บทที่ 1079 : บุญคุณ - ความแค้น!

“หลิงหยุน..ผู้ที่จับตัวข้ามาที่นี่ก็คือซือกงถู เขาก็คือโอรสพรรคมารในครั้งนั้น แล้วก็เป็นศัตรูอันดับหนึ่งที่น่ากลัวของตระกูลหลิงเรา!” “ผ่านมาสิบแปดปี..ซือกงถูมันคงต้องเข้าสู่ขั้นเซียงเทียน-9 ได้แล้วอย่างแน่นอน! เจ้าต้องระมัดระวังตัวให้มาก!” “แล้วมันก็คือผู้ที่ทรมานข้าจนมีสภาพอย่างที่เจ้าเห็นแต่เวลานี้ดูเหมือนจะมีศัตรูคู่แค้นตั้งแต่อดีตของมันบุกรุกเข้ามา มันจึงได้รีบร้อนออกไปจัดการเช่นนั้น แต่หลังจากที่มีการจุดพลุส่งสัญญาณเมื่อครู่ คาดว่ามันจะต้องรีบกลับมาที่นี่อย่างแน่นอน!” หลิงเสี่ยวเห็นหลิงหยุนทั้งเก่งกาจและแข็งแกร่งเช่นนั้นก็ดีใจอย่างมาก แต่ก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ จึงรีบร้องเตือนหลิงหยุนให้ระมัดระวังศัตรูที่เก่งกาจของตนเอง.. ‘ซือกงถูงั้นรึ!’ ทันทีที่ได้ยินชื่อนี้..หลิงหยุนก็ถึงกับใจสั่น และนึกไปถึงเรื่องราวในคืนหนึ่งเมื่อสิบแปดปีก่อนทันที! จากที่หลวงจีนเฉวียนจื้อแห่งวัดหลิงเจี๋วยเล่าให้หลิงหยุนฟังนั้น.. ในคืนหนึ่งเมื่อสิบแปดปีก่อนสาวใช้ของหยิงชิงเฉวียนซึ่งเป็นแม่บังเกิดเกล้าของหลิงหยุน ได้ถูกซือกงถูไล่ล่าไปจนถึงวัดหลิงเจี๋วยในเมืองจิงฉู และเป็นเพราะจินเหยียวต้องการปกป้องรักษาชีวิตของหลิงหยุนไว้ นางจึงได้ต่อสู้กับซือกงถูโดยไม่สนใจชีวิตของตนเอง.. และซือกงถูผู้นี้ก็คือคนที่ทำลายเส้นลมปราณหยางเจี๋วยของหลิงหยุนตั้งแต่เด็กและเป็นผู้ที่ไล่ล่าจินเหยียวเมื่อสิบแปดปีก่อน หนำซ้ำยังเป็นผู้ที่จับตัวพ่อของเขามาทรมานเช่นนี้อีกด้วย! ‘นี่ซือกงถูมันยังไม่ตายงั้นรึ!’ หลิงหยุนไม่ได้รู้สึกตกใจกลัวเลยเมื่อได้ยินชื่อซือกงถูแต่เขากลับดีใจที่สุดท้ายเขาก็ได้พบกับศัตรูที่เฝ้ารอจนได้! ‘ถ้าซือกงถูยังไม่ตาย..แล้วท่านป้าจินเหยียวเล่า’ ‘หรือศัตรูเก่าแก่ที่กำลังประมือกับซือกงถูที่ท่านพ่อพูดถึงเมื่อครู่นี้จะเป็นท่านป้าจินเหยียว..ไม่ได้การแล้ว!’ หลิงหยุนฉุกคิดขึ้นมาในใจทันที! ในเมื่อซือกงถูยังไม่ตายก็เป็นไปได้ที่จินเหยียวจะยังมีชีวิตอยู่เช่นกัน และน่าจะเป็นศัตรูที่บุกรุกเข้ามา และกำลังต่อสู้กับซือกงถูอยู่ในเวลานี้! เมื่อคิดได้เช่นนั้น..หลิงหยุนก็ไม่ลังเล และรีบใช้มังกรคำรามร้องตะโกนออกไปทันที “ซือกงถู.. ข้า – หลิงหยุนแห่งตระกูลหลิงได้มาถึงที่นี่แล้ว และลูกชายไร้ฝีมือของเจ้า – ซือกงวู่จี๋ก็อยู่ในเงื้อมือของข้าแล้ว!” ท่ามกลางค่ำคืนที่มืดสนิทและเงียบสงัดเช่นนี้ เสียงร้องตะโกนด้วยมังกรคำรามของหลิงหยุนนั้น ก็ไม่ต่างจากเสียงฟ้าร้องคำรามที่ดังสนั่นหวั่นไหวผ่านม่านเมฆอันหนาทึบ! “ซือกงถู..ซือกงถู..” เสียงร้องคำรามของหลิงหยุนดังลั่นไปทั่วทั้งหุบเขาและเกิดเป็นเสียงสะท้อนดังกลับไปกลับมาอยู่ท่ามกลางป่าเขา.. หลิงหยุนรู้ดีกว่าเสียงร้องตะโกนของตนเองนั้นจะต้องดังไปเข้าหูของซือกงถูอย่างแน่นอน! ความจริงแล้ว..ระหว่างที่หลิงหยุนสังหารเหล่านักฆ่าอยู่ภายในคฤหาสน์นั้น เขาเองก็ได้ยินเสียงการต่อสู้ และเสียงร้องตะโกนอยู่ตลอดเวลาเช่นกัน แต่เพราะที่นี่คือองค์กรนักฆ่า การจะมีเหล่ายอดฝีมือจากสำนักต่างๆ หรือตระกูลเก่าแก่ต่างๆ มาแก้แค้นนั้นจึงนับเป็นเรื่องปกติธรรมดา.. แต่เมื่อได้ฟังคำพูดจากปากของหลิงเสี่ยว..หลิงหยุนก็มั่นใจอย่างยิ่งว่าศัตรูที่บุกเข้ามาในคืนนี้ และดึงซือกงถูออกไปนั้น น่าจะต้องเป็นจินเหยียวอย่างแน่นอน! และหากไม่มีจินเหยียวในวันนั้นก็จะไม่มีหลิงหยุนในวันนี้เช่นกัน! หลิงหยุนนั้นมีคติประจำใจอยู่ว่า..แค้นต้องชำระ บุญคุณต้องทดแทน!เช่นนั้นแล้ว..หลิงหยุนจะปล่อยให้จินเหยียวได้รับอันตรายได้อย่างไรกันด้วยเหตุนี้..เขาจึงจงใจใช้มังกรคำรามร้องตะโกนแจ้งชื่อเสียงเรียงนามของตนเองออกไปเช่นนั้น อีกทั้งยังจงใจบอกกับซือกงถูว่าซือกงวู่จี๋ลูกชายของเขานั้น ได้ตกอยู่ในเงื้อมือของตนเองแล้ว..หลิงหยุนเชื่อว่าหลังจากที่ซือกงถูได้ยินคำพูดของเขาซือกงถูจะต้องละทิ้งทุกอย่าง และรีบกลับมาที่นี่โดยเร็ว!เพราะคนที่ซือกงถูต้องการสังหารมากที่สุดนั้นไม่ใช่จินเหยียว..แต่เเป็นหลิงหยุน!–เอ็ดเวิร์ด..มีการเปลี่ยนแผนนิดหน่อย!-–เจ้าฟังคำสั่งของข้าให้ดี..จากนี้ไปหน้าที่ของเจ้าไม่ใช่การสังหารศัตรู แต่เป็นการคุ้มครองชีวิตของท่านพ่อ!-–หากสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้มีอันตรายถึงชีวิตหน้าที่ของเจ้าคือรีบพาพ่อของข้าหนีออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด เข้าใจหรือไม่-หลังจากที่ร้องตะโกนบอกซือกงถูแล้วหลิงหยุนก็รีบส่งกระแสจิตบอกเอ็ดเวิร์ดทันที..“ขอรับเจ้านาย..ข้าเอ็ดเวิร์ดจะปกป้องเขาด้วยชีวิต!”มาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดนั้นรู้ดีว่าตนเองมาที่นี่ในคืนนี้ด้วยจุดประสงค์อันใดมันจึงรีบตอบรับคำสั่งของหลิงหยุนทันที!“ท่านพ่อ..ท่านกับเอ็ดเวิร์ดรอข้าอยู่ที่นี่ก่อน!”ทันทีที่พูดจบ..ร่างของหลิงหยุนก็พุ่งเข้าใส่กลุ่มนักฆ่าที่อยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว!“พวกเจ้าตายได้แล้ว!”มือทั้งสองข้างของหลิงหยุนกำกระบี่โลหิตแดนใต้ไว้พร้อมกับชูขึ้นและกระโดดหมุนตัวเข้าไปในกลุ่มนักฆ่า จากนั้นจึงฟาดกระบี่ลงท่ามกลางเหล่ามือสังหาร และพลังปราณสีดำที่พวยพุ่งออกจากตัวกระบี่กว่ายี่สิบเมตรนั้น ก็ได้ฟันเข้ากับร่างของนักฆ่าเจ็ดแปดคนขาดออกเป็นสองท่อนทันที!ผืนดินใต้ฝ่าเท้าของหลิงหยุนนั้นกลายเป็นรอยแยกยาวถึงยี่สิบเมตร ราวกับว่าถูกใครสักคนดึงให้แยกออกจากกัน..จากนั้นกระบี่ในมือของหลิงหยุนก็ตวัดไปทางซ้ายทีขวาทีและจากการตวัดกระบี่ทั้งสองครั้งนั้น เขาก็ได้สังหารนักฆ่าไปอีกถึงสิบกว่าคน“เงาธนู..สังหารพวกมันให้หมด!”สิ้นคำสั่งของหลิงหยุน..กระบี่เหินเงาธนูก็พุ่งไปด้านหน้า ถอยกลับมาด้านหลัง แล้วตรงเข้าเข่นฆ่ามือสังหารที่เหลือทันที นักฆ่าบางคนที่เห็นเช่นนั้น ก็รีบกระโดดถอยหนีทันที!ตูม!ตูม! ตูม!เสียงยันต์เตโชระดับหกระเบิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าและเวลานี้ก็มีไฟลุกโชนไปทั่วทุกหนทุกแห่ง เสียงระเบิดดังขึ้นทั่วทุกหัวระแหง ชิ้นส่วนร่างกายทั้งแขนและขาที่ขาดกระเด็นจากแรงระเบิด ปลิวว่อนกระจายไปทั่วทั้งบริเวณ ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดที่ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า!