บทที่ 1094 : กลับเข้าตระกูลหลิง!

หลังจากที่แยกกับเย่ซิงเฉินแล้วหลิงหยุนก็ใช้มังกรพรางร่างขั้นสุดวิ่งข้ามภูเขาลูกแล้วลูกเล่า ข้ามแม่น้ำไปมากมายหลายสายโดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับไปมอง! เพียงแค่ไม่กี่นาทีหลิงหยุนก็วิ่งไปได้ไกลถึงสิบกว่ากิโลเมตรและในเวลานั้นเขาก็ได้ไปยืนอยู่บนยอดเขาสูงลูกหนึ่ง พร้อมกับร้องตะโกนออกมาเสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งขุนเขา! เสียงร้องตะโกนของหลิงหยุนยังคงสะท้อนก้องไปมาเช่นนั้นอยู่นาน.. หลังจากได้ประมือกับซือกงถูหลิงหยุนไม่เพียงได้รับชัยชนะอย่างงดงาม แต่ยังสามารถดูดเอาพลังปราณของมันเข้าไปจนสามารถเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นปฐมชี่ได้ หนำซ้ำยังได้อาวุธที่ทำจากโลหะเนื้อดีกลับไปด้วยมากมาย และยิ่งไปกว่านั้น.. เขายังค้นพบที่ซ่อนทองคำขององค์กรนักฆ่ามูลค่ากว่าห้าพันล้านอีกด้วย.. แต่หากเปรียบเทียบกับชีวิตของหลิงเสี่ยวแล้วสิ่งเหล่านั้นล้วนไม่อาจเทียบได้แม้แต่น้อย! หลังจากที่ช่วยหลิงเสี่ยวออกมาได้แล้วหลิงหยุนก็ไม่มีอะไรต้องกังวลใจอีก และสามารถประกาศฐานะที่แท้จริงของตนเองต่อยุทธภพได้โดยไม่ต้องกังวลใจ! นับจากนี้..หลิงหยุนจะสามารถใช้สถานะทายาทตระกูลหลิง ทำเรื่องราวต่างๆ ได้อีกมากมายโดยไม่จำเป็นต้องปิดบังใดๆอีก และหากมีหลิงหยุน..ตระกูลหลิงก็จะสามารถกลับมาผงาด และแข็งแกร่งในประเทศนี้ได้อีกครั้ง! “ช่างเป็นความรู้สึกที่ดีเหลือเกินเมื่อมีคนที่เรารักคอยต่อสู้กับศัตรูเคียงบ่าเคียงไหล่กันเช่นนี้!” หลิงหยุนพึมพำกับตัวเองและยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ในวันข้างหน้าทั้งหลิงลี่ เย่ซิงเฉิน จินเหยียว ฉินตงเฉี่วย และเหล่ากุ่ย รวมถึงเหล่าแวมไพร์ซึ่งเป็นบริวารของหลิงหยุน ทั้งหมดจะเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งของเขา ในการที่จะนำพาตระกูลหลิงให้กลับขึ้นมาผงาดในยุทธภพได้อีกครั้ง.. แต่จากการต่อสู้กับซือกงถูในครั้งนี้หลิงหยุนก็พบปัญหาหลายอย่างที่เขาเองจะต้องเร่งแก้ไข.. ปัญหาแรกก็คือเรื่องของกระบี่เหินเงาธนู.. จากการประมือกับซือกงถูหลิงหยุนพบว่ากระบี่เหินเงาธนูของตนนั้นยังไม่แข็งแกร่งเท่าที่ควร เพราะไม่สามารถฝ่าเกราะป้องกันของซือกงถูไปได้ อีกทั้งระยะทางห้าสิบเมตรที่เขาสามารถควบคุมกระบี่เหินนั้นก็ยังเป็นระยะที่สั้นเกินไป สาเหตุเกิดจากขั้นของเขานั้นยังต่ำเกินไป หลิงหยุนได้แต่คิดว่าเขาคงต้องเร่งฝึกฝนแต่เพราะในโลกใบนี้มีพลังชีวิตที่น้อยนิด เขาจึงคิดว่าต้องไปหาสถานที่สักแห่งที่มีพลังชีวิตมากกว่านี้.. ปัญหาที่เขาพบเป็นเรื่องที่สองก็คือ..หลังจากได้ประมือกับยอดฝีมือระดับสองขั้นเซียงเทียน-9 แล้ว ทำให้หลิงหยุนรู้ว่าเกราะป้องกันที่เขาเคยคิดว่าแข็งแกร่งนั้น ยอดฝีมือในขั้นนี้สามารถทำลายได้หมดแม้ว่าเขาจะป้องกันไว้หลายชั้นก็ตาม.. “ดูท่าคราวนี้ข้าคงต้องทำเสื้อเกราะชนิดพิเศษขึ้นมาแล้วสิ!” แต่จะว่าไปแล้ว..ครั้งนี้หลิงหยุนก็นับว่าประเมินตนเองสูงจนเกินไป เขาลืมไปว่าหากจะพูดกันตามตรง เขาเองก็ห่างจากซือกงถูซึ่งสามารถใช้พลังเหนือธรรมชาติได้อยู่หลายชั้น! “นับวันข้าก็ยิ่งต้องพบเจอศัตรูที่แข็งแกร่งขึ้นทุกวันข้าคงต้องรีบพัฒนาเกราะป้องกันร่างกายให้มีประสิทธิภาพที่ดีขึ้นกว่านี้โดยเร็วที่สุด!” ส่วนปัญหาสุดท้ายที่เขาพบก็คือเรื่องแหวนพื้นที่..เวลานี้มันเล็กจนเกินไป หาไม่แล้ววันนี้เขาคงจะสามารถขนทองคำแท่งกลับมาได้! “กลับไปครั้งนี้ข้าคงต้องหาทางสลักแหวนพื้นที่ขึ้นมาใหม่และครั้งนี้ข้าจะใช้ศิลากลั่นวิญญาณทำ!” ….. หลังจากที่ออกมาจากเขาหยุนเมิ่งได้แล้วหลิงหยุนก็รีบติดต่อกลับไปหาหลิงลี่เพื่อสอบถามอาการของจินเหยียวทันที และเมื่อพบว่านางยังไม่มีอาการกำเริบ หลิงหยุนจึงได้แจ้งหลิงลี่ว่าเขาจะเข้าไปที่คลังอาวุธตระกูลหลิงก่อน เพราะเขาไม่ต้องการกลับบ้านในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่าเช่นนี้..คลังอาวุธตระกูลหลิงตั้้งอยู่แถบถนนวงแหวนที่เจ็ดและห่างไกลจากตัวเมืองมาก แต่ค่อนข้างใกล้กับเขาหยุนเมิ่ง เขาจึงเลือกที่จะไปที่นั่น อีกทั้งหลิงหยุนยังได้รับรายงานว่าอาวุธประจำตัวของตี้เสี่ยวอู๋ได้สร้างเสร็จแล้ว เขาจึงต้องการไปนำกลับมาด้วย..ครึ่งชั่วโมงต่อมา..หลิงหยุนก็มาถึงหน้าประตูคลังอาวุธตระกูลหลิง และพบว่าหลิงสือชีได้ออกมายืนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว..“หลิงสือชีคาราวะนายน้อยสี่!”หลิงสือชีคุกเข่าลงคาราวะหลิงหยุนอย่างลำบากหลิงหยุนเห็นเช่นนั้นจึงรีบเข้าไปพยุงร่างของหลิงสือชีให้ลุกขึ้น พร้อมกับพูดขึ้นว่า“เจ้าไม่สะดวกคุกเข่าแล้วยังต้องคาราวะข้าทำไมกัน”หลิงสือชีตื้นตันยิ่งนักเมื่อหลิงหยุนเอื้อมมือข้างหนึ่งออกมาประคองเขาลุกขึ้นด้วยตัวเอง..จากนั้นหลิงสือชีจึงรีบรายงานว่า“นายน้อยสี่.. นายผู้เฒ่าได้โทรมาสั่งข้าไว้แล้ว ข้าเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว!”ระหว่างที่เดินตามหลิงสือชีไปนั้นหลิงหยุนก็ร้องถามขึ้นว่า “แบบที่ข้าส่งให้พร้อมกับพลองม่วงทอง เจ้าจัดการนำมาหลอมเป็นกระบองคู่เรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่”“เรียนนายน้อยสี่..เสร็จเรียบร้อยแล้ว เพียงแค่รอท่านมารับกลับไปเท่านั้น!”สำหรับหลิงสือชีนั้น..นอกจากหลิงลี่แล้ว ก็มีเพียงหลิงหยุนอีกหนึ่งคนเท่าน้ั้นที่เขายอมรับว่าเป็นผู้ที่เหมาะจะเป็นนายน้อยของตระกูลหลิงจริงๆ!ด้วยจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนเขาเห็นแล้วว่ากระบองคู่นี้สร้างได้เหมือนในแบบได้อย่างไม่ผิดเพี้ยน มันคือกระบองสีดำที่มีความยาวกว่าหนึ่งเมตรครึ่ง ปลายกระบองด้านหนึ่งมีขนาดเท่าต้นขาผู้ใหญ่ และค่อยๆเล็กเรียวขึ้นไปจนถึงส่วนปลายอีกด้าน ส่วนตรงหัวนั้นมีลักษณะคล้ายค้อนขนาดใหญ่ที่สามารถใช้ทุบของแข็งได้อย่างง่ายดาย..ทันทีที่ไปถึงหลิงหยุนก็รีบคว้ากระบองคู่นั้นขึ้นมาประเมินน้ำหนักดูทันที“ดูเหมือนจะหนักกว่าแปดสิบกิโลกรัมได้ ช่างเหมาะกับตี้เสี่ยวอู๋ยิ่งนัก นี่ผสมด้วยเหล็กสีนิลงั้นรึ”หลิงสือชีตอบกลับด้วยความตื่นเต้น“นายน้อยสี่.. สายตาของท่านช่างแหลมคมยิ่งนัก!”จากนั้นหลิงหยุนก็เรียกอาวุธมากมายออกมาจากแหวนพื้นที่ผู้คนที่อยู่ในคลังผลิตอาวุธต่างพากันส่งเสียงฮือฮา และรีบเข้ามามุงดู แต่ที่ทุกคนส่งเสียงฮือฮานั้นไม่ใช่เพราะตกใจในแหวนพื้นที่ของหลิงหยุน แต่ตกใจที่เห็นอาวุธกองพะเนินอยู่ที่พื้นต่างหาก..จากนี้ไปหลิงหยุนไม่จำเป็นต้องปิดบังเรื่องแหวนพื้นที่กับคนในคลังแสงแห่งนี้อีกแล้ว..สำหรับผู้ที่ทำงานอยู่ในคลังตระกูลหลิงแห่งนี้นับจากนี้ไปหลิงหยุนไม่จำเป็นต้องปิดบังเรื่องแหวนพื้นที่ของตนเองอีก..“โอ้โห..กระบี่เล่มนี้ตีจากทองคำบริสุทธิ์เชียว!”“เล่มนี้ก็เหมือนกัน..ทำจากโลหะชั้นเยี่ยมทีเดียว!”“ส่วนพลองยาวนี่ก็หล่อด้วยเหล็กสีนิลทั้งหมด!”หลิงสือชียิ่งตื่นเต้นกว่าใครตาของเขาเบิกกว้างพร้อมกับถามเสียงสั่น “นายน้อยสี่.. ท่านไปเอาอาวุธมากมายนี้มาจากที่ใดกัน”หลิงหยุนตอบกลับไปยิ้มๆ“ข้าไปช่วยท่านพ่อกลับมาเมื่อคืนนี้ และได้สังหารยอดฝีมือขั้นเซียงเทียนไปมากมาย เห็นว่าอาวุธของพวกมันล้วนทำจากโลหะชั้นดี ข้าก็เลยเก็บกลับมาด้วย..”