บทที่ 1084 : รักษาจิตใจของจินเหยียว!

“จินเหยียว..นี่เจ้าเรียกข้าว่าจินเหยียวงั้นรึ!” จินเหยียวไม่สนใจเสียงร้องเรียกของเย่ซิงเฉินและดวงตาของนางก็จับจ้องอยู่เพียงแค่ใบหน้าของหลิงเสี่ยวเท่านั้น “เหตุใดข้าจึงรู้สึกราวกับเคยพบเจ้ามาก่อน..เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร บอกข้าที.. หลิงหยุนคือใครกัน? และใครคือหยิงชิงเฉวียน? เหตุใดข้าจึงรู้สึกคุ้นเคยกับสองชื่อนี้นัก?” “โอ๊ย..ข้าปวดหัว! เหตุใดข้าจึงคิดอะไรไม่ออก” จินเหยียวยกมือขวาขึ้นกุมศรีษะไว้พร้อมกับขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันแน่น และดูเหมือนนางกำลังพยายามที่จะนึกให้ออก แต่เพราะนางจำอะไรไม่ได้เลย ยิ่งคิดนางจึงยิ่งปวดศรีษะ แววตาของจินเหยียวนั้นบ่งบอกว่านางกำลังเจ็บปวดอย่างมาก! หลิงหยุนสังเกตเห็นว่า..มือข้างขวาของจินเหยียวที่ยกขึ้นกุมขมับนั้น เป็นสีเขียวคล้ำน่าเกลียดราวกับซากศพ! เมื่อได้ยินหลิงเสี่ยวบอกว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นก็คือจินเหยียว..เลือดในกายของหลิงหยุนก็ถึงกับเดือดพล่าน และพ่อของเขาก็ไม่ได้จำผิดแน่! เมื่อได้เห็นจินเหยียวผู้ที่ใช้ชีวิตตัวเองปกป้องเขาจนต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้หลิงหยุนก็รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างที่สุด และเวลานี้เพลิงโทสะในใจของหลิงหยุนก็ได้เผาลนจิตใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน! “จินเหยียว..เจ้าคือจินเหยียวไงล่ะ!” หลิงเสี่ยวที่ตื่นเต้นดีใจมากยิ่งกว่ารีบพุ่งเข้าไปหาจินเหยียวทันที แต่เมื่อเห็นดวงตาที่ดุร้ายไม่เป็นมิตรของนาง เขาก็ถึงกับหยุดชะงักทันที! หลังจากที่หลิงเสี่ยวได้พยายามบอกกับนางว่านางคือจินเหยียวแล้วตัวเขาเองก็ได้พยายามสงบจิตสงบใจ พร้อมกับระงับความตื่นเต้นดีใจ และความรู้สึกเจ็บปวดใจเอาไว้.. “น้องจินเหยียว..นี่เจ้าจำไม่ได้แม้กระทั่งข้างั้นรึ ข้าก็คือหลิงเสี่ยว.. ท่านพี่หลิงของเจ้ายังไงเล่า!” “หยิงชิงเฉวียนก็คือนายหญิงของเจ้าเจ้ากับนางเติบโตมาด้วยกัน และรักใคร่กันดั่งพี่น้อง แล้วนางก็เป็นผู้ที่สั่งให้เจ้านำหลิงหยุนออกมาจากพรรคมารยังไงล่ะ!” “จินเหยียว..เจ้าดูสิ! เจ้าถามว่าหลิงหยุนเป็นใครไม่ใช่รึ หลิงหยุนอยู่ตรงนี้แล้ว เขาก็เป็นลูกชายของหยิงชิงเฉวียนที่เติบโตมาด้วยกันกับเจ้ายังไงเล่า? และตอนนี้เขาก็โตเป็นหนุ่มแล้ว!” หลิงเสี่ยวพูดพร้อมกับยกมือขึ้นชี้ไปทางหลิงหยุนแทนและด้วยเกรงว่าจินเหยียวจะไม่เชื่อ เขาจึงรีบพูดต่อว่า.. “น้องจินเหยียว..เจ้าจำได้หรือไม่ ครั้งนั้นเจ้านำลูกหยุนแอบหนีออกมาจากพรรคมาร แต่ได้ถูกซือกงถูไล่ล่า และเพื่อต้องการปกป้องหลิงหยุน เจ้าก็ไม่ลังเลที่จะใช้ปราณปีศาจระเบิดร่างตัวเอง และลากซือกงถูตกลงไปที่หน้าผาด้วยกันกับเจ้า จนกระทั่งเจ้ากลายมาเป็นอย่างเช่นทุกวันนี้!” เมื่อพูดมาถึงตรงนี้..หลิงเสี่ยวก็ยกมือขึ้นชี้ไปทางซือกงถูที่มีไอสีดำพวยพุ่งปกคลุมร่างกายอยู่ตลอดเวลา! “หลิงหยุน.. ซือกงถู..” จินเหยียวมองตามนิ้วของหลิงเสี่ยวไปอย่างช้าๆนางหยุดมองหน้าหลิงหยุนครู่หนึ่ง แล้วจึงไปหยุดอยูที่ใบหน้าของซือกงถู “ซือกงถู..มันชื่อซือกงถูงั้นรึ ข้าลืมชื่อของมันไปนานมากแล้ว แต่จิตใต้สำนึกของข้าบอกอยู่เสมอว่าข้าต้องฆ่ามันผู้นี้ให้ได้! มันคือคนถ่อยชั่วช้า.. ข้าจึงเฝ้าตามไล่ล่ามันอยู่ตลอดเวลา..” “แต่ข้าก็ไม่เคยเอาชนะมันได้เลย..”จินเหยียวเอาแต่พึมพำกับตัวเองดวงตาของนางนั้นเหม่อลอยราวกับคนไร้จิตวิญญาณ..หลิงหยุนได้เห็นก็รู้สึกสะท้อนใจยิ่งนัก..เขาเข้าใจดีว่าเหตุใดจิตใต้สำนึกของจินเหยียวจึงต้องการสังหารซือกงถูให้ได้ นั่นเพราะในระหว่างที่ตกลงสู่หน้าผานั้น นางคิดเพียงแค่ว่าหากซือกงถูไม่ตาย นางจะต้องตามหา และฆ่าซือกงถูให้ได้! ด้วยเหตุนี้..แม้ว่าจะสูญเสียความทรงจำ และเสียสติไปแล้ว จิตใต้สำนึกของจินเหยียวจึงฝังใจว่าต้องตามหาคนผู้นี้ และฆ่ามันให้ได้!จินเหยียวทำทุกอย่างก็เพื่อให้สำเร็จตามคำสั่งของหยิงชิงเฉวียนและเพื่อต้องการปกป้องหลิงหยุน!จินเหยียวได้ใช้ชีวิตของตนเองแลกชีวิตของหลิงหยุนมา!แต่แล้วจู่ๆจินเหยียวก็กรีดร้องออกมาพร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมศรีษะไว้ด้วยความเจ็บปวด“แต่..แต่ข้าจำอะไรไม่ได้เลย!”“โอ๊ย..ข้าปวดศรีษะยิ่งนัก!”หลิงหยุนตัดสินใจก้าวไปยืนขวางระหว่างทั้งสองฝ่ายไว้และไม่ว่าศัตรูจะจู่โจมมาทางใด หลิงหยุนก็มั่นใจว่าเขาจะสามารถปกป้องได้ทั้งหลิงเสี่ยว และจินเหยียว..จากนั้นหลิงหยุนจึงหันไปพูดกับจินเหยียวอย่างอ่อนโยน“ท่านป้าจินเหยียว.. ท่านอย่าได้หวาดกลัวไป มีข้าอยู่ที่นี่ด้วย จะไม่มีใครหน้าใหนที่จะทำร้ายท่านได้!”หลิงหยุนไม่เร่งรัดจินเหยียว..เขารู้ว่านางเสียสติ และไม่สามารถจดจำเรื่องราวในอดีตได้ เขาจึงพูดให้นางรู้สึกเชื่อมั่น และไว้ใจตนเองก่อนจินเหยียวมองร่างของหลิงหยุนที่พุ่งออกมาด้วยความหวาดระแวงนางเห็นเช่นนั้นจึงรีบกระโดดถอยหนีทันที แต่หลังจากที่ได้ฟังคำพูดของหลิงหยุน นางก็หยุดชะงัก!ระหว่างนั้น..หลิงหยุนก็พูดกับจินเหยียวต่อทันที “ท่านป้าจินเหยียว.. ท่านอย่าเพิ่งครุ่นคิดอะไรในตอนนี้เลย! เวลานี้ท่านเพียงแค่ป่วยเท่านั้น ได้โปรดเชื่อข้า.. ข้าสามารถรักษาอาการป่วยของท่านได้! ตอนนี้ขอให้ท่านหยุดคิดเรื่องอื่นๆก่อน..”แววตาของจินเหยียวยังคงเหม่อลอยในขณะที่ถามหลิงหยุนกลับไปว่า“เจ้าบอกว่าข้าป่วยงันรึ”หลิงหยุนพยายามที่จะผูกสัมพันธไมตรีกับจินเหยียวเขาจึงเพียงแค่ยิ้มและพยักหน้า.. “เจ้ารักษาข้าให้หายได้จริงๆงั้นรึ”หลิงหยุนพยักหน้าอีกครั้งและตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ “ท่านป้าจินเหยียว.. ได้โปรดไว้ใจข้า.. ข้าสามารถรักษาท่านให้หายได้อย่างแน่นอน!”และหลิงหยุนก็ไม่ได้พูดโกหกเลยแม้แต่น้อย..เมื่อครั้งที่เปิดคลินิกสามัญชนนั้น เขาก็เคยรักษาผู้ป่วยที่มีอาการทางจิตมานานหลายปีจนหายเป็นปกติ เวลานี้เขาอยู่ในขั้นปฐมชี่แล้ว การรักษาจินเหยียวจึงเป็นเรื่องที่ง่ายดายยิ่งนัก!เพียงแต่เวลานี้ศัตรูที่อยู่ตรงหน้าล้วนแล้วแต่แข็งแกร่งและมีฝีมือล้ำเลิศ กองกำลังของหลิงหยุนที่จะมาสมทบก็ยังมาไม่ถึง เขาจึงไม่สามารถทำการรักษาจินเหยียวให้หายขาดในคราวเดียวได้ แต่อย่างน้อยหากสามารถทำให้นางฟื้นคืนสติได้ชั่วครู่ก็ยังดี..“ท่านป้าจินเหยียว..ท่านดูข้าให้ดี!”หลิงหยุนร้องบอกจินเหยียวพร้อมกับเรียกกระบี่โลหิตแดนใต้ออกมาจากนั้นจึงใช้คมกระบี่กรีดที่ข้อมือของตนเองอย่างรวดเร็ว.. เลือดสีแดงไหลออกมา..หลิงหยุนไม่สนใจความเจ็บปวด เขาเรียกยันต์บำบัดระดับหกออกมาปิดไว้ที่บาดแผลต่อหน้าทุกๆคน จากนั้นจึงร้องตะโกนสั่งให้ยันต์ออกฤทธิ์