บทที่ 1074 : ฐานะของหลิงหยุน!

หากเลือกได้..เสี่ยวเม่ยเม่ยก็เลือกที่จะไม่กลับมาหาหลิงหยุน หรืออย่างน้อยก็ไม่กลับมาในสถานะเช่นนี้! เสี่ยวเม่ยเม่ยคิดว่า..หากนางหายไปโดยไม่กลับมาอีก หลิงหยุนก็จะต้องรู้สึกผิดต่อนาง และต้องหาทางแก้แค้นเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้กับนาง เสี่ยวเม่ยเม่ยต้องการรอคอยให้หลิงหยุนบุกมาช่วยนางออกไปเพื่อที่นางจะได้โผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาเช่นเดียวกับที่เกาเฉินเฉินเคยทำ และได้มองดูหลิงหยุนต่อสู้เพื่อตัวนาง หรือไม่ทั้งคู่ก็ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน.. แม้ว่านางจะถูกเย่ซิงเฉินหรือคนของพรรคมารสังหารตาย แต่อย่างน้อยหลิงหยุนก็จะคิดถึง และจดจำนางไปตลอดชีวิต.. แม้การกลับมาของเสี่ยวเม่ยเม่ยในครั้งนี้นางจะดูงดงามขึ้นกว่าเดิมมาก และการปรากฏตัวของนางในวันเปิดบริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่นนั้น ก็ได้ทำให้หลิงหยุนประหลาดใจเป็นอย่างมาก.. แต่หลังจากความประหลาดใจก็เหลือเพียงแค่ความเฉยชา.. แต่จะเรียกว่าความเฉยชาก็ไม่ถูกนักต้องพูดว่าหลายวันนี้ดูเหมือนหลิงหยุนตั้งใจที่จะหลบหน้าหลบตาเสี่ยวเม่ยเม่ยเสียมากกว่า.. แต่ถึงกระนั้น..ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของเสื้อผ้าอาภรณ์ อาหาร และที่พัก หลิงหยุนก็ล้วนแล้วแต่จัดเตรียมให้กับเสี่ยวเม่ยเม่ยไว้อย่างเพียบพร้อม นางเองก็แอบสังเกตดูการกระทำของหลิงหยุนอยู่ตลอดเวลา.. แม้ในวันที่หลิงหยุนเดินทางมาปักกิ่งนอกเหนือจากหลิงเสี่ยวแล้ว เขาก็ได้นำผู้หญิงติดตามมาด้วยเพียงแค่สามคนเท่านั้น ซึ่งก็คือฉินตงเฉี่วย เกาเฉินเฉิน และเสี่ยวเม่ยเม่ย.. เสี่ยวเม่ยเม่ยเองก็รู้ดีว่าหลิงหยุนนั้นมีหญิงงามอยู่ที่จิงฉูมากมายและแต่ละนางก็ต้องการที่จะติดตามหลิงหยุนมาปักกิ่งทั้งสิ้น.. ฉินตงเฉี่วยนั้นมาในฐานะของน้าสาวเกาเฉินเฉินก็มาด้วยเรื่องของตระกูลเกา และหากหลิงหยุนจะพานางซึ่งเป็นหญิงมาปักกิ่งเพียงผู้เดียวนั้น เสี่ยวเม่ยเม่ยก็คงจะรู้สึกอิ่มเอมใจไม่น้อย.. แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น..และแม้แต่หลิงหยุนไปรักษาสมาชิกตระกูลเกาทั้งสิบ เขาก็ยังไม่พาเสี่ยวเม่ยเม่ยไปด้วย และนั่นทำให้เสี่ยวเม่ยเม่ยกระจ่างอยู่ในใจว่าตั้งแต่นาทีที่นางกลับมาจนถึงตอนนี้ นางยังไม่สามารถเข้าไปนั่งในใจของหลิงหยุนได้เลย และสาเหตุที่หลิงหยุนพานางมาปักกิ่งด้วยนั้น ก็คงไม่ได้เป็นเพราะเขาชื่นชอบในตัวนางเป็นพิเศษแต่อย่างใด.. หากไม่ใช่เพราะหลิงหยุนมีบางอย่างต้องการจะถามไถ่นางหรืออาจเป็นเพราะต้องการให้นางอยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลาแล้วล่ะก็ หลิงหยุนก็คงไม่พานางมาปักกิ่งด้วย! แม้กระทั่งอยู่ต่อหน้าเสี่ยวเม่ยเม่ยเพียงลำพังสองต่อสองหลิงหยุนกลับมีท่าทางสงบนิ่งยิ่งกว่าเดิม ไม่มีแม้แต่คำพูดหยอกเย้า หรือคำพูดหวานๆแต่อย่างใด ไม่มีการขอความช่วยเหลือ หรือการปฏิบัติดังเช่นที่เคยมี เหมือนก่อนหน้าที่จะถูกเย่ซิงเฉินนำตัวไป.. อีกทั้งหลิงหยุนก็ยังไม่เคยถามอะไรนางเลย.. เสี่ยวเม่ยเม่ยสัมผัสได้ว่า..หลิงหยุนไม่ได้ไว้เนื้อเชื่อใจนางเหมือนเช่นเคย จึงแทบไม่ต้องพูดถึงฉินตงเฉี่วยกับเกาเฉินเฉิน เพราะแม้แต่โม่วู๋เตานางยังไม่สามารถเทียบได้เลย.. เสี่ยวเม่ยเม่ยเป็นเด็กกำพร้าและกลายมาเป็นมือสังหารให้กับองค์กรนักฆ่าในที่สุด แต่เพราะภารกิจที่ได้รับมอบหมายมา นางกับหลิงหยุนจึงได้ต่อสู้กัน และทำให้ทั้งคู่ได้รู้จักกัน หลังจากที่ได้มาอยู่กับหลิงหยุนสถานะของเสี่ยวเม่ยเม่ยก็ได้เปลี่ยนมาเป็นเช่นเดียวกับเฉิงเม่ยเฟิง ถึงขั้นที่หลิงหยุนให้นางกับเฉิงเม่ยเฟิงไปทำความรู้จักกับนางฉินจิวยื่อซึ่งเป็นแม่ของเขา เสี่ยวเม่ยเม่ยรู้ว่า..หลังจากที่ได้ผ่านเหตุการณ์หนักหนาปางตายมาด้วยกัน ในที่สุดนางก็สามารถเข้าไปนั่งอยู่ในใจของหลิงหยุนได้แต่หลังจากที่หลิงหยุนหายตัวไปและเกิดเรื่องกับเฉิงเม่ยเฟิง เสี่ยวเม่ยเม่ยเองก็ถูกคนพาตัวไปด้วยเช่นกันแต่เมื่อนางกลับมาอีกครั้ง..ทุกอย่างก็ผิดแปลกไปจากเดิม!ความเจ็บปวดใจเช่นนี้ยากนักที่นางจะรับไว้ได้..ครั้งนี้หลิงหยุนมาปักกิ่งด้วยเหตุผลอันใดและจุดประสงค์ใดนั้น เสี่ยวเม่ยเม่ยเองก็ไม่เคยได้มีโอกาสล่วงรู้..นางรู้เพียงแค่สิ่งที่นางเห็นเท่านั้นส่วนที่เหลือนางต้องคาดเดาเอาเองทั้งสิ้น..เสี่ยวเม่ยเม่ยรู้ดีว่าเพราะเหตุใดหลิงหยุนจึงมีท่าทีเช่นนี้!นั่นเพราะนางถูกเย่ซิงเฉินนำตัวไปฝึกวิชาในพรรคมาร แต่กลับออกมาโดยไม่ได้รับอันตรายใดๆ แม้แต่น้อย..เสี่ยวเม่ยเม่ยเองก็ตระหนักถึงฐานะของตนเองดีว่านางเองนั้นเป็นเพียงแค่บ่าวของธิดาพรรคมารเย่ซิงเฉินเท่านั้น..หากเลือกได้..เสี่ยวเม่ยเม่ยพอใจที่จะตายมากกว่าอยู่! แต่พรรคมารนั้นไม่เพียงไม่ทำร้ายนาง หนำซ้ำยังฝึกวรยุทธให้นางจนสามารถเข้าสู่ขั้นที่สูงขึ้นกว่าเดิมอีก..เสี่ยวเม่ยเม่ยจึงจำต้องยอมรับความเจ็บปวดนี้อย่างเงียบๆนั่นเพราะนางยังเรื่องที่ยากลำบากรอให้นางสะสางอยู่ นางจึงจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป..นั่นเพราะมีใครบางคนบอกกับนางว่า..หลิงหยุนนั้นแท้จริงแล้วเป็นทายาทของตระกูลหลิง และผู้ที่ให้กำเนิดเขาก็คือธิดาพรรคมารคนก่อน และเป็นอาจารย์ของเย่ซิงเฉินด้วย..เย่ซิงเฉินนั้นเป็นศิษย์เพียงคนเดียวของธิดาพรรคมารคนก่อนและธิดาพรรคมารผู้นี้ก็ได้บอกกับเย่ซิงเฉินว่า หากชีวิตนี้เย่ซิงเฉินต้องการจะแต่งงาน เย่ซิงเฉินจะต้องแต่งงานกับลูกชายของนางเพียงคนเดียวเท่านั้น!หรือพูดอีกอย่างก็คือว่า..หยิงชิงเฉวียนนั้นเป็นผู้ที่ชุบเลี้ยงเย่ซิงเฉินมา เย่ซิงเฉินจึงเปรียบเสมือนบุตรสาวบุญธรรมของนางนั่นเองหากหลิงหยุนเป็นทายาทตระกูลหลิงจริงหยินชิงเฉวียนก็คือมารดาผู้ให้กำเนิดหลิงหยุน เย่ซิงเฉินจึงนับเป็นภรรยาที่แท้จริงของหลิงหยุน เช่นนี้แล้วมีหรือที่เสี่ยวเม่ยเม่ยจะกล้าไม่เชื่อฟังคำสั่งของนางด้วยเหตุนี้..เสี่ยวเม่ยเม่ยจึงตั้งใจที่จะแบกรับภาระที่หนักอึ้งนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว และรอจนกว่าฐานะที่แท้จริงของหลิงหยุนจะกระจ่างชัดเท่านั้นหากหลิงหยุนเป็นทายาทตระกูลหลิงจริงเรื่องราวก็จะจบลงด้วยความสุข!แต่หากไม่เป็นเช่นนั้น..นางก็จะยอมตายเพื่อปกป้องหลิงหยุน!แต่ตอนนี้แม้แต่หลิงหยุนเองก็ไม่เชื่อใจนางส่วนเย่ซิงเฉินเองก็ยังไม่สามารถยืนยันฐานะที่แท้จริงของหลิงหยุนได้ เสี่ยวเม่ยเม่ยจึงเสมือติดอยู่ตรงกลางระหว่างคนสองคน ความเจ็บปวดใจของนางนั้นยากนักที่ผู้ใดจะจินตนาการได้.. เวลานี้เสี่ยวเม่ยเม่ยไม่อาจทรยศหักหลังหลิงหยุนได้และไม่อาจปฏิเสธที่จะไม่ทำตามคำสั่งของเย่ซิงเฉินได้เช่นกัน เสี่ยวเม่ยเม่ยจึงต้องอยู่อย่างทุกข์ทรมานใจอย่างมาก!“เจ้าคงจะเจ็บปวดมากสินะ!”เย่ซิงเฉินจ้องมองเสี่ยวเม่ยเม่ยที่ยืนร่างกายสั่นเทิ้มดวงตาคู่งามนั้นมีเพียงความเฉยชา..