บทที่ 1083 : เลือดและน้ำตาเมื่อสิบแปดปีก่อน!

ด้วยบุคลิกและอุปนิสัยใจคอของหลิงเสี่ยวที่เป็นคนสุภาพอ่อนโยนนั้น เขาจึงปฏิบัติต่อมาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดอย่างสุภาพ และให้เกียรติ! ซึ่งแตกต่างจากหลิงหยุนที่ทั้งยะโสโอหังจองหอง และไม่เคยอ่อนข้อให้กับใคร ส่วนหลิงเสี่ยวนั้นทั้งอ่อนโยน และเป็นสุภาพบุรุษอย่างคนที่ถูกอบรมมาดี.. หลังจากที่ได้ฟังคำขอของหลิงเสี่ยวมาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดก็มีท่าทีระล้าระลัง เพราะมันเองก็ได้เห็นกำลังของทั้งสองฝ่ายที่อยู่ด้านล่าง ฝ่ายหนึ่งมียอดฝีมือเพิ่มขึ้นมาอีกถึงแปดคน รวมเป็นสิบคน ส่วนอีกฝ่ายนั้นเพิ่มขึ้นมาเพียงแค่หนึ่ง รวมเป็นสองคนเท่านั้น! มาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดนั้นมั่นใจในความแข็งแกร่งของหลิงหยุนแต่ตัวมันต่างหากที่ไม่มั่นใจว่าหากพาหลิงเสี่ยวบินลงไปด้านล่างแล้ว มันจะยังสามารถคุ้มครองหลิงเสี่ยวให้ปลอดภัยได้อีกหรือไม่ แต่ระหว่างนั้นเสียงร้องตะโกนของหลิงหยุนก็ดังขึ้น“เอ็ดเวิร์ด.. เจ้าพาท่านพ่อบินลงมาด้านล่างได้เลย!” สีหน้าของหลิงเสี่ยวที่ปะปนไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกมากมายนั้นได้ปรากฏชัดอยู่ภายใต้จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุน เขารู้ว่าหลิงเสี่ยวนั้นต้องการที่จะลงมาด้านล่างอย่างมาก และหากเอ็ดเวิร์ดไม่ยอมบินลงมา หลิงหยุนเชื่อว่าพ่อของเขาก็จะต้องกระโดดลงมาเองอยู่ดี.. อีกทั้งได้เห็นเย่ซิงเฉินที่เพิ่งมาถึงและได้คุกเข่าทำการคาราวะหลิงเสี่ยวเช่นนั้น หลิงหยุนจึงไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของหลิงเสี่ยวอีก.. มาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดกระพือปีกและค่อยๆร่อนลงพื้นด้านล่างอย่างช้าๆ และเพียงแค่ประเดี๋ยวเดียว มาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดก็บินลงมาอยู่ในระดับเหนือพื้นดินเพียงแค่สิบเมตรเท่านั้น.. และในเวลานั้นเอง..ซือกงวู่ฉิงที่กำลังยืนนิ่งเงียบรอดูท่าทีอยู่ ก็จู่โจมเข้าใส่หลิงเสี่ยวทันที! ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะลงสู่พื้นดินซือกงวู่ฉิงก็ได้ใช้เข็มซัดเข้าใส่ร่างของหลิงเสี่ยวที่ยังคงอยู่กลางอากาศอย่างรวดเร็ว! ซือกงวู่ฉิงกะจังหวะเวลาได้ดีเยี่ยมและการซัดเข็มของเขานั้นก็ทั้งแม่นยำและรวดเร็ว และเข็มซัดก็กำลังพุ่งเข้าใส่จุดอ่อนบนร่างกายของหลิงเสี่ยว.. “เจ้าอย่าได้ฝันไปเลย!” หลิงหยุนได้เตรียมตัวรออยู่นานแล้วและไม่รอให้เข็มซัดเหล่านั้นเข้าถึงร่างของหลิงเสี่ยว เขาจัดการซัดลมปราณออกจากฝ่ามือเข้าใส่เข็มซัดเหล่านั้นจนไถลออกไปจนพลาดเป้า.. หลิงเสี่ยวกระโดดลงตรงหน้าเย่ซิงเฉินและรีบยื่นมือออกไปจะจับแขนซ้ายของเย่ซิงเฉิน เพื่อพยุงให้นางลุกขึ้นจากพื้น “เด็กดี..เจ้าลุกขึ้นเถิด! อย่าได้ทำเช่นนี้.. ลุงรับไม่ได้หรอก เจ้ารีบลุกขึ้นเร็วเข้า!” แม้ว่าเย่ซิงเฉินจะนั่งคุกเข่าก้มหน้าอยู่แต่นางก็คล้ายกับมีตาอยู่บนศรีษะ แขนซ้ายของนางบิดออกจากรัศมีมือของหลิงเสี่ยวที่ยื่นออกมาจับและพูดกับหลิงเสี่ยวด้วยความเคารพนบนอบ.. “ลุงหลิง..หากยังไม่ได้ถ่ายทอดคำพูดของอาจารย์ออกมา เย่ซิงเฉินไม่กล้าที่จะลุกขึ้น!” แม้ว่าในสถานที่แห่งนี้จะมีศัตรูล้อมรอบอยู่แต่เย่ซิงเฉินกลับยังคงนั่งคุกเข่านิ่งอยู่เช่นนั้น.. และทันทีที่หลิงเสี่ยวกระโดดลงจากแผ่นหลังของมาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดแล้วมันก็รีบมายืนอยู่ด้านหน้าคนทั้งคู่ พร้อมกับสยายปีกใหญ่ออกปกป้องหลิงเสี่ยวกับเย่ซิงเฉินไว้ทันที! หลิงเสี่ยวนั้นแม้ไม่ใช่คนที่ต้องมีพิธีรีตรองนักแต่เมื่อเย่ซิงเฉินไม่ต้องการที่จะลุกขึ้น เขาก็ไม่คะยั้นคะยอ และได้แต่ยืดตัวขึ้นตรงพร้อมกับพูดยิ้มๆ “ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็พูดมา..ลุงกำลังฟังเจ้าอยู่!” ในเมื่อเย่ซิงเฉินเป็ศิษย์ของหยิงชิงเฉวียนมีหรือที่หลิงเสี่ยวจะไม่อยากฟังคำพูดของนาง “ท่านลุงหลิง..ท่านอาจารย์ได้มอบหมายงานให้ข้าทำสี่อย่าง!” “เรื่องแรก..คือหาตัวลูกชายคนเดียวของท่านอาจารย์ซึ่งก็คือหลิงหยุนให้พบ”“เรื่องที่สอง..คุ้มครองความปลอดภัยให้กับท่านลุงหลิง”“เรื่องที่สาม..ตามหาท่านป้าจินเหยียวให้พบ”“และเรื่องสุดท้าย..จัดการลงโทษผู้ที่ทำร้ายท่านกับอาจารย์อย่างสาสม”“แต่ซิงเฉินกลับไม่สามารถทำสำเร็จสักอย่าง..ขอท่านลุงหลิงได้โปรดลงโทษข้าด้วย!”หลิงเสี่ยวได้ฟังก็ถึงกับหัวเราะออกมา“ซิงเฉิน.. เจ้าพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูกนัก!”“เจ้าบอกว่าต้องตามหาตัวหลิงหยุนให้พบ..เวลานี้เขาก็อยู่ที่นี่แล้วไม่ใช่รึ ส่วนข้าเองก็ปลอดภัยดี ไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายใดๆเช่นกัน!”“เจ้าทำงานสำเร็จลุล่วงไปแล้วสองเรื่อง..ส่วนเรื่องสุดท้ายยังต้องใช้เวลา เจ้าไม่ต้องรีบร้อนไป!”“ส่วนเรื่องของจินเหยียวนั้น..นางไม่ได้อยู่กับอาจารย์ของเจ้าหรอกรึ เกิดอะไรขึ้นกับนางกันแน่?”จินเหยียวนั้นเป็นสาวใช้คนสนิทของหยิงชิงเฉวียนที่รักใคร่กันดั่งพี่น้องหลิงเสี่ยวจึงค่อนข้างเป็นห่วงนางอย่างมาก..หลิงหยุนได้ฟังและได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเวลานี้ ต่อให้เขาโง่เพียงใด ก็ต้องสามารถคาดเดาได้ว่า การที่เย่ซิงเฉินทำการคุกเข่าคาราวะพ่อของเขานั้น ย่อมแสดงให้เห็นว่าเย่ซิงเฉินจะต้องเป็นศิษย์ของท่านแม่เขา..“ท่านพ่อ..ข้าจะเป็นคนเล่าเรื่องท่านป้าจินเหยียวให้ท่านฟังเอง..” จู่ๆ หลิงหยุนก็พูดขึ้นมา“เมื่อสิบแปดปีก่อน..หลังจากที่ข้าคลอดออกมาได้ไม่ถึงเดือน ซือกงถูก็ได้แอบทำลายเส้นลมปราณหยางเจี๋วยของข้า ท่านแม่เกรงว่าหากข้ายังอยู่ในพรรคมารต่อไป อาจจะไม่มีโอกาสได้เติบใหญ่ จึงได้สั่งให้ท่านป้าจินเหยียวแอบนำข้าออกมาจากพรรคมารอย่างลับๆ แต่กลับถูกซือกงถูสะกดรอยตาม และไล่ล่าไปจนถึงวัดหลิงเจี๋วยในเมืองจิงฉู..”“แต่ในที่สุด..ท่านป้าจินเหยียวก็ถูกซือกงถูจับได้ และเพื่อต้องการปกป้องชีวิตของข้าไว้ นางจึงพาซือกงถูกระโดดลงจากหน้าผาไปพร้อมกับนาง..”“นับตั้งแต่นั้นมา..ท่านป้าจินเหยียวจะยังอยู่ หรือตายไปแล้ว ข้าเองก็ไม่อาจรู้ได้! และหากยังไม่ตาย นางจะอยู่แห่งหนใด ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน!”และนี่คือโศกนาฏกรรมที่เกิดกับหลิงหยุนและในเวลานี้ตัวเขาเองก็รู้เรื่องนี้ดีกว่าใครๆ จึงได้บอกเล่าออกมาต่อหน้าทุกคน..“ห๊ะ!”หลังจากที่เย่ซิงเฉินได้ฟังคำบอกเล่าของหลิงหยุนนางก็ถึงกับร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ ที่ผ่านมานั้น.. เย่ซิงเฉินรู้เพียงว่าจินเหยียวได้หายตัวไปตั้งแต่วันที่นำตัวหลิงหยุนออกนอกดินแดนต้องห้ามของพรรคมาร! แต่นางไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องน่าเศร้าเช่นนี้กับจินเหยียว!”“ซือกงถู..!”ทั้งหลิงเสี่ยวและเย่ซิงเฉินต่างก็คำรามชื่อของซือกงถูออกมาพร้อมกันอย่างเคียดแค้นและต่างก็กำหมัดแน่นเพื่อพยายามที่จะระงับความคั่งแค้นในใจ..แต่ในที่สุดหลิงเสี่ยวก็ไม่อาจทานทนต่อไปได้เขาร้องตะโกนออกมาอย่างคับแค้นใจ “ซือกงถู.. นี่เจ้าถึงกับไม่ยอมให้เด็กบริสุทธิ์คนหนึ่งได้เติบใหญ่ เจ้ามันโหดเหี้ยมอำมหิตเกินมนุษย์จริงๆ!”หากเปรียบเทียบความโกรธแค้นของหลิงเสี่ยวและเย่ซิงเฉินกับหลิงหยุนนั้นการแสดงออกของหลิงหยุนนับว่าแตกต่างจากทั้งสองคน สำหรับหลิงหยุนแล้ว.. การร้องตะโกนออกมาด้วยความเคียดแค้นไม่ได้เกิดประโยชน์อะไร มีเพียงต้องปลิดชีวิตของซือกงถูเท่านั้น เขาจึงจะหายแค้น!“ฮ่า..ฮ่า.. ฮ่า..”