่เคยออกมาดูโลกภายนอกเลยสินะ!”ภายในรถที่หลิงหยุนขับนั้นนอกจากโม่วู๋เตาแล้ว ก็ยังมีฉินตงเฉี่วย เกาเฉินเฉิน แล้วก็เสี่ยวเม่ยเม่ยหลิงหยุนพามาได้เพียงแค่สี่คนเท่านั้นเพราะบริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่นเพิ่งจะเปิดกิจการไปไม่กี่วัน ถังเมิ่งจึงต้องอยู่ทำหน้าที่ดูแลกิจการ เขาจึงไม่พาถังเมิ่งมาด้วยส่วนตี้เสี่ยวอู๋นั้นก็มีหน้าที่ต้องฝึกวิชาให้กับศิษย์สำนักหมอสวรรค์ทั้งเจ็ดสิบสองคนเขาจึงต้องอยู่ที่จิงฉูเช่นกันเมื่อได้กลับมาปักกิ่งอีกครั้ง..เกาเฉินเฉินก็ได้แต่นั่งมองภาพปักกิ่งในยามค่ำคืนอยู่อย่างเงียบๆ หลิงหยุนเห็นเช่นนั้นจึงรีบพูดปลอบใจ เพราะรู้ดีว่านางกำลังเป็นกังวลในเรื่องใดอยู่“เฉินเฉิน..คุณอย่าได้กังวลใจไปเลย ครั้งนี้ผมสามารช่วยรักษาคนในตระกูลเกาได้อย่างแน่นอน!”เกาเฉินเฉินยังคงไม่พูดไม่จาเธอเพียงแค่พยักหน้า และยิ้มให้กับหลิงหยุนเท่านั้น..หลิงหยุนขับรถพาทุกคนมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของปักกิ่งเส้นทางนี้คือเส้นทางที่มุ่งหน้าไปสู่บ้านของตระกูลหลิง ซึ่งหลิงหยุนเคยมาอาศัยอยู่เมื่อครั้งก่อนหน้านี้ก่อนที่เกาเทียนหลงจะออกเดินทางไปเมืองจิงฉูนั้นคนของตระกูลเกาทั้งหมดได้ถูกย้ายมาไว้ที่บ้านหลังนี้ตามเดิม..ยี่สิบนาทีต่อมาหลิงหยุนก็ขับรถเข้าสู่ถนนวงแหวนที่ห้า และในเวลาสามทุ่มตรงรถของหลิงหยุนกับรถของเกาเทียนหลง ก็ขับเข้าไปจอดอยู่หน้าบ้าน แต่เวลานี้ประตูรั้วได้ถูกปิดไว้สนิท..“เอ็ดเวิร์ด..ไปนำตัวเฉินเจี้ยนกุ่ยลงมา!”หลิงหยุนหันมองไปรอบๆจากนั้นจึงพยักหน้าให้กับทุกคนเป็นการส่งสัญญาณ ส่วนตัวเขานั้นเอื้อมมือข้างหนึ่งไปโอบร่างของเกาเฉินเฉินไว้ ก่อนจะพากระโดดข้ามรั้วเข้าไปด้านใน..จากนั้นฉินตงเฉี่วยเสี่ยวเม่ยเม่ย โม่วู๋เตา และคนอื่นๆ ก็พากันกระโดดเข้าไปตาม หลิงหยุนเดินนำทุกคนเข้าไปยังห้องรับแขกพร้อมกับหันไปทางฉินตงเฉี่วย“น้าหญิง..ท่านรอข้าอยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะเข้าไปช่วยคนก่อน!”จากนั้น..หลิงหยุน เกาเฉินเฉิน และเกาเทียนหลง ก็พากันเดินไปที่สวนด้านนอกอีกครั้ง“เอาล่ะ..นี่ก็ยังไม่ดึกมาก พวกเรารีบลงไปห้องใต้ดินทำการรักษาให้กับทุกคนดีกว่า!”“เอ็ดเวิร์ด..เจ้าไปนำตัวเฉินเจี้ยนกุ่ยมาได้แล้ว”สิ่งแรกที่หลิงหยุนตั้งใจจะทำเมื่อมาถึงปักกิ่งก็คือการรักษาคนตระกูลเกา!เกาเฉินเฉินและเกาเทียนหลงแทบจะรอคอยต่อไปไม่ไหวทั้งคู่พยักหน้าแล้วรีบตามหลิงหยุนออกไปที่สวนด้านนอกทันที ทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังห้องใต้ดินซึ่งหลิงหยุนเคยวางค่ายกลไว้ และหากใครไม่รู้ก็จะไม่สามารถหาทางเข้าได้เจอ..“เอ็ดเวิร์ด..เจ้ากับเฉินเจี้ยนกุ่ยรอข้าอยู่ด้านนอกก่อน!”จากนั้นหลิงหยุนก็เดินนำเกาเฉินเฉินกับเกาเทียนหลงผ่านเข้าไปในค่ายกลและเดินลงไปยังห้องใต้ดินที่ภายในแยกย่อยเป็นห้องเล็กๆ อีกสองสามห้อง และเวลานี้คนของตระกูลเกาทั้งหมดก็ซ่อนตัวอยู่ที่นี่