บทที่ 1076 : หลิงหยุนช่วยพ่อ!

ซือกงวู่ฉิงและซือกงวู่เปิ่นที่อยู่นอกห้องลับ ก็สังเกตเห็นว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาเช่นกัน ทั้งคู่ต่างก็ลุกขึ้นยืนเตรียมพร้อมทันที ซือกงวู่เปิ่นดูเหมือนจะไม่สนใจคนผู้นี้มากนักเขายืนยืดเส้นยืดสายอย่างสบายใจ แล้วจึงถามขึ้นว่า “ท่านพ่อ..แล้วที่นี่ล่ะ” ซือกงถูยิ้มเย็นพร้อมกับตอบไปว่า“ไม่ต้องห่วง.. ต่อให้มันอยากตายก็ตายไม่ได้! ไว้ข้าจะกลับมาจัดการกับมันเอง!” ภายในบ้านหลังนี้ยังมีราชันย์นักฆ่าอีกแปดคนและนักฆ่าระดับสวรรค์อีกมากกว่าร้อย ซือกงถูจึงไม่ได้รู้สึกกังวลว่าจะมีใครกล้าบุกมาช่วยหลิงเสี่ยว! …… “นั่นใคร!”’ นักฆ่าในขั้นเซียงเทียน-2สองคนพบร่องรอยการบุกรุกของจินเหยียวแต่เพียงแค่เอ่ยปากถาม ทั้งคู่ก็ถูกจินเหยียวซัดฝ่ามือเข้าใส่จนตายคาที่! “จินเหยียว..คืนนี้ข้าจะสังหารเจ้าเอง!” ซือกงถูโกรธมาก..เขาร้องคำรามออกมาอย่างโมโห จากนั้นร่างสูงผอมก็กระโจนออกไปอย่างรวดเร็วราวกับหมอกดำ และมุ่งหน้าไปยังที่ที่จินเหยียวอยู่ทันที! “พี่ใหญ่..ไปฆ่าคนเล่นกันดีกว่า!” ซือกงวู่เปิ่นร้องออกมาด้วยแววตาเป็นประกายและรีบกระโดดตามซือกงถูไปทันที.. “สวรรค์มีแต่เจ้ากลับไม่ไป!” ดวงตาทั้งคู่ของซือกงวู่ฉิงเป็นประกายด้วยความสนุกสนานเช่นกันเขารีบกระโดดตามซือกงถูกับซือกงวู่เปิ่นไปทันที และสามารถรุดหน้าไปได้เร็วกว่าซือกงวู่เปิ่นที่ล่วงหน้าไปก่อนเสียอีก! จินเหยียวสังหารนักฆ่าระดับสวรรค์ไปได้สองคนซือกงถูก็รีบตามออกมา นางเห็นซือกงถูพร้อมด้วยยอดฝีมืออีกสองคน ในเมื่อนางเองก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อต่อสู้กับผู้ใด นางจึงรีบหันหลัง และหลบหนีไปทันที! “เจ้าคนถ่อยชั่วช้า!” ซือกงถูได้ฟังคำพูดดูถูกเหยียดหยันของจินเหยียวเขาก็ใช้วิชาตัวเบาไล่ตามนางไปอย่างสุดกำลังด้วยความโมโห! “พี่ใหญ่..ด้านหน้าเป็นหน้าผา พวกเราเข้าไปปิดกั้นทางหนีทั้งสองข้างไว้ อย่าให้นางหนีไปได้!” “ได้..ข้าไปทางซ้าย ส่วนเจ้าไปทางขวา!” แม้ว่าซือกงวู่เปิ่นกับซือกงวู่ฉิงจะไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่แต่ทั้งคู่ก็มาที่นี่เพื่อจัดการเรื่องต่างๆอยู่บ่อยๆ จึงค่อนข้างคุ้นเคยกับภูมิประเทศในแถบนี้ดี..การหนีของจินเหยียวนั้นได้พาสามพ่อลูกให้ถอยห่างออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ไปมากขึ้นเรื่อยๆ……….“ดูเหมือนข้างล่างจะมีคนกำลังต่อสู้กัน!” ในเวลานั้น..หลิงหยุนที่เพิ่งบินผ่านยอดเขาสูงมามากมาย และเพิ่งจะมาถึงตีนเขาทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเขาหยุนเมิ่งเวลานี้เป็นเวลาเกือบตีสามและเป็นช่วงที่มืดที่สุดก่อนที่จะเข้าสู่รุ่งสางของวันต่อไป ภายในป่าทึบแห่งนี้จึงทั้งมืดสนิท และเงียบสงัด ตามหุบเขาต่างก็ไร้ซึ่งผู้คน แต่กลับมีเสียงคนกำลังต่อสู้กันดังมาแต่ไกลหลิงหยุนซึ่งอยู่บนแผ่นหลังของมาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดได้ยินเสียงจึงรีบใช้จิตหยั่งรู้ขั้นสุดของตนเองสำรวจดูทันที!หลิงหยุนพบคฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งอยู่ในป่าหนาทึบอีกทั้งยังมีเสียงต่อสู้ดังออกมาเช่นนี้ เขาจึงยิ่งมั่นใจว่าที่นี่คือที่ที่หลิงเสี่ยวถูกนำตัวมาขังไว้..“นักพรตน้อย..การทำนายของเจ้าช่างแม่นยำนัก!”หลิงหยุนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกและรีบสั่งมาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดทันที “ข้าพบบ้านหลังหนึ่งแล้ว มันอยู่ที่ป่าทึบด้านล่างตรงนั้น เจ้าค่อยๆ ร่อนลงช้าๆ อย่าให้ผู้ใดสังเกตเห็นได้!”มาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดพยักหน้าและมองไปยังทิศทางที่บ้านหลังนั้นตั้งอยู่ จากนั้นจึงค่อยๆร่อนลงบนยอดเขาสูงอย่างเงียบเชียบที่สุด และร่อนลงในบริเวณยอดไม้ที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านหลังนั้นหลิงหยุนมาที่นี่เพื่อช่วยคน..ไม่ได้มาเพื่อต่อสู้ และการต่อสู้ในครั้งนี้ก็ได้ดึงดูดความสนใจของผู้คนที่นี่ไปมาก ทำให้หลิงหยุนนึกขอบคุณอยู่ในใจหลิงหยุนไม่สนใจสิ่งใดนอกจากต้องการที่จะหาหลิงเสี่ยวให้พบ และช่วยเขาออกมาให้ได้ก่อน!ด้วยสภาพภูมิประเทศที่มีภูเขาขวางกั้นตลอดแนวมาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดเองก็ค่อยๆ ร่อนลงอย่างช้าๆ และเข้าใกล้บ้านหลังนั้นทีละเล็กทีละน้อยสี่กิโลเมตรสามกิโลเมตร สองกิโลเมตร หนึ่งกิโลเมตร..หลิงหยุนเปิดจิตหยั่งรู้ไว้ขั้นสุดและในไม่ช้าบ้านหลังนั้นก็ได้เข้ามาปรากฏอยู่ในรัศมีจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุน!“แย่แล้ว..ข้างในมียอดฝีมืออยู่มากมายจริงๆ!”ในระยะหนึ่งพันเมตรนี้จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนสามารถจับภาพต่างๆ ได้อย่างละเอียด ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าที่สวมใส่ และทุกการเคลื่อนไหว..มาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดเกรงว่าจะถูกฝ่ายตรงข้ามจับได้จึงบินร่อนลงอย่างช้าที่สุด และกระพือปีกให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ และเข้าใกล้กับตำแหน่งเป้าหมายมากขึ้นเรื่อยๆเวลานี้คฤหาสน์ทั้งหลังได้ตกอยู่ในรัศมีการรับรู้ของหลิงหยุนอย่างชัดเจนและในนาทีต่อมา ตาของหลิงหยุนก็แทบถลนออกจากเบ้าด้วยความตกใจ!“ไอ้สารเลว!”หลิงหยุนร้องคำรามออกมาอย่างโกรธแค้นเมื่อพบว่าในห้องลับห้องหนึ่งภายในคฤหาสน์หลังนั้น สภาพร่างกายที่น่าสยดสยองของหลิงเสี่ยวก็ได้ปรากฏขึ้นในห้วงจิตของหลิงหยุน..