บทที่ 1063 : เริ่มการรักษา!

หลิงหยุนรู้ได้ทันทีว่าเกาจิ้นสงนั้นต้องการมีชีวิตที่ยืนยาวและก็ไม่มีใครในตระกูลเกาที่จะสามารถทำให้เขาเปลี่ยนใจได้.. หลิงหยุนไม่ต้องการทำร้ายเกาจิ้นสงต่อหน้าคนตระกูลเกาหากเขายังดื้อดึงจึงต้องบอกกับเกาจิ้นสงไปเช่นนั้น! หากต้องการมีชีวิตที่เป็นอมตะก็ต้องอยู่ในเส้นทางบ่มเพาะตน และต้องฝึกฝนไปจนถึงขั้นอมตะให้ได้ แต่หากไม่.. หลิงหยุนก็มีวิธีที่จะสามารถขยายอายุขัยของเกาจิ้นสงออกไปได้ แม้จะไม่สามารถยืนยาวนับพันปีเหมือนเช่นเหล่าแวมไพร์ก็ตาม.. ดวงตาสีแดงเข้มดั่งโลหิตของเกาจิ้นสงเปลี่ยนไปทันทีหลังจากที่ดื้อรั้นอยู่นาน ในที่สุดก็ถอนหายใจออกมา และพูดกับหลิงหยุนว่า.. “เฮ้อ..ตระกูลเกากำลังประสบเคราะห์กรรมเช่นนี้ แต่ข้ากลับครุ่นคิดเพียงแค่เรื่องที่อยากจะมีชีวิตยืนยาวเท่านั้น ช่างน่าอับอายจริงๆ!” เมื่อเห็นเกาจิ้นสงมีท่าทีอ่อนลงเช่นนี้คนตระกูลเกาทั้งหมดต่างก็พากันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก หลิงหยุนเองก็เช่นกัน.. เกาจิ้นสงนั่งกลับลงไปบนเก้าอี้ดังเดิมจากนั้นจึงร้องสั่งสมาชิกตระกูลเกาทุกคนว่า “เอาล่ะ.. พวกเจ้าทุกคนลุกขึ้นได้แล้ว และเตรียมตัวเข้ารับการรักษากับหลิงหยุน!” จากนั้นเกาจิ้นสงก็หันไปพูดกับหลิงหยุนอีกครั้งด้วยความรู้สึกละอายใจ“หลิงหยุน.. การกระทำของข้าเมื่อครู่นี้ เจ้าอย่าได้ถือสาเลยนะ! ตอนนี้พวกเราทุกคนพร้อมรับการรักษาจากเจ้าแล้ว..” หลิงหยุนส่ายหน้ายิ้มๆพร้อมกับให้กำลังใจเกาจิ้นสง “ท่านปู่เกา.. ข้าเข้าใจความรู้สึกของท่านดี แล้วมันก็เป็นเรื่องปกติที่จะคิดเช่นนั้น ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไรเลย!” เกาจิ้นสงฟังแล้วก็ได้แต่พยักหน้าแล้วจึงถามหลิงหยุนถึงเรื่องการรักษา “หลิงหยุน.. เจ้าจะรักษาพวกเราด้วยวิธีใดงั้นรึ หรือเจ้าค้นพบสูตรยาที่จะสามารถนำมาใช้เปลี่ยนเลือดในร่างกายของพวกเราแล้ว?” หลิงหยุนส่ายหน้าพร้อมกับตอบไปว่า“ท่านปู่เกา.. แม้ว่าข้าจะได้เลือดของเฉินเจี้ยนกุ่ยมาแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้คิดค้นสูตรยาใดๆเลย!” “เพราะข้าค้นพบวิธีอื่นที่จะรักษาพวกท่านได้แล้วเพียงแต่ระหว่างขั้นตอนการรักษานั้น อาจทำให้พวกท่านต้องได้รับความเจ็บปวดบ้าง ข้าจึงต้องการรักษาพวกท่านทีละคน.. ” เกาจิ้นสงร้องถามออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น“วิธีใหนงั้นรึ” “ระหว่างที่อยู่จิงฉูนั้น..ข้าได้ค้นพบว่ามีวิชาหนึ่งที่สามารถใช้กำจัดเลือดแวมไพร์ในตัวของพวกท่านได้ และนอกจากวิธีนี้จะได้ผลแล้ว ยังเห็นผลรวดเร็วอีกด้วย!” เกาจิ้นสงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงร้องถามหลิงหยุนด้วยความสงสัย “หลิงหยุน.. เจ้ามั่นใจเพียงใด” เรื่องนี้นับเป็นเรื่องใหญ่และเกาจิ้นสงก็ไม่สามารถนิ่งนอนใจได้.. แต่หลิงหยุนตอบกลับมาด้วยความมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม“ท่านปู่เกา.. ท่านมั่นใจได้ ข้ารับรองว่าวิธีนี้ได้ผลอย่างแน่นอน!” หลิงหยุนฝึกบ่มเพาะตามคัมภีร์เสวียนหวงประสบความสำเร็จอย่างมากด้วยความแข็งแกร่งของหลิงหยุนเวลานี้ เขาสามารถปลดปล่อยปราณเสวียนหวงออกมาได้ในจำนวนมากพอที่จะครอบคลุมพื้นที่ภายในห้องใต้ดินทั้งหมดนี้ได้ และสามารถทำการรักษาสมาชิกตระกูลเกาทั้งสิบคนได้พร้อมๆกันในคราวเดียว เพียงแต่ว่า..หากเขาทำเช่นนั้น ทุกคนจะต้องอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างที่สุดที่จะเกิดขึ้น หากเป็นเฉินเซิน หลิงหยุนคงไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องเหล่านี้.. แต่สมาชิกตระกูลเกานั้นไม่เพียงไม่ใช่ศัตรูของเขาแต่ยังเป็นคนในครอบครัวของเกาเฉินเฉินด้วย หลิงหยุนจึงต้องรักษาพวกเขาทีละคน เพื่อที่จะได้สามารถช่วยบรรเทาความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้นให้ได้.. “หลิงหยุน..สามารถทำให้ไม่ต้องเจ็บปวดได้มั๊ย” เมื่อครั้งที่อยู่บ้านเลขที่-1นั้น เกาเฉินเฉินเคยเห็นหลิงหยุนทดลองรักษาเฉินเซิน จึงรู้ และเข้าใจถึงความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้นได้ดี!หลิงหยุนยิ้มให้เกาเฉินเฉินก่อนจะตอบไปว่า“เฉินเฉิน.. จะไม่ให้เจ็บปวดเลยนั้นคงจะเป็นไปไม่ได้ แต่ผมจะพยายามให้ทุกคนเจ็บปวดน้อยที่สุด และจะพยายามให้อยู่ในระดับที่ทุกคนจะสามารถทนได้!”จากนั้น..หลิงหยุนก็เรียกวัตถุบางอย่างที่มีลักษณะคล้ายลูกประคำสีแดงออก และสิ่งนั้นก็คือประคำโลหิตซึ่งนับเป็นสมบัติของตระกูลเฉินนั่นเอง!ประคำโลหิตเม็ดนี้กลั่นจากโลหิตและมีอานุภาพที่ส่งผลโดยตรงต่อกระบวนการต่างๆ ที่เกี่ยวกับเลือด..“เฉินเฉิน..นี่คือประคำโลหิตที่จะส่งผลโดยตรงต่อกระบวกนการต่างๆของเลือดในร่างกาย อย่างเช่นการสร้างเม็ดเลือด และการแข็งตัวของเลือด..”“การจะทำให้แวมไพร์กลับมาเป็นมนุษย์ดังเดิมได้นั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าการที่จะต้องกำจัดเลือดแวมไพร์ซึ่งเปรียบเสมือนพิษในร่างกายออกไป..”“และในการขจัดเลือดแวมไพร์ออกไปนั้นก็จะก่อให้เกิดความเจ็บปวดต่อตัวผู้ที่เป็นแวมไพร์อย่างมาก แต่ประคำโลหิตเม็ดนี้จะช่วยควบคุมเลือดในตัวแวมไพร์ให้แข็งตัวชั่วคราว และในช่วงที่เลือดแข็งตัวนั้น ผมก็จะรีบทำการขจัดพิษที่อยู่ในเลือดของทุกคนออกโดยเร็วที่สุด หลังจากนั้นก็จะใช้ประคำโลหิตเม็ดนี้สร้างเม็ดเลือดใหม่ขึ้นมาในร่างกาย เมื่อเสร็จสิ้นกระบวนการทุกคนก็จะกลับกลายเป็นมนุษย์เหมือนเดิม..”หลิงหยุนอธิบายขั้นตอนการรักษาให้เกาเฉินเฉินฟังอย่างละเอียดแต่ทุกคนที่อยู่ในห้องใต้ดินล้วนได้ยินกันอย่างชัดเจน..หลังจากที่ได้ฟังขั้นตอนการรักษาอย่างละเอียดทุกคนต่างก็จ้องมองไปที่ลูกประคำสีแดงในฝ่ามือของหลิงหยุนด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง..“ท่านปู่เกา..ข้าจะเริ่มการรักษาแล้ว จะให้ข้าเริ่มที่ใครก่อนดี”สมาชิกตระกูลเกาทั้งสิบคนต่างก็หันไปมองหน้ากันและต่างก็คิดว่าผู้ที่เข้ารับการรักษาคนแรกนั้น ต้องแบกรับความเสี่ยงที่อาจจะเสียชีวิตได้!“หลิงหยุน..เจ้ารักษาข้าก่อน!”เกาซิงฉางพ่อของเกาเฉินเฉินลุกขึ้นยืนพร้อมกับร้องตะโกนออกมาทันที..“ซิงฉาง..ให้หลิงหยุนรักษาข้าก่อนเถิด!”ลู่เฉียวฟงซึ่งเป็นภรรยาของเกาซิงฉางรีบพูดแทรกขึ้นมาทันทีนางจับมือสามีไว้พร้อมกับเสนอตัวให้หลิงหยุนรักษานางเป็นคนแรก..หลิงหยุนเห็นเช่นนั้นจึงได้แต่ยิ้มออกมาพร้อมกับพูดขึ้นว่า“ท่านลุงเกา.. ท่านป้าลู่.. ใครก่อนใครหลังก็เหมือนกัน พวกท่านอย่าได้กังวลใจไป หากข้าไม่มั่นใจ วันนี้คงไม่มาที่นี่!”แต่ลู่เฉียวฟงก็ยังดึงดันที่จะรับการรักษาเป็นคนแรกหลิงหยุนจึงร้องบอกเกาเฉินเฉินให้พาแม่ของเธอเข้าไปรอในห้อง.. “เฉินเฉิน..คุณพาป้าลู่ไปที่ห้องข้างๆก่อน เดี๋ยวผมจะตามเข้าไป!”“ท่านปู่เกา..ท่านลุงเกา.. พวกท่านอย่าได้กังวลใจไป ทุกคนจะต้องกลับมาเป็นคนปกติเหมือนเดิมได้อย่างแน่นอน!”ก่อนจะเริ่มการรักษา..หลิงหยุนได้ขอให้ทุกคนกลายร่างคืนกลับเป็นมนุษย์ดังเดิมเพื่อไม่ให้มีรูปลักษณ์ที่น่าตกใจจนเกินไป อีกทั้งยังง่ายต่อการรักษาด้วย จากนั้นหลิงหยุนจึงหันหลังกลับ และเดินเข้าไปในห้อง..เวลานี้..ลู่เฉียวเฟิงได้คืนร่างกลับเป็นมนุษย์ตามเดิมแล้ว เขี้ยวและเล็บที่งอกยาวก็หดหายไป ใบหน้าที่เป็นสีเขียวเมื่อครู่ก็กลับกลายเป็นซีดขาว ดวงตาที่แดงราวกับโลหิตก็เปลี่ยนเป็นสีแดงจางๆเท่านั้น