บทที่ 1092 : ของขวัญ!

หลิงหยุนเพียงแค่พูดล้อเล่นว่า..หากเย่ซิงเฉินต้องการของขวัญ ก็ต้องแลกเปลี่ยนด้วยการเปิดผ้าคลุมหน้า แต่ไม่คิดว่าเย่ซิงเฉินจะตกลง และปล่อยให้เขาเปิดผ้าคลุมหน้าของนางออกจริงๆ! หลิงหยุนคิดว่าเย่ซิงเฉินคงจะต้องกระโดดถอยหนีในวินาทีที่เขาเอื้อมมือออกไปแต่กลับกลายเป็นว่าเย่ซิงเฉินไม่หลบ และปล่อยให้เขาสามารถเปิดผ้าคลุมหน้าของนางได้อย่างง่ายดาย.. เมื่อได้เห็นสีหน้าตกตะลึงของหลิงหยุนเย่ซิงเฉินกลับรู้สึกมีความสุขอย่างมาก แต่เมื่อหลิงหยุนยังคงยืนจ้องหน้านางนิ่งอยู่เช่นนั้น เย่ซิงเฉินจึงเริ่มรู้สึกเขินอาย แต่ก็เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น.. ก่อนหน้านี้นางก็เพิ่งจะสัมผัสฝ่ามือชายหนุ่มเป็นครั้งแรกและตอนนี้ใบหน้าของนางก็ได้เปิดเผยให้ชายหนุ่มเห็นเป็นครั้งแรกอีกเช่นกันและชายผู้นั้นก็คือหลิงหยุน! เย่ซิงเฉินยกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้าหลิงหยุนพร้อมกับร้องถามขึ้นว่า“นี่.. เจ้าจ้องหน้าข้าเช่นนี้ ข้าดูน่าเกลียดมากนักรึ” “ใช่..” “ไม่..ไม่.. เจ้าไม่ได้น่าเกลียดเลยแม้แต่น้อย!” ในที่สุดหลิงหยุนก็หายตกตะลึงและรีบระร่ำระลักตอบไปว่า “หากเจ้าน่าเกลียดแล้วล่ะก็.. ผู้หญิงทั้งโลกคงจะไม่มีผู้ใดงดงามอีกแล้ว” หลังจากที่ได้พบเห็นใบหน้าของเย่ซิงเฉินหลิงหยุนก็ได้แต่แอบคิดว่าในบรรดาสาวงามที่เขารู้จักนั้น มีเพียงสองคนเท่านั้นที่จะสามารถยืนประกบเย่ซิงเฉินได้โดยไม่รู้สึกเป็นรอง นั่นก็คือ..หนิงหลิงยู่กับไป๋เซียนเอ๋อ! เย่ซิงเฉินหัวเราะคิกคักแล้วจึงพูดขึ้นว่า “รอบตัวเจ้าก็มีสาวงามอยู่มากมายไม่ใช่รึ” หลิงหยุนที่ชื่นชมในความงามของเย่ซิงเฉินอย่างมากถึงกับรีบตอบไปว่า “แต่เจ้าแตกต่างจากทุกคน..” “ข้าแตกต่างจากหญิงอื่นเช่นใดงั้นรึ” หลิงหยุนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบกลับไปว่า“พวกนางล้วนไม่ผู้ใดกล้าดุข้า แต่เจ้ากล้า..” เย่ซิงเฉินหัวเราะออกมาเสียงดังก่อนจะถามขึ้นว่า “เอาล่ะ.. เจ้ามองหน้าข้าพอหรือยัง” แน่นอนว่าหลิงหยุนยังชื่นชมไม่หนำใจเมื่อได้ยินเย่ซิงเฉินถามเช่นนั้น เขาจึงรีบร้องโวยวาย “อะไรกัน!เจ้าเพิ่งจะเปิดผ้าคลุ้มหน้าเพียงแค่ประเดี๋ยวเดียว นี่เจ้าจะปิดกลับดังเดิมแล้วงั้นรึ?” ระหว่างที่ร้องโวยวายนั้นหลิงหยุนก็รีบเรียกผ้าคลุมหน้าของเย่ซิงเฉินเข้าไปเก็บไว้ในแหวนพื้นที่.. เย่ซิงเฉินเห็นอาการโวยวายของหลิงหยุนก็ได้แต่ยิ้มก่อนจะตอบไปว่า “ข้าหมายความว่า.. ท้องฟ้าเริ่มสว่างแล้ว หากเจ้ามองหน้าข้าจนพอใจแล้ว ก็รีบไปช่วยข้าเก็บกวาดซากศพ!” หากเย่ซิงเฉินไม่ต้องการให้หลิงหยุนเห็นใบหน้าของนางมีหรือที่หลิงหยุนจะสามารถดึงผ้าคลุมหน้าออกไปได้ และในเมื่อผ้าคลุมหน้าถูกเปิดออกแล้ว เหตุใดยังต้องสวมมันกลับอีกครั้งเล่า? แต่จู่ๆหลิงหยุนก็ร้องถามขึ้นว่า “เจ้าไม่อยากได้ของขวัญแล้วรึ”เย่ซิงเฉินไม่ได้สนใจของขวัญเลยแม้แต่น้อยเพียงแค่หลิงหยุนยังนึกถึงนาง และจดจำคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับนางได้ เพียงแค่นั้นก็สำคัญกว่าของขวัญมากมายแล้ว..ไม่เช่นนั้นเย่ซิงเฉินคงจะไม่ยอมให้หลิงหยุนเปิดผ้าคลุมหน้าของได้อย่างง่ายๆเช่นนี้แน่!เย่ซิงเฉินหัวเราะคิกคักพร้อมกับตอบยิ้มๆ“ต้องการสิ! ใครบอกเจ้าว่าข้าไม่ต้องการ แต่ข้าไม่ได้มีแหวนพื้นที่อย่างเจ้านี่ ไว้ก่อนจะแยกย้ายกันเจ้าค่อยมอบของขวัญที่เตรียมมาให้กับข้า..”หลิงหยุนได้แต่แอบคิดในใจว่า..แม้เย่ซิงเฉินจะเป็นธิดาพรรคมาร แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ตำแหน่งที่เรียกขานคนคนหนึ่งเท่านั้น เพราะความจริงแล้วนางเองก็เป็นเพียงแค่เด็กสาวที่เพิ่งจะอายุสิบแปดปีเท่านั้น..เด็กสาวอายุน้อยเพียงแค่นี้แต่ต้องรับผิดชอบปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายมาถึงสี่อย่างแต่ละอย่างก็ล้วนแล้วแต่หนักหนาทั้้งสิ้น และเพื่อต้องการสืบรู้ฐานะที่แท้จริงของหลิงหยุน นางถึงกับต้องตะลอนๆ ไปทั่วทั้งประเทศจีน และสังหารผู้คนไปมากมาย นี่ไม่ใช่ชีวิตปกติที่เด็กสาวคนหนึ่งควรจะต้องพบเจอเลย..แต่ถึงแม้จะต้องแบกรับภารกิจที่หนักหนาสาหัสแต่นางกลับไม่เคยปริปากบ่นเลย ทำให้หลิงหยุนรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก!“เวลานี้ข้ามีแหวนพื้นที่เพียงแค่วงเดียวซึ่งสามารถสร้างขึ้นได้ด้วยความบังเอิญ รอให้ข้าสามารถสร้างแหวนพื้นที่ได้เมื่อใด ข้าจะทำให้เจ้าด้วย..”หลิงหยุนรู้ดีกว่าใครๆว่าการมีแหวนพื้นที่นั้นช่วยให้สะดวกสบายมากขึ้นเพียงใด และเพียงแค่มองตาเย่ซิงเฉิน เขาก็รู้ว่านางเองก็อยากจะได้เช่นกัน.. “นี่เจ้าพูดจริงรึ”หลิงหยุนยิ้มให้เย่ซิงเฉินพร้อมตอบกลับไปว่า“จริงสิ! ความจริงข้าสามารถถอดแหวนวงนี้ให้เจ้าเลยก็ได้ เพียงแต่เวลานี้ข้างในมีของอยู่เต็มไปหมด..”เย่ซิงเฉินยิ้มสดใส“ไม่.. นี่เป็นของที่เจ้าใช้แล้ว หากเจ้าอยากจะให้ข้า ก็ต้องมอบแหวนวงใหม่ให้ข้าเท่านั้น!”หลิงหยุนพยักหน้าพร้อมกับถามออกไปด้วยความสงสัยใคร่รู้“เจ้าเข้ามาในนี้ทำไมกัน”“องค์กรนักฆ่าสาขาปักกิ่งสร้างคฤหาสน์ใหญ่โตไว้ในป่าลึกอย่างมิดชิดเช่นนี้ย่อมต้องมีของล้ำค่าซ่อนอยู่อย่างแน่นอน!”“พวกเราเข้าไปข้างในกันดีกว่า..”ก่อนที่จะเข้าไปด้านในคฤหาสน์อีกครั้งหลิงหยุนก็ได้สั่งเจสเตอร์ให้ทำการสำรวจซากศพที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่ เพื่อดูว่ามีสิ่งใดที่จะสามารถเก็บกลับไปได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาวุธของพวกมัน.. โลหะเป็นวัตถุดิบสำคัญในการหลอมอาวุธและแน่นอนว่าอาวุธของเหล่ามือสังหารขององค์กรนักฆ่านั้น น่าจะต้องทำมาจากโลหะชั้นดี..ระหว่างทางที่เดินเข้าไปนั้นหลิงหยุนก็ไม่ลืมที่จะโรยผงละลายศพไปบนร่างไร้วิญญาณเหล่านั้น และซากศพต่างก็เริ่มละลายกลายเป็นน้ำ..ระหว่างนั้นหลิงหยุนก็สังเกตเห็นเย่ซิงเฉินใช้วิชาตัวเบากระโดดสำรวจไปตามลานแต่ละชั้นหลิงหยุนจึงร้องถามออกมาด้วยความสงสัย..“นี่เจ้ากำลังมองหาอะไรงั้นรึ”“หาทองคำ..”หลิงหยุนยิ้มให้เย่ซิงเฉินพร้อมกับโบกมือเรียกนาง..“เจ้ามากับข้า!”จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนเวลานี้ทรงพลังอย่างมากและเขาเองก็รู้นานแล้วว่าภายในคฤหาสน์หลังใหญ่นี้มีทองคำแท่งซ่อนอยู่มากมาย..ร่างของหลิงหยุนพุ่งตรงไปยังลานบ้านชั้นในสุดและหลังจากเข้าประตูไป เขาก็เดินเลี้ยวซ้ายตรงเข้าไปที่กำแพงทางด้านทิศตะวันตก..