บทที่ 1064 : การรักษาประสบความสำเร็จ!

หลิงหยุนยังคงเฝ้าสังเกตอาการของลู่เฉียวเฟิงอยู่อีกราวสองนาทีจนกระทั่งมั่นใจว่านางกลับเป็นคนปกติดังเดิมอย่างแน่นอนแล้ว เขาจึงร้องเรียกเกาเทียนหลงให้มานำตัวลู่เฉียวเฟิงออกไปจากห้องใต้ดินทันที.. มนุษย์ที่ถูกทำให้กลายเป็นแวมไพร์อยู่นานหลายเดือนนั้นแม้เวลานี้จะได้กลายร่างเป็นมนุษย์ และมีเลือดในกายมากพอแล้ว แต่การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันรวดเร็วเช่นนี้ ก็ส่งผลให้มนุษย์ผู้นั้นมีร่างกายไม่แตกต่างจากเด็กแรกเกิด และเพิ่งจะเติบโตได้เพียงปีเดียวเท่านั้น.. คนตระกูลเกาถูกเฉินเจี้ยนกุ่ยทำให้กลายเป็นแวมไพร์มานานกว่าสี่เดือนแล้วและตลอดเวลาที่ผ่านมาก็อาศัยอยู่แต่ในห้องใต้ดินมืดๆมาโดยตลอด สัญชาติญาณของแวมไพร์จึงค่อนข้างรุนแรง อีกทั้งเวลานี้ก็เป็นเวลาสี่ทุ่มตรงแล้วท้องฟ้าก็เริ่มมืดมิดขึ้นเรื่อยๆ และในยามค่ำคืนเช่นนี้ก็เป็นช่วงเวลาที่เหล่าแวมไพร์จะเกิดการกระหายเลือดอย่างรุนแรง หลิงหยุนจึงค่อนข้างเป็นห่วงกับสถานการณ์ภายในห้องใต้ดินเวลานี้มาก และยิ่งหลิงหยุนรักษาคนตระกูลเกาให้กลับมาเป็นมนุษย์ได้มากเท่าไหร่ก็ย่อมหมายถึงค่ำคืนที่จะต้องดึกสงัดมากขึ้นเรื่อยๆเท่านั้น หากแวมไพร์ที่ยังไม่ได้รับการรักษาเกิดกระหายเลือดขึ้นมา ก็คงจะจับคนตระกูลเกาด้วยกันดูดเลือดอย่างแน่นอน.. และหากเกิดเหตุการณ์เช่นนั้นจริงที่หลิงหยุนพยายามมาทั้งหมดก็คงเปล่าประโยชน์! แม้หลิงหยุนจะแข็งแกร่งมากแต่เขาก็ต้องวุ่นวายอยู่กับการรักษา หากปล่อยให้แวมไพร์ตระกูลเกาสร้างความวุ่นวายจนเขาต้องหยุดรักษากลางคันแล้วล่ะก็ เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะส่งผลเช่นใดต่อคนผู้นั้น หากปล่อยให้เกิดเหตุการณ์เช่นนั้นขึ้นจริงๆไม่เพียงหลิงหยุนจะไม่สามารถช่วยตระกูลเกาได้ แต่จะกลับกลายเป็นว่าเขาได้ทำร้ายตระกูลเกามากขึ้นไปอีก! หากเป็นเช่นนั้นจริงไม่เพียงตระกูลเกาจะต้องแตกสลาย แต่อาจกลายเป็นว่าพ่อลูกจะต้องมาสู้กันเองเพราะกลุ่มหนึ่งเป็นแวมไพร์ และกลุ่มหนึ่งเป็นคนอย่างนั้นหรือ หลิงหยุนเองคาดเดาไม่ถูกว่าแวมไพร์นั้นจะมีอารมณ์ความรู้สึกเช่นเดียวกับมนุษย์ปกติหรือไม่ อีกทั้งเลือดของมนุษย์นั้นยังเปรียบเสมือนยาเสพติดสำหรับเหล่าแวมไพร์!หลิงหยุนจึงไม่กล้าที่จะเสี่ยงให้คนที่รักษาหายแล้วอยู่ในห้องใต้ดินนี้ต่อไป และรีบสั่งให้เกาเทียนหลงนำตัวออกไปด้านนอกทันที! หลิงหยุนที่นั่งขัดสมาธิอยู่นั้นคล้ายกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่และแล้วก็ลุกพรวดขึ้นยืนพร้อมกับฉุดมือเกาเฉินเฉินออกจากห้อง และร้องบอกทุกคนที่อยู่ในห้องใต้ดินว่า “ทุกท่านได้โปรดสงบใจรอข้าอยู่ที่นี่ก่อนข้ากับเฉินเฉินจะออกไปด้านนอกประเดี๋ยว แล้วจะรีบกลับเข้ามาอีกครั้ง..” หลังจากนั้นหลิงหยุนก็พาเกาเฉินเฉินกระโดดออกจากห้องใต้ดินทันที เมื่อออกมาจากค่ายกลแล้ว หลิงหยุนจึงร้องสั่งมาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดผ่านกระแสจิต -เอ็ดเวิร์ด..นำตัวเฉินเจี้ยนกุ่ยมาให้ข้า! ส่วนเจ้ารีบลงไปเฝ้าห้องใต้ดินไว้ก่อน อย่าให้มีผู้ใดหนีออกมาได้แม้แต่คนเดียว– ไอลีนโนเวล และที่หลิงหยุนต้องให้มาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดไปเฝ้าห้องใต้ดินไว้นั้นเพราะเกรงว่าเกาจิ้นสงจะหลบหนีออกมานั่นอง.. “เฉินเฉิน..คืนนี้คุณไปดูแลท่านป้า และห้ามเข้าไปในห้องใต้ดินอีกโดยเด็ดขาด!” แม้ว่าเกาเฉินเฉินจะไม่อยากออกมาจากห้องใต้ดินแต่ก็จำเป็นต้องดูแลแม่ที่เวลานี้กำลังอ่อนแออยู่มาก จึงได้แต่พยักหน้า.. “แต่..แล้วใครจะอยู่ช่วยนายล่ะ” หลิงหยุนยิ้มและตอบกลับไปทันที“ไม่ต้องห่วง ผมจะให้พี่ชายของคุณกับเอ็ดเวิร์ดคอยช่วย!”เมื่อเกาเฉินเฉินเดินเข้าบ้านและขึ้นไปชั้นสองแล้ว หลิงหยุนก็พาตัวเฉินเจี้ยนกุ่ยไปฝากไว้กับฉินตงเฉี่วย..“น้าหญิง..ข้าขอมอบคนผู้นี้ให้ท่านดูแล!”ฉินตงเฉี่วยยิ้มและตอบกลับไปทันที“เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลให้อย่างดี!”เมื่อจัดการสะสางสิ่งที่เป็นกังวลเรียบร้อยแล้วหลิงหยุนจึงกระโดดกลับไปยังห้องใต้ดินพร้อมกับเกาเทียนหลง..แน่นอนว่าเมื่อมีมาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดอยู่ในห้องใต้ดินด้วยแล้วแวมไพร์ตระกูลเกาที่มีฐานะต่ำกว่านั้น ก็ได้แต่นิ่งเงียบด้วยความหวาดกลัว..“เอ็ดเวิร์ด..ระหว่างที่ข้าทำการรักษา เจ้าคอยคุ้มครองให้ข้าด้วย และคอยดูว่าคนอื่นๆ มีการเปลี่ยนแปลงเช่นใด ที่สำคัญอย่าปล่อยให้พวกเขาอาละวาดได้!”“ขอรับเจ้านายที่เคารพ..ข้าจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่าน!”เอ็ดเวิร์ดที่ได้อยู่ใกล้กับเจสเตอร์เพียงไม่กี่วันก็ติดนิสัยเรียกหลิงหยุนเช่นเดียวกับเจสเตอร์..หลิงหยุนได้มอบยันต์บำบัดให้กับเกาเทียนหลงและบอกวิธีการใช้ให้กับเขา จากนั้นจึงย้ำกับเกาเทียนหลงว่า“เทียนหลง..เจ้าตามเข้าไปช่วยข้าในห้อง! จำไว้ว่าผู้ใดที่ข้ารักษาเสร็จแล้ว เจ้าจะต้องรีบพาคนผู้นั้นออกไปจากห้องใต้ดินทันที!”เกาเทียนหลงนั้นซาบซึ้งใจในความเป็นห่วงเป็นใยของหลิงหยุนที่มีต่อคนตระกูลเกายิ่งนักเขารู้ว่าเหตุใดหลิงหยุนจึงต้องย้ำนักย้ำหนา..จากนั้นหลิงหยุนกับเกาเทียนหลงก็เดินเข้าไปในห้องอีกครั้งหลิงหยุนนั่งลงขัดสามาธิ และเรียกลูกประคำโลหิตออกมาพร้อมกับพูดขึ้นว่า“ท่านปู่เกา..เวลานี้ข้าได้รักษาท่านป้าลู่จนกลับมาเป็นปกติแล้ว ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง และใครจะเป็นรายต่อไป”หลังจากรักษาลู่เฉียวเฟิงได้แล้วหลิงหยุนก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้น และรู้ว่าทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ด้วยดี..หลิงหยุนยังคงตั้งหน้าตั้งตารักษาสมาชิกตระกูลเกาคนแล้วคนเล่าส่วนเอ็ดเวิร์ดก็ทำหน้าที่คุ้มครองดูแลความปลอดภัยของหลิงหยุน ในขณะที่เกาเทียนหลงก็มีหน้าที่พาคนที่หายแล้วกลับออกไป..หนึ่ง..สอง.. สาม..ยิ่งทำการรักษามากเท่าไหร่หลิงหยุนก็ยิ่งคล่องแคล่วมากขึ้นเท่านั้น การรักษาจึงเป็นไปอย่างรวดเร็ว และในเวลาเที่ยงคืนหลิงหยุนก็สามารถรักษาสมาชิกตระกูลเกาไปได้แล้วถึงสี่คน เวลานี้ยังเหลืออีกหกรายที่อยู่ในห้องใต้ดิน..และเมื่อถึงเวลาเที่ยงคืน..ใบหน้าของเกาจิ้นสงก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงมากขึ้นเรื่อยๆ อาการกระหายเลือดก็รุนแรงมากยิ่งขึ้น แววตาของเขาบ่งบอกว่ากำลังกระหายเลือดอย่างรุนแรง!แม้ว่าภายในห้องใต้ดินจะมีเลือดสัตว์อยู่ในถังอีกมากมายแต่เวลานี้มีมนุษย์อยู่ในห้องใต้ดินถึงสองคนซึ่งก็คือหลิงหยุนกับเกาเทียนหลง กลิ่นเลือดของมนุษย์จึงย่อมหอมหวลกว่าเลือดสัตว์หลายเท่านัก..