บทที่ 1071 : วางแผนช่วยคน!

“ท่านปู่..” หลังจากที่เดินออกมาจากบ้านของต่งยั่วหลานแล้วหลิงหยุนก็ตรงไปยังบ้านของหลิงลี่ และเมื่อพบหน้าหลิงลี่เขาก็ร้องเรียกทันที.. “หลานรักของปู่..เจ้าทำได้ดีมากจริงๆ! ปู่ฟังแล้วมีความสุขยิ่งนัก!” ทันทีที่หลิงหยุนเดินเข้าไปในบ้านเขาก็เห็นหลิงลี่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกนั้น กำลังยกนิ้วโป้งให้กับเขาพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข.. แล้วทั้งปู่และหลานต่างก็หัวเราะกันเสียงดังด้วยความอิ่มเอมใจ.. “ท่านปู่..การแอบฟังผู้อื่นพูดคุยกันเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำไม่ใช่รึ” จากนั้นหลิงหยุนก็แสร้งพูดกระเซ้าเย้าแหย่หลิงลี่ที่ดูเหมือนจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษระหว่างนั้นหลิงหยุนก็ลงไปนั่งบนโซฟาข้างๆ โม่วู๋เตา และเอื้อมมือไปจับแขนของโม่วู๋เตาไว้ข้างหนึ่งแล้วทำการถ่ายเทพลังปราณลงไปในร่างของโม่วู๋เตา.. “ฮ่า..ฮ่า.. นี่เจ้ากล้าสั่งสอนปู่เชียวรึ ข้าคงต้องทำโทษเจ้าแล้ว!” แม้หลิงลี่จะทำเป็นพูดเสียงขรึมแต่เขาก็เพียงแค่หยอกเย้าาหลิงหยุนเท่านั้น มีหรือที่หลิงลี่จะกล้าทำโทษหลิงหยุนจริงๆ! ตั้งแต่ที่หลิงเสี่ยวหายตัวไปนานหลายเดือนนั้นหลิงลี่เองก็คร่ำเครียด และเป็นกังวลมาโดยตลอด แต่เวลานี้หลิงหยุนได้กลับมาแล้ว อีกทั้งยังได้ล่วงรู้ตำแหน่งที่ซ่อนของหลิงเสี่ยว อารมณ์ที่เคยตึงเครียดนั้นจึงได้ผ่อนคลายลงอย่างมากมาย อย่างน้อยๆ ตอนนี้หลิงลี่ก็รู้สึกมีความหวังขึ้นมาบ้าง.. “นักพรตน้อย..เจ้าไม่ต้องกังวลใจไป มีข้าอยู่ด้วยทั้งคน! ไม่ว่าเจ้าจะบาดเจ็บสาหัสมากเพียงใด ข้าก็สามารถรักษาเจ้าได้!” และเมื่อได้รับพลังปราณจากหลิงหยุนใบหน้าที่ซีดเซียวของโม่วู๋เตาก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงมากขึ้นเรื่อยๆ อาการบาดเจ็บที่เกิดจากการแอบดูความลับสวรรค์ก็ค่อยๆ ดีขึ้นด้วยเช่นกัน! เมื่อหลิงหยุนเห็นว่าโม่วู๋เตามีอาการดีขึ้นมากแล้วเขาจึงดึงมือของตนเองกลับ และเวลานี้สิ่งแรกที่หลิงหยุนต้องทำก่อนเรื่องอื่นใดก็คือ การหาตัวหลิงเสี่ยวให้พบ และช่วยเขาออกมาจากเงื้อมือของศัตรูโดยเร็วที่สุด! เหล่ากุ่ยที่นั่งอยู่ตรงข้ามหลิงหยุนนั้นรีบหยิบแผนที่ของเมืองปักกิ่ง และพื้นที่โดยรอบออกมากางทันที.. แผนที่ที่เหล่ากุ่ยกางออกนั้นเป็นแผนที่ที่มีรายละเอียดค่อนข้างมากมีทั้งบ้านเรือน อาคารต่างๆทั่วปักกิ่ง ถนนน้อยใหญ่ทุกสาย แม่น้ำ แม้กระทั่งสะพานต่างๆ แผนที่ที่เหล่ากุ่ยกางอยู่นี้เป็นฉบับที่ละเอียดมาก และไม่สามารถหาซื้อได้ตามท้องตลาด.. บนแผนที่ฉบับนั้น..ได้มีการวาดแนวเส้นขึ้นมาหนึ่งเส้น เป็นเส้นที่ลากจากบ้านสวนชั้นที่สามของคฤหาสน์ตระกูลหลิง ขึ้นไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และนับเป็นการลากเส้นที่ยาวมากจนทะลุออกนอกกำแพงเมืองจีนออกไป.. “นายน้อยสี่..เส้นที่ข้าวาดขึ้นมานี้ คือแนวเส้นที่นักพรตโม่คำนวนออกมาก่อนหน้านี้ และคฤหาสน์ตระกูลหลิงจะอยู่ตรงนี้..” เหล่ากุ่ยกับหลิงเสี่ยวนั้นมีความสนิทชิดเชื้อกันมากเมื่อได้ยินว่าทุกคนคนกำลังจะเตรียมออกตามหาตัวหลิงเสี่ยว เขาก็ตื่นเต้นดีใจอย่างมาก และได้ตระเตรียมทุกอย่างเพื่อรอหารือไว้แล้ว.. หลิงหยุนมองแผนที่ตรงหน้าพร้อมกับถามขึ้นว่า“เหล่ากุ่ย.. ท่านแน่ใจนะว่าเส้นที่วาดขึ้นนี้ไม่มีการเบี่ยงออกจากทิศทางที่โม่วู๋เตาบอก” โม่วู๋เตาที่กำลังจ้องมองแผนที่ตรงหน้าอยู่เช่นกันเป็นฝ่ายตอบ“เท่าที่ข้าเห็นก็ไม่เบี่ยงเบนอะไร..” เหล่ากุ่ยพูดขึ้นทันทีหลังจากที่โม่วู๋เตาพูดจบ“นายน้อยสี่.. จากบ้านตระกูลหลิงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือนั้น จะต้องผ่านแนวเทือกเขาเหล่านี้..”ระหว่างที่พูด..นิ้วของเหล่ากุ่ยก็เคลื่อนไปตามแผนที่พร้อมกับชี้บอกตำแหน่งต่างๆ และอธิบายให้หลิงหยุนฟังอย่างละเอียด หลิงหยุนเองก็จดจำทุกอย่างไว้ในหัว..ภายในถนนวงแหวนที่เจ็ดนั้นตัดผ่านภูเขาทั้งหมดสามลูก สองลูกเป็นภูเขาที่แยกออกจากกันอย่างอิสระ อีกทั้งยังอยู่ในเขตพื้นที่สาธารณะในเมืองปักกิ่งอีกด้วย..ภูเขาทั้งสองลูกนี้จึงต้องไม่ใช่ที่ซ่อนของหลิงเสี่ยวอย่างแน่นอน!เหล่ากุ่ยวิเคราะห์ต่อว่า“ตามความเห็นของข้า.. ภูเขาสองลูกนี้เป็นภูเขาที่อยู่ในพื้นที่สาธารณะ จึงไม่น่าจะใช้เป็นที่ซ่อนตัวคุณชายสามได้อย่างแน่นอน! ส่วนภูเขาอีกลูกอยู่ระหว่างถนนวงแหวนที่หกกับที่เจ็ด และยังอยู่ในแนวเทือกเขาหยานซานซึ่งทอดไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนืออีกด้วย..”“ส่วนนี่คือเขาหยุนเมิ่งและนี่คือเขาหลงหยุน ภูเขาทั้งสองลูกนี้ตัดกันพอดี และจากความเห็นของข้า เป็นไปได้ว่าคุณชายสามน่าจะถูกนำตัวมาซ่อนไว้ที่นี่มากที่สุด!”เหล่ากุ่ยพูดพร้อมกับชี้ไปบนแผนที่ตรงตำแหน่งที่เป็นจุดตัดระหว่างเขาหยุนเมิ่งกับเขาหลงหยุนและได้ทำสัญลักษณ์ในตำแหน่งนั้นไว้..หลิงหยุนขมวดคิ้วพร้อมกับพึมพำออกมา“เขาหยุนเมิ่งงั้นรึ”เทือกเขาหยุนเมิ่งนั้นเป็นสถานที่ที่หลิงหยุนคุ้นเคยดีเพราะเขาเคยบุกไปช่วยเกาเฉินเฉินที่ถูกนำไปซ่อนตัวไว้ในถ้ำบนเขาแห่งนี้ หลิงหยุนจึงค่อนข้างคุ้นเคยกับภูมิทัศน์ในแถบนั้นดี..แต่ถึงกระนั้น..ในตำแหน่งที่เหล่ากุ่ยชี้อยู่นั้น หลิงหยุนเองก็ยังไม่เคยเข้าไป แม้แต่บริเวณใกล้เคียงของตำแหน่งนั้น เขาก็ยังไม่เคยเข้าไปใกล้เช่นกัน..หลิงหยุนจึงร้องบอกทุกคนว่า“สถานที่แห่งนี้ข้าค่อนข้างคุ้นเคยดี เทือกเขาบริเวณนั้นล้วนแล้วแต่เป็นหน้าผาชัน และยอดเขาสูง ตีนเขาบางลูกยังมีชาวบ้านสร้างบ้านเรือนอยู่อาศัยบ้าง..”หลิงหยุนบอกเล่าภูมิทัศน์ในแถบนั้นให้กับทุกคนฟังคร่าวๆจากนั้นหลิงหยุนก็หันไปทางหลิงลี่พร้อมกับพูดขึ้นว่า “ท่านปู่..เรื่องนี้ไม่อาจล่าช้าได้ ข้าต้องรีบออกไปตามหาท่านพ่อตอนนี้เลย!”หลิงลี่เองก็ลุกขึ้นยืนทันทีพร้อมกับพูดขึ้นว่า “เอาล่ะ.. ในเมื่อขอบเขตการค้นหาตัวลูกสามได้ย่นย่อลงมามากมายถึงเพียงนี้ พวกเราทั้งหมดนี่ก็ช่วยกันออกตามหาก็แล้วกัน..”แต่หลิงหยุนกลับลุกขึ้นยืนพร้อมกับส่ายหน้ายิ้มๆ“ท่านปู่.. เรื่องเล็กน้อยเพียงแค่นี้ไม่จำเป็นต้องรบกวนท่านปู่ ข้าจะไปค้นหาท่านพ่อเพียงลำพัง!”หลิงหยุนเกรงว่ายิ่งมีคนออกไปตามหามากเท่าไหร่ก็จะยิ่งเป็นที่จับตามองของผู้อื่นมากเท่านั้น และเกรงว่าศัตรูจะพบเห็นเข้า..“อีกอย่าง..ข้าเองก็มีจิตหยั่งรู้ที่มีรัศมีในการรับรู้กว้างไกลถึงหนึ่งกิโลเมตร การออกตามหาตัวท่านพ่อจึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร!”ระหว่างหลิงหยุนกับหลิงลี่นั้น..พวกเขาไม่มีอะไรจะต้องปิดบังกันอีก และด้วยอานุภาพจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนนั้น เขาสามารถตรวจพบศัตรูได้ในระยะไกลถึงหนึ่งกิโลเมตร โดยที่ศัตรูจะไม่สามารถมองเห็นตัวเขาได้เลย..แววตาของหลิงลี่เป็นประกายขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนที่จะสลดลงและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล“หลิงหยุน..แต่ข้าเป็นห่วงว่าหากเจ้าได้พบกับพ่อของเจ้ากะทันหันเช่นนั้น เจ้าอาจจะทำอะไรไม่ถูกก็เป็นได้ และจะเป็นอันตราย..”หลิงหยุนยิ้มให้หลิงลี่พร้อมกับตอบไปว่า“ท่านปู่.. ได้โปรดอย่ากังวลใจไปเลย ข้าย่อมไม่ประมาทในเรื่องที่เกี่ยวพันกับความเป็นความตายของท่านพ่อแน่ และหากข้าได้พบกับท่านพ่อ จะไม่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกแน่เช่นกัน!”หลิงลี่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง..ในที่สุดก็พยักหน้ายอมรับการตัดสินใจของหลิงหยุน และพูดขึ้นว่า