บทที่ 1080 : พบหน้าศัตรู!

“แย่แล้ว..พวกเราไม่มีทางสู้คนผู้นี้ได้แน่!” หนึ่งในราชันย์นักฆ่าร้องตะโกนออกมาอย่างหวาดผวาเมื่อเห็นหลิงหยุนสังหารเหล่านักฆ่าที่เก่งกาจจนล้มตายไปมากมาย และเมื่อมันหนีออกจากขุมนรกแห่งเปลวเพลิงได้ ก็รีบวิ่งหนีไปทางภูเขาด้านหน้าทันที ราชันย์นักฆ่าผู้นั้นหวาดกลัวจนกระทั่งลืมที่จะใช้วิชาตัวเบาหลบหนีมันคิดเพียงแค่ว่าต้องวิ่งหนีออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ และหนีไปให้ไกลได้มากที่สุดเท่าไหร่ก็ยิ่งดี! แต่แล้วธนูดอกยาวก็พุ่งมาจากด้านหลังแทงทะลุเข้าที่หน้าอก และปักร่างของราชันย์นักฆ่าผู้นั้นไว้กับก้อนหินพร้อมกับสิ้นใจตายในทันที.. ส่วนนักฆ่าระดับสวรรค์คนหนึ่งก็ถูกสังหารตายอย่างโหดเหี้ยมลูกตาสองข้างถลนออกมานอกเบ้า และเลือดไหลออกมาเต็มปากพร้อมกับสิ้นใจตายในทันทีเช่นกัน แต่ก็นับว่า..ฝันร้ายของมันได้จบสิ้นลงแล้ว! ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่เวลานี้..หลิงหยุนยืนอยู่บนหลังคาบ้าน เขาเปิดเนตรหยิน–หยางออกพร้อมกับใช้ธนูเล็งไปยังเหล่านักฆ่าที่กำลังวิ่งหนีกันอย่างโกลาหลวุ่นวาย! และลูกธนูของหลิงหยุนนั้นก็ทะยานพุ่งออกไปไม่หยุดหย่อนราวกับดาวตก! ระหว่างที่สายธนูยังคงสั่นไม่หยุดนั้นนักฆ่าอีกสี่คนก็ขาดใจตายภายใต้ลูกธนูของหลิงหยุน.. เพียงชั่วเวลาประเดี๋ยวเดียว..หลิงหยุนก็สามารถสังหารเหล่านักฆ่าได้อีกนับสิบคน! ภายในรั้วของคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ได้แบ่งออกเป็นลานกว้างทั้งหมดหกลาน เวลานี้นอกจากลานด้านหน้า และลานสุดท้ายที่หลิงเสี่ยวอยู่นั้น อีกสี่ลานที่อยู่ตรงกลางได้กลายเป็นทะเลเพลิงไปหมดแล้ว และแทบทุกหนทุกแห่งก็มีซากศพที่อยู่ในสภาพไม่สมประกอบนอนเรียงรายอยู่ เวลานี้กลิ่นเนื้อที่ถูกไฟเผานั้น ก็ได้โชยตลบอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณ.. เวลานี้..นอกจากหลิงหยุน พ่อของเขา และมาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดแล้ว สิ่งมีชีวิตอื่นๆภายในบ้านก็ได้ถูกหลิงหยุนสังหารตายไปจนเกือบหมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นนักฆ่าระดับสวรรค์หรือราชันย์นักฆ่า ต่างก็กลายเป็นเพียงแค่เด็กอมมือเมื่ออยู่ต่อหน้าหลิงหยุน เช่นนี้แล้วจะมีใครบ้างที่ยังกล้าอยู่ที่นี่ต่ออีก.. “หนีไปได้สิบเอ็ดคนสินะ!” หลิงหยุนเพียงแค่คนเดียวกับยอดฝีมือขั้นเซียงเทียนมากกว่าร้อยคงไม่ง่ายนักหากจะตามฆ่าทุกคนที่เอาแต่จะหนีได้หมด หลิงหยุนนั้นไม่ได้กลัวว่าอีกฝ่ายจะสู้ แต่กลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมสู้ต่างหากเล่า! “หลิงหยุน..เจ้าพอก่อน ซือกงถูใกล้จะมาถึงแล้ว!” หลิงเสี่ยวซึ่งอยู่ในขั้นโฮ่วเทียน-5กระโดดเข้าไปยืนข้างหลิงหยุนพร้อมกับกระซิบบอก..หลิงเสี่ยวรู้สึกตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นหลิงหยุนแข็งแกร่งถึงเพียงนี้เขารู้ว่าหลิงหยุนคงไม่อาจเอาชนะซือกงถูได้ แต่อย่างน้อยก็จะสามารถรับมือได้อย่างไม่มีปัญหา“ท่านปู่น่าจะมาถึงที่นี่ในอีกไม่ช้านัก!”หลิงหยุนหายใจบางเบาและพยายามควบคุมเลือดในกายที่กำลังพลุ่งพล่านให้สงบลง เขากำลังตั้งตารอคอยศัตรูที่ร้ายกาจของตระกูลหลิงด้วยใจที่สงบนิ่ง และในขณะเดียวกันก็ปลอบประโลมหลิงเสี่ยวไปด้วย..แม้หลิงหยุนจะใช้พลังปราณในร่างกายไปกว่าห้าสิบส่วนแต่ถึงกระนั้นจุดตันเถียนของเขาก็สามารถสร้างพลังปราณขึ้นมาได้เอง และเวลานี้พลังปราณของเขาก็เพิ่มขึ้นจากเดิมสองถึงสามส่วนแล้ว อีกทั้งระหว่างที่ต่อสู้กับเหล่านักฆ่านั้น หลิงหยุนก็ได้ทำการดูดลมปราณขั้นเซียงเทียนของนักฆ่าอีกสองสามคนเข้าไปด้วย พลังปราณของเขาจึงยังคงเต็มเปี่ยม..สงครามที่แท้จริงกำลังใกล้จะเริ่มต้นขึ้นแล้วหลิงหยุนจำเป็นต้องรักษาพลังปราณไว้ และทำให้สภาพร่างกายของตนเองอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์สูงสุด!“ท่านปู่ของเจ้า..เขา..”เมื่อหลิงเสี่ยวได้ยินว่าหลิงลี่กำลังจะมาเขาก็รู้สึกกังวลใจ เพราะชายชรานั้นอยู่เพียงแค่ขั้นเซียงเทียน-1 อีกทั้งยังมีอาการบาดเจ็บภายในจากเหตุการณ์ในอดีต แล้วจะมาที่นี่เพื่ออะไรหลิงหยุนเองก็พอจะคาดเดาได้ว่าหลิงเสี่ยวกำลังคิดอะไรอยู่จึงรีบพูดขึ้นว่า “ท่านพ่อ.. ท่านอย่าได้กังวลใจไป ตอนนี้ท่านปู่อยู่ในขั้้นเซียงเทียน-8 แล้ว!”“ห๊ะ!เจ้าว่าอะไรนะ?!”หลิงเสี่ยวถึงกับร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ!“คนตระกูลหลิง..ข้า – ซือกงถูมาแล้ว!”ระหว่างที่พ่อลูกตระกูลหลิงกำลังสนทนากันอยู่นั้นซือกงถูที่รีบร้อนกลับมาก็ได้ร้องตะโกนออกไปพร้อมกับเงาดำที่พุ่งลงมาจากท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระโดดลงไปยืนอยู่บนหลังคาบ้านที่หลิงหยุนกับหลิงเสี่ยวยืนอยู่..“เอ็ดเวิร์ด..เจ้าคุ้มครองท่านพ่อด้วย!” ทันทีที่เห็นศัตรูปรากฏตัวจู่ๆ ความโกรธแค้นที่เคยอัดแน่นอยู่ในใจ ก็พวยพุ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน หลิงหยุนซัดฝ่ามือเข้าใส่ร่างของหลิงเสี่ยวเบาๆ และร่างของหลิงเสี่ยวก็ลอยละลิ่วเข้าไปหามาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดทันทีจากนั้นร่างที่เคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งมังกรของหลิงหยุนก็พุ่งทะยานเข้าไปหาซือกงถูที่อยู่ไกลออกไป!คนสองคนที่ต่างก็เต็มไปด้วยไฟโทสะทั้งคู่ได้พุ่งขึ้นปะทะกันกลางอากาศทันที!ปัง!ปัง!เสียงพลังปราณที่พวยพุ่งจากฝ่ามือและหมัดปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว..