บทที่ 1078 : เปิดตัวกระบี่เหิน!

หลิงหยุนไม่ได้ทำการคาราวะหลิงเสี่ยวและหลิงเสี่ยวก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรหลิงหยุนแม้แต่ประโยคเดียวเช่นกัน แต่นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับพ่อลูกที่มีความผูกพันกันทางสายเลือด.. เพราะในสถานการณ์เช่นนี้..ไม่ว่าจะเป็นสถานที่ หรือว่าเวลา ล้วนไม่เหมาะสมที่จะมาพูดคุยกันตามประสาพ่อลูก แต่เหมาะแก่การเข่นฆ่าสังหารเสียมากกว่า! ตั้งแต่ที่หลิงหยุนเริ่มรักษาอาการบาดเจ็บให้กับหลิงเสี่ยวมาจนถึงตอนนี้นั้นเวลาก็ผ่านไปเพียงแค่เจ็ดหรือแปดนาทีเท่านั้น และหลิงหยุนเองก็แอบคำนวนเวลาอยู่ในใจเงียบๆ สถานที่แห่งนี้ห่างจากคฤหาสน์ตระกูลหลิงไปราวแปดสิบกิโลเมตรหลิงหยุนได้ส่งข้อความไปบอกหลิงลี่กับฉินตงเฉี่วยเกือบสินาทีแล้ว คำนวณจากอัตราการบินปกติของเจสเตอร์ ก็น่าจะใช้เวลาเดินทางมาถึงที่นี่ราวยี่สิบนาที.. แต่หากเจสเตอร์บินด้วยความเร็วสูงสุดมาตลอดเส้นทางก็อาจจะย่นเวลาในการเดินทางเหลือเพียงแค่สิบนาทีเท่านั้น! หลิงหยุนก้าวเท้าออกจากห้องลับไปได้สามสี่ก้าวสายตาของเขานั้นจับจ้องอยู่ที่กลุ่มคนดำทมึนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่สงบนิ่งอย่างมาก แต่แววตาของเขานั้นกลับเป็นประกายไปด้วยรังสีสังหาร.. เสียงเคลื่อนไหวที่ดังอยู่ด้านนอกห้องลับในเวลานี้ก็ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นเหล่านักฆ่าระดับสวรรค์มากกว่าสองร้อยคน และราชันย์นักฆ่าอีกแปดคน ที่ต่างก็กำลังใช้วิชาตัวเบาของตนเองมุ่งหน้ามายังห้องลับนี้.. เหล่านักฆ่านั้นส่วนใหญ่จะอยู่ในชุดเสื้อผ้าสีดำแต่บางส่วนก็สวมชุดสีฟ้าเข้ม หรือสีเทา ในมือของแต่ละคนนั้นล้วนมีอาวุธประจำกาย ไม่ว่าจะเป็นกระบี่ หรือว่ากระบอง บางคนวิ่งตรงมาทางสวนด้านหน้า บางคนก็กระโดดขึ้นไปยืนอยู่บนหลังคา บ้างก็ยืนอยู่บนกำแพง แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็ล้วนแล้วแต่ล้อมศัตรูที่บุกเข้ามายังห้องลับแห่งนี้ไว้.. หากนับมือสังหารที่ถูกฆ่าตายไปก่อนหน้านี้เวลานี้ภายในคฤหาสน์ใหญ่โตก็มีร่างที่ไร้ลมหายใจอยู่มากกว่าสิบคนแล้ว.. หลังจากที่หลิงหยุนได้รักษาอาการบาดเจ็บให้กับพ่อของตนเองแล้วเวลานี้สองคนพ่อลูกก็ได้เดินออกมาปรากฏตัวต่อหน้าเหล่ามือสังหารพร้อมๆกัน.. ภายในศูนย์บัญชาการใหญ่ขององค์กรนักฆ่าสาขาปักกิ่งแห่งนี้มีมือสังหารมากกว่าร้อยคน แต่ฝ่ายหลิงหยุนนั้นมีกันเพียงแค่สามคน อีกทั้งหนึ่งในนั้นก็อยู่เพียงแค่ขั้นโฮ่วเทียน-5 เท่านั้น แต่หลิงหยุนกลับมีท่าทางที่สงบนิ่งอย่างมาก ไม่มีอาการหวาดกลัว หรือวิตกกังวลแสดงออกมาให้เห็นเลยแม้แต่น้อย นั่นเพราะเขาเองก็ผ่านสนามต่อสู้ที่อันตรายมากมายมานับครั้งไม่ถ้วน.. ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้กับศัตรูบนเกาะเตียวหยู่การต่อสู้กับยอดฝีมือในคฤหาสน์ตระกูลเฉิน การต่อสู้กับเหล่าแวมไพร์เมื่อครั้งที่ไปช่วยเกาเฉินเฉิน การต่อสู้กับเหล่ายอดฝีมือบนเกาเซียนเหยินหลิง การต่อสู้กับศิษย์สำนักต่างๆบนยอดเขาหลงหู่ และแม้กระทั่งการต่อสู้ที่ดุเดือดภายในบ้านของเขาเอง.. ทั้งหมดนั้นล้วนแล้วแต่มีศัตรูที่หลิงหยุนต้องเผชิญหน้าด้วยไม่ต่ำกว่าร้อยคน! เวลานี้หลิงหยุนได้เข้าสู่ขั้นพลังชี่แล้วแม้จะอยู่เพียงแค่ขั้นปฐมชี่ แต่สภาพร่างกายของเขานั้นก็แตกต่างจากเมื่อครั้งที่อยู่ในระดับสูงสุดขั้นปรับร่างกาย-9 มาก เวลานี้เส้นลมปราณเยิ่นกับเส้นลมปราณตูของหลิงหยุนได้เปิดเชื่อมต่อถึงกันแล้ว อีกทั้งจุดตันเถียนของเขานั้นก็มีพลังหยิน–หยางหมุนวนอย่างรวดเร็วอยู่ภายในราวกับกระแสน้ำวน ไม่เพียงเท่นั้น.. พลังหยิน–หยางในจุดตันเถียนของเขาก็ยังไม่มีวันหมดไปอีกด้วย.. จิตหยั่งรู้ของเขาเวลานี้ก็ทรงพลังและสามารถมองเห็นได้อย่างกระจ่างชัด และกว้างไกล.. อีกทั้งในแหวนพื้นที่ของเขานั้นก็ยังมีโอสถอีกมากมายยันต์ระดับหกอีกหลายชนิด และกระบี่โลหิตแดนใต้! ที่สำคัญ..เขายังมีกระบี่เหินเงาธนูอีกหนึ่งเล่ม! อาจพูดได้ว่า..ในสนามต่อสู้นี้ หากผู้ใดอยู่ต่ำกว่าขั้นเซียงเทียน-8 ก็ยากที่จะรับมือหลิงหยุนได้! เวลานี้..แม้ในมือของหลิงหยุนจะปราศจากอาวุธ แต่กระบี่เหินเงาธนูก็ได้บินกลับมา และหยุดอยู่ตรงหน้าหลิงหยุนไปราวหนึ่งเมตร เหล่ามือสังหารขององค์กรนักฆ่าที่ได้เห็น ถึงกับตกอกตกใจอย่างสุดขีด และต่างก็ร้องตะโกนออกมาเกือบจะพร้อมกัน! “กระบี่เหิน!” ในระหว่างนั้น..ร่างของนักฆ่าทั้งสามคนที่เพิ่งถูกกระบี่เหินเงาธนูพุ่งเจาะคอหอยตายในทันที และล้มลงกับพื้นนั้น เลือดของพวกมันก็ได้ไหลออกมาด้านนอก..ราชันย์นักฆ่าทั้งแปดคนและนักฆ่าระดับสวรรค์อีกมากมายที่อยู่ต่อหน้าหลิงหยุนเวลานี้ ต่างก็ไม่มีใครกล้าเป็นฝ่ายบุกโจมตีหลิงหยุนก่อนแม้แต่คนเดียว! หลงหยุนจ้องมองมือสังหารขององค์กรนักฆ่าที่อยู่ตรงหน้าเขาแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ที่นี่เป็นศูนย์บัญชาการใหญ่ขององค์กรนักฆ่าสาขาปักกิ่งใช่หรือไม่”แต่กลับมีเพียงความเงียบสงัดไม่มีสักคนที่กล้าตอบคำถามของหลิงหยุน!“พวกเจ้าจงฟังให้ดี!ข้ามาที่นี่ในคืนนี้เพราะต้องการมาช่วยคนเท่านั้น และพวกเจ้าซึ่งเป็นนักฆ่าต่างก็ไม่มีความแค้นส่วนตัวกับข้า!”หลิงหยุนหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง..แต่แล้วก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เย็นชายิ่งกว่าเดิม “แต่เพราะมีใครบางคนจับตัวพ่อของข้ามาขังไว้ที่นี่!”“ด้วยเหตุนี้..ข้าจึงต้องประกาศกับพวกเจ้าว่า นับแต่นี้เป็นต้นไปจะไม่มีองค์กรนักฆ่าสาขาปักกิ่งอีก!”และจู่ๆกระบี่โลหิตแดนใต้ก็ปรากฏขึ้นในมือข้างซ้ายของหลิงหยุน!หลิงหยุนถือกระบี่โลหิตแดนใต้เดินตรงไปด้านหน้าอย่างช้าๆด้วยท่าทีที่เยือกเย็น..ทางด้านหลิงเสี่ยวที่กำลังเดินตามหลิงหยุนมานั้นไม่จำเป็นต้องรอคำสั่งของหลิงหยุน มาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดก็ได้เดินไปยืนประกบร่างของหลิงเสี่ยวไว้ทันที มันรู้ดีว่าต้องทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของหลิงเสี่ยวด้วยชีวิต!ส่วนกระบี่เหินเงาธนูที่บังคับควบคุมด้วยพลังจิตของหลิงหยุนนั้นก็เริ่มสังหารผู้คนอย่างไร้ปราณี..ชัวะ..ชัวะ.. ชัวะ..กระบี่เหินเงาธนูทำหน้าที่เปิดเส้นทางให้กับหลิงหยุนมันพุ่งไปด้านหน้า และถอยหลังได้อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า ด้วยความสามารถในการเคลื่อนได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวนั้น เพียงแค่ประเดี๋ยวเดียวมันก็ได้ดื่มเลือดของเหล่านักฆ่าไปกว่าเจ็ดแปดคนแล้ว!เหล่ามือสังหารที่อยู่ตรงหน้าหลิงหยุนนั้นคิดไม่ถึงว่าทันทีที่หลิงหยุนพูดจบ เขาก็สังหารนักฆ่าตรงหน้าตายไปอีกเจ็ดแปดคน ที่ตายทันทีก็ล้มลงไปกองกับพื้น ที่บาดเจ็บสาหัสก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด..ส่วนมือสังหารที่มีฝีมือสูงส่งต่างก็พยายามหนีตายด้วยการยกมือขึ้นปัดป้องกระบี่เหินเงาธนูที่พุ่งเข้าใส่ แต่กระบี่เหินเล่มนี้คมยิ่งกว่าสิ่งใด มันจึงตัดแขนของผู้ที่พยายามปัดป้องจนขาดออก ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ลำคอของเหล่านักฆ่าจนตายคาที่..มือสังหารบางคนก็ใช้อาวุธในมือขึ้นปัดป้องและพยายามที่จะจู่โจมกระบี่เหินเงาธนู แต่กระบี่เล่มนี้ก็ราวกับมีสายตาที่แหลมคม เพราะสามารถหลบหลีกกระบี่ของคู่ต่อสู้ได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะแทงทะลุร่างของพวกมันจนตายคาที่!หลิงหยุนใช้จิตควบคุมกระบี่เหินจึงไม่จำเป็นต้องเคลื่อนไหวร่างกาย กระบี่เหินพุ่งไปด้านหน้าด้านหลัง พุ่งขึ้นพุ่งลง และสังหารนักฆ่าไปได้อีกถึงห้าหกคน!ภายใต้กระบี่เหินเงาธนูที่แหลมคมและว่องไว ยากนักที่ผู้ใดจะสามารถต้านทาน และหลบหลีกได้..“แย่แล้ว..จะสู้กับมันได้อย่างไร” “คนผู้นี้มีพลังเหนือธรรมชาติพวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา!”นักฆ่าทั้งสองที่ยังไม่ได้ถูกกระบี่เหินจู่โจมต่างก็ร้องอุทานออกมาอย่างหวาดกลัว เวลานี้ทุกคนต่างก็โกลาหลวุ่นวายกันไปหมด ทุกคนต่างก็พากันจะหนีให้ห่างจากกระบี่เหิน เพราะเกรงว่าจะตกเป็นเป้าหมายของมัน..