บทที่ 1077 : พ่อ-ลูกต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่!

ยันต์ระดับหกนั้นมีอานุภาพในการรักษาบาดแผลที่ลึกจนเห็นกระดูกได้อย่างมีประสิทธิภาพ.. และด้วยอานุภาพของยันต์บำบัดระดับหกนี้ร่างกายของหลิงเสี่ยวก็ได้สร้างเนื้อเยื่อใหม่ขึ้นมาแทนเนื้อเยื่อเก่าที่ถูกทำลายได้อย่างรวดเร็ว ทันทีที่หลิงหยุนร้องสั่งให้ยันต์ออกฤทธิ์ยันต์บำบัดระดับหกที่ปกคลุมทั่วร่างกายหลิงเสี่ยวนั้น ก็ทำหน้าที่ของมันได้อย่างมีประสิทธิภาพ บาดแผลเหวอะหวะน่าสยดสยองบนใบหน้าของหลิงเสี่ยวนั้น ร่างกายของเขาสร้างเนื้อเยื่อใหม่ขึ้นมาทดแทนอย่างรวดเร็ว จนสามารถเห็นการเปลี่ยนแปลงได้ด้วยตาเปล่า และในที่สุดก็ฟื้นคืนกลับสู่สภาพเดิม! ยันต์บำบัดระดับหกของหลิงหยุนนั้นไม่เพียงแค่รักษาบาดแผลฉกรรจ์เหล่านั้นได้แต่ยังช่วยชำระล้างบาดแผลที่เน่าเปื่อย และถอนพิษต่างๆได้อีกด้วย ดังนั้น..พิษที่ซือกงถูใช้โรยตามร่างของหลิงเสี่ยวเพื่อให้เกิดอาการคันราวกับถูกยุงนับล้านตัวรุมกัดนั้น ก็ถูกขับออกไปด้วยเช่นกัน กล้ามเนื้อและหลอดเลือดต่างๆในร่างกายที่ฉีกขาด ก็ค่อยๆฟื้นคืนสู่สภาพปกติ เส้นลมปราณเริ่มกลับมาหมุนเวียนได้ตามเดิม และเวลานี้ผิวหนังของหลิงเสี่ยวก็กลับกลายเป็นราบเรียบไร้ร่องรอยของบาดแผล และนวลเนียนยิ่งกว่าก่อน.. ยันต์บำบัดระดับหกนั้นช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนักแต่ถึงแม้ประสิทธิภาพในการรักษาของมันจะเป็นไปอย่างรวดเร็ว ก็ยังต้องใช้เวลาในการรักษาครู่หนึ่ง.. เสียงร้องตะโกนสั่งยันต์ให้ออกฤทธิ์ของหลิงหยุนนั้นได้ยินไปถึงหูของเหล่านักฆ่าที่อยู่ด้านนอก.. “นั่นใคร!” “แย่แล้ว!มีคนบุกเข้ามา!” “ใครกันที่กล้าบุกเข้ามาในศูนย์บัญชาการใหญ่ขององค์นักฆ่ากลางดึกเช่นนี้” เสียงร้องตะโกนของเหล่านักฆ่าที่อยู่ด้านนอกและกำลังวิ่งมายังห้องลับแห่งนี้ก็ดังขึ้นทันที และเพียงแค่ประเดี๋ยวเดียว เงาดำมากมายด้านนอกก็พุ่งมาถึงอย่างรวดเร็ว แต่ในระหว่างนั้น..หลิงเสี่ยวยังอยู่ในระหว่างกระบวนการรักษาอาการบาดเจ็บ หลิงหยุนจึงไม่ต้องการให้ผู้ใดเข้ามารบกวน หรือขัดขวางได้ และการร้องสั่งยันต์ก็ไม่สามารถใช้วิธีคิดในใจได้เช่นกัน และในเมื่อหลิงหยุนกล้าที่จะบุกเข้ามาที่นี่ก็ย่อมไม่หวาดกลัวต่อการถูกจับได้อยู่แล้ว! “เอ็ดเวิร์ด..เจ้าไปจัดการขวางพวกมันไว้ก่อน!” “ขอรับเจ้านาย!” ทันทีที่่หลิงหยุนเข้าไปในห้องลับได้มาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดก็ได้กลายร่างเป็นแวมไพร์อย่างสมบูรณ์ และจากค้างคาวตัวเล็ก ก็กลายเป็นมนุษย์ยักษ์ที่มีปีกขนาดใหญ่ซึ่งพร้อมจะต่อสู้กับศัตรู.. และเวลานี้..ร่างสูงใหญ่ของเอ็ดเวิร์ดนั้นก็ได้เปลี่ยนเป็นสีเขียว ปีกใหญ่สองข้างขยายออก เขี้ยวและเล็บงอกยาวออกมา ดูแล้วช่างน่าหวาดกลัวราวกับปีศาจที่ผุดขึ้นมาจากขุมนรกก็ไม่ปาน! ปัง! มาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดผลักประตูห้องออกไปเสียงดังจากนั้นร่างสูงใหญ่น่าหวาดกลัวของมัน ก็ได้ไปยืนขวางหน้าประตูห้องลับไว้ทันที!ทันทีที่มาร์คสิสเอ็ดเวิร์ดไปปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูนั้นสายตาของมันก็ปะทะเข้ากับกลุ่มคนชุดดำมากมายที่กำลังวิ่งกรูกันเข้ามาพร้อมอาวุธในมือมากมายจู่ๆร่างที่น่าหวาดกลัวของเอ็ดเวิร์ดก็ไปปรากฏต่อสายตานักฆ่ามากมายเช่นนีั เหล่านักฆ่าที่กำลังวิ่งกรูกันเข้าก็ถึงกับต้องหยุดอย่างกระทันหัน!มาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะหวาดกลัวตนเองหรือไม่แต่เขาต้องแสดงความแข็งแกร่งออกไปให้พวกมันได้เห็นก่อน “ด้วยอำนาจแห่งเทพซานตาน..จงประทานมนต์ดำสร้างธนูโลหิตให้แก่ข้าด้วยเถิด!”ทันทีที่สิ้นเสียงร้องตะโกนของมาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดหมอกสีแดงก็พวยพุ่งขึ้นมาในมือของมันทันที และกลายเป็นธนูสีเลือดที่อันตรายหกอัน พุ่งตรงใส่ศัตรูที่อยู่ด้านหน้าอย่างรวดเร็ว!อ๊าก!อ๊าก! อ๊าก!นักฆ่าที่กรูกันเข้ามานั้นไม่ทันได้ระมัดระวังตัวจึงไม่สามารถหลบหนีได้ทัน พวกเขาจึงถูกธนูโลหิตของมาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดเข้าไปจนต้องกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทุกอย่างที่เกิดขึ้นหน้าประตูนั้นล้วนแล้วแต่อยู่ในรัศมีจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนทั้งสิ้น เขารู้ว่ามาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดจะสามารถรับมือนักฆ่าเหล่านั้นได้ช่วงระยะหนึ่ง หลิงหยุนจึงจดจ่ออยู่กับการรักษาอาการบาดเจ็บให้หลิงเสี่ยวโดยไม่สนใจอะไร..“ท่านพ่อ..ได้โปรดไว้ใจข้า!”หลิงหยุนทำการรักษาหลิงเสี่ยวอย่างระมัดระวังและเวลานี้บาดแผลตามร่างกายของหลิงเสี่ยวก็เกือบจะฟื้นคืนเป็นปกติดังเดิมแล้ว ทุกอย่างเป็นไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นหลิงหยุนจึงจัดการขยับกรามของหลิงเสี่ยวให้เข้าที่!เสียงกร๊อกดังขึ้นและกรามของหลิงเสี่ยวที่ถูกสกัดจุดไวัให้อ้าค้างอยู่นั้น ก็ได้กลับคืนสู่สภาพเดิม และสามารถขยับพูดจาได้ตามปกติ..“หลิงหยุน..เจ้ารีบหนีไปเร็วเข้า ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรอยู่!”หลังจากที่ได้รับการรักษาเบื้องต้นแล้วหลิงเสี่ยวจึงค่อยมีเรี่ยวมีแรงพูดกับหลิงหยุน ดวงตาพยัคฆ์ที่ดุดันของหลิงหยุนนั้นเอ่อไปด้วยน้ำตา ประโยคแรกที่หลิงเสี่ยวพูดนั้น กลับเป็นการร้องบอกให้หลิงหยุนรีบหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!ในเมื่อหลิงเสี่ยวอยู่ในมือของหลิงหยุนแล้วเขาจึงไม่มีอะไรต้องกังวลอีก เวลานี้ในใจของหลิงหยุนจึงมีเพียงแค่ความโกรธแค้นเท่านั้น!“ท่านพ่อ..ข้าจะไม่หนีไปใหนทั้งนั้น! ท่านอย่าได้กังวลใจไป หลังจากที่ข้ารักษาท่านแล้ว ท่านก็รอดูว่าข้าจะแก้แค้นให้กับท่านเช่นใด!” หลิงหยุนเห็นสภาพหลิงเสี่ยวที่ถูกทรมานอย่างสาหัสากรรจ์เช่นนี้มีหรือที่เขาจะไม่แก้แค้นให้กับหลิงเสี่ยวระหว่างที่ร้องบอกหลิงเสี่ยวนั้นหลิงหยุนก็เดินพลังปราณเสวียน–หวงภายในร่างกาย และถ่ายทอดปราณเสวียน–หวงลงไปในร่างกายของหลิงเสี่ยวจำนวนมาก!หลังจากที่ปราณเสวียน–หวงจำนวนมากถ่ายเทเข้าสู่ร่างกายของหลิงเสี่ยวหลิงเสี่ยวก็สามารถเปิดจุดตันเถียน และเส้นลมปราณของตนเองออก และจุดที่ถูกสกัดต่างๆตามร่างกายต่างก็คลายออกจนหมดสิ้นหลิงเสี่ยวนั้นฝึกวิชาปราณเสวียน–หวงเช่นกันและเมื่อหลิงหยุนซึ่งเป็นลูกถ่ายเทปราณเสวียน–หวงลงไปในร่างกายของเขา จึงไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านใดๆ แต่กลับเข้ากัน และไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณได้อย่างราบรื่น!