บทที่ 1070 : มีเหตุมีผล!

หลังจากที่พยายามจะล่วงรู้ความลับสวรรค์ผ่านโม่วู๋เตาในที่สุดหลิงหยุนก็สามารถรู้ตำแหน่งที่ซ่อนของหลิงเสี่ยวได้แคบลง เขาจึงไม่ต้องการที่จะล่าช้าอีก และต้องรีบช่วยพ่อของเขาออกมาให้ได้โดยเร็วที่สุด! นั่นเพราะหากคำทำนายจากตัวอักษรของโม่วู๋เตานั้นแม่นยำหลิงเสี่ยวก็นับว่าตกอยู่ในอันตรายอย่างมาก! หลิงหยุนเชื่อว่าหลิงเสี่ยวต้องตกอยู่ในมือศัตรูอย่างแน่นอน! หลิงลี่พยักหน้าเล็กน้อยแล้วจึงพูดขึ้นว่า“เอาล่ะ.. กังวลใจนั้นก็เรื่องหนึ่ง! แต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็ต้องตัดความกังวลใจเหล่านั้นทิ้งไปก่อน แล้วมาปรึกษากันว่าจะลงมือค้นหาลูกสามกันอย่างไรดี” “ก่อนที่พวกเจ้าจะมาถึงที่นี่ข้าได้สั่งให้ทุกคนออกไปจากที่นี่ให้หมดแล้ว ตอนนี้กลับไปปรึกษาหารือที่บ้านข้าก่อนจะดีกว่า..” เมื่อครั้งที่หลิงหยุนมาถึงคฤหาสน์ตระกูลหลิงนั้นเขาเองก็ได้เปิดจิตหยั่งรู้สำรวจดูก่อนแล้ว และพบว่านอกจากทุกคนในที่นี้ ก็ไม่มีผู้อื่นอยู่เลย.. ดูเหมือนหลิงลี่เองก็จะตระหนักดีว่าควรต้องปิดเรื่องที่ซ่อนของหลิงเสี่ยวไว้เป็นความลับ!จึงได้สั่งให้ทุกคนออกไป แม้แต่หลิงเจิ้นกับหลิงเย่วยังถูกไล่ออกไปจึงแทบไม่ต้องพูดถึงผู้อื่น! หลิงหยุนพยักหน้าเห็นด้วยและกำลังจะเดินตามหลิงลี่ออกไป.. แต่จู่ๆต่งยั่วหลานก็พูดขึ้นมาว่า “ท่านพ่อคะ.. คือข้า.. ข้าอยากจะคุยกับหลิงหยุนสองต่อสอง..” หลิงลี่ที่เดินไปถึงหน้าประตูค่อยๆหันกลับไปมองหลิงหยุน สายตาของขานั้นบ่งบอกว่ากำลังถามความสมัครใจของหลิงหยุน.. หลิงหยุนไม่ตอบแต่เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น.. จากนั้นเขาก็ได้ยินหลิงลี่พูดผ่านกระแสจิต.. -หลิงหยุน..ปู่รู้ดีว่าวันนี้พวกเราทั้งสามคนต่างก็กระอักกระอ่วนใจกันไม่น้อย แต่ปู่ยังมีคำพูดที่ยังไม่ได้บอกกับเจ้า..- หลิงหยุนตอบกลับทันที-เชิญท่านปู่พูดออกมาได้เลย.. – หลิงลี่จึงบอกไปว่า–หลิงหยุน.. ยั่วหลานแต่งงานกับพ่อของเจ้า ไม่ว่าอย่างไรนางก็เป็นภรรยาของพ่อเจ้า และหลายปีมานี้ข้ารู้ว่านางต้องทนทุกข์ใจมากเพียงใด- หลังจากหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งหลิงลี่ที่ดูเหมือนมีท่าทีลังเล ก็บอกกับหลิงหยุนว่า.. –หากปู่เดาไม่ผิด..ตั้งแต่ที่นางตั้งท้องหลิงซวี่ พ่อของเจ้าก็ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวนางอีกเลย..– -ยั่วหลานคงต้องอยู่อย่างขมขื่นใจมากตระกูลหลิงจึงนับว่าผิดต่อนางไม่น้อย..- หลังจากที่บอกกับหลิงหยุนจนหมดแล้ว..หลิงลี่ก็หันหลังเดินกลับออกไปทันที และทั้งหมดนั้นหลิงลี่ก็พูดผ่านกระแสจิต จึงมีเพียงหลิงหยุนเท่านั้นที่ได้ยิน.. หลิงหยุนได้ฟังคำบอกเล่าของหลิงลี่แล้วก็รู้สึกตกใจไม่น้อย! โดยเฉพาะคำบอกเล่าประโยคสุดท้ายของหลิงลี่ที่บอกว่า..ตั้งแต่ต่งยั่วหลานตั้งท้องหลิงซวี่ หลิงเสี่ยวก็ไม่เคยแตะต้องตัวนางอีกเลย! และแน่นอนว่า..หลิงลี่ย่อมไม่พูดโกหก!ต่งยั่วหลานแต่งงานกับหลิงเสี่ยวในวัยเพียงแค่ยี่สิบ..และหลังจากตั้งท้องหลิงซวี่ นางก็ต้องทนอยู่อย่างโดดเดี่ยวมานานกว่าสิบแปดปี..ผู้หญิงในวัยยี่สิบจนถึงสี่สิบปีนั้นนับเป็นช่วงเวลาทองของผู้หญิงทุกคน การมีความต้องการจึงเป็นเรื่องธรรมชาติของหญิงที่มีสามี แต่ต่งยั่วหลานกลับต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวเดียวดายมานานถึงสิบแปดปีเช่นนี้!หลิงเสี่ยวนั้นมีจิตผูกพันรักมั่นกับหยิงชิงเฉวียนอย่างลึกซึ้งด้วยเหตุนี้การกระทำของเขาจึงนับว่าเป็นการทำร้ายต่งยั่วหลานอย่างโหดเหี้ยม!และแม้กระทั่งจนถึงตอนนี้หลิงเสี่ยวเองก็ยังเย็นชากับต่งยั่วหลานมาก!หลิงหยุนได้แต่นึกเห็นใจและสงสารหญิงวัยกลางคนผู้นี้จับใจ!ระหว่างนั้น..หลิงลี่ก็เดินนำโม่วู๋เตา เหล่ากุ่ย และมาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดออกจากสวนชั้นที่สามไป และไปยังบ้านของตนเองหลิงหยุนค่อยๆหันไปทางต่งยั่วหลานที่กำลังเช็ดเลือดบนโต๊ะ และโซฟาอย่างเงียบๆหญิงสาวผู้นี้เป็นผู้บริสุทธิ์นางไม่มีความผิดอะไรเลย!“หลิงหยุน..นั่งลงก่อนสิ ข้าเช็ดเลือดออกให้แล้ว!”เมื่อเห็นหลิงหยุนหันมามองตนเองเช่นนั้นต่งยั่วหลานก็รีบร้องบอกเขาด้วยความตื่นเต้นดีใจ..“ท่านป้าต่ง..อย่าได้เกรงใจข้าเลย มีอะไรก็พูดกับข้าตรงๆได้!”หลิงหยุนยังคงยืนนิ่งและพูดกับต่งยั่วหลานออกไปตามตรง..ต่งยั่วหลานที่กำลังเช็ดคราบเลือดอยู่นั้นถึงกับชะงักและค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองหลิงหยุนนิ่งนาน แล้วจึงพูดขึ้นว่า“เจ้าช่างเหมือนหลิงเสี่ยวตอนยังหนุ่มแน่นยิ่งนัก!” ไอลีนโนเวลหลังจากเปิดบทสนทนาแล้วต่งยั่วหลานก็พูดต่อว่า “เรื่องระหว่างพ่อของเจ้ากับท่านแม่ของเจ้านั้น ข้าเองก็รู้ทุกอย่างดี..”เมื่อต้องพูดถึงแม่ของหลิงหยุนนั้นดูเหมือนต่งยั่วหลานจะต้องใช้ความพยายามมากเป็นพิเศษ..“เรื่องราวในอดีตนั้น..ข้าเองก็รู้ดี!”“หลิงหยุน..พ่อของเจ้าเป็นสุภาพบุรุษที่หาได้ยากยิ่งนัก! เมื่อครั้งที่หลิงเสี่ยวแต่งงานกับข้านั้น เขาเองก็ได้บอกกับข้าอย่างชัดเจนแล้วว่า ชีวิตนี้เขาจะรักแม่ของเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้น!” “แต่ข้าก็ยังต้องการที่แต่งงานกับเขาอยู่ดี..”ต่งยั่วหลานพูดประโยคนั้นออกมาด้วยความยากลำบากจากนั้นจึงพูดต่อด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ“ตระกูลหลิงเองก็ดีต่อตระกูลต่งของข้ามาก..เมื่อครั้งที่ข้ายังเป็นเด็กสาว ได้มีโอกาสพบกับพ่อของเจ้าหลายครั้งหลายครา พ่อของเจ้าเมื่อครั้งยังเป็นหนุ่มนั้น เป็นผู้ที่ทุกคนในปักกิ่งต่างก็จับตามมอง..”