บทที่ 1100 : ล้างแค้นซือกงถูกับลูกชาย!

“หลิววิญญาณงั้นรึ”หลิงหยุนพึมพำออกมา.. “ใช่แล้ว..ข้าเคยพบเห็นในคัมภีร์เต๋า และจดจำรายละเอียดของมันได้อย่างแม่นยำ และหลิวของเจ้าก็เหมือนกับในคัมภีร์ทุกประการ..” โม่วู๋เตาตอบหลิงหยุนกลับไปและเล่าต่อทันทีว่า.. “ตามตำนานเล่าขานกันว่า..มีต้นหลิวขนาดใหญ่ยักษ์ต้นหนึ่ง เติบโตอยู่ในบึงขนาดใหญ่ในดินแดนที่ไร้ขอบเขต มันเติบใหญ่ด้วยการดูดซับพลังปราณเสวียนหวงเข้าไป..” “เมื่อครู่ที่เจ้าบอกว่าหลิวต้นนี้สะเทือนฟ้าสะเทือนดินนั้นก็ไม่ผิดนัก! เพราะต้นไม้ชนิดนี้ไม่เพียงแค่ภูติผีวิญญาณจะหวาดกลัว แต่เทพยังหวั่นเกรง..” “ว่ากันว่า..อาวุธใดที่ทำจากไม้ชนิดนี้ ทั้งภูติผีและเหล่าเทพต่างก็ยำเกรง!” โม่วู๋เตานิ่งไปเล็กน้อยจึงพูดต่อว่า“หลังจากที่อ่านเรื่องหลิวต้นนี้จบ ข้าก็รีบวิ่งไปถามท่านอาจารย์ทันที เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านอาจารย์ของข้าต้อบเช่นใด” หลิงหยุนที่กลังนิ่งฟังโม่วู๋เตาด้วยความตื่นเต้นจึงได้แต่ดุไปว่า.. “ เจ้าอย่ามัวแต่โยกโย้ รีบๆเล่ามาเร็วเข้า!” รอยยิ้มของโม่วู๋เตาดูลึกลับพร้อมกับพูดขึ้นว่า“เจ้ารู้จักเจียงจื่อหยาหรือไม่ ท่านอาจารย์เล่าให้ข้าฟังว่าอาวุธในมือของเขาก็ทำจากไม้ชนิดนี้เช่นกัน!” “ข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไรว่ามันเป็นเรื่องจริง”หลิงหยุนจ้องมองหลิวเทวะพร้อมกับร้องถามออกมาอย่างคลางแคลงใจ โม่วู๋เตายิ้มออกมาพร้อมกับร้องบอกว่า“หากเจ้าไม่เชื่อที่ข้าพูด พรุ่งนี้ตรงกับวันที่สิบสี่พอดี และเป็นวันที่พลังหยุนจะรุนแรงที่สุดในรอบปี คืนพรุ่งนี้ให้เจ้านำหลิวต้นนี้ออกมาอีกครั้ง! ข้าจะทดสอบให้เจ้าดูเอง..” “ได้..งั้นก็ลองดู!” หลิงหยุนเองก็ต้องการรู้ว่าหลิวเทวะต้นนี้จะเป็นหลิวเทวะวิญญาณอย่างที่โม่วู๋เตาบอกหรือไม่เพราะหากเป็นดังเช่นโม่วู๋เตาพูดจริง ก็จะเป็นประโยชน์กับหลิงหยุนอย่างมากมายมหาศาล! จากนั้นหลิงหยุนก็เตรียมที่จะเก็บหลิวเทวะเข้าไปในแหวนพื้นที่แต่โม่วู๋เตากลับไม่ยอม “ขอข้าดูอีกหน่อยไม่ได้หรือไงกัน ข้าไม่ยึดไว้หรอกน่า..” หลิงหยุนไม่ได้กลัวว่าโม่วู๋เตาจะขโมยมันหนีไปเขาจึงถามยิ้มๆ “เจ้าไม่หิวข้าวแล้วรึ” โม่วู๋เตาตอบกลับไปยิ้มๆ“ข้าได้พบสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ ยังจะหิวอะไรอีกเล่า” “ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ศึกษามันไปก็แล้วกันข้าไม่มีเวลาอยู่กับเจ้าหรอก!” พูดจบ..หลิงหยุนก็ออกจากห้องโม่วู๋เตา และกระโดดออกนอกกำแพงบ้านเข้าไปในป่า และเรียกโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาถังเมิ่ง.. เสียงเรียกเข้ายังดังไม่ถึงหนึ่งครั้งดีปลายสายก็รีบกดรับทันที และเสียงร้องโหยหวนก็ดังขึ้น “พี่หยุน.. รู้จักโทรหาฉันแล้วเหรอ ฉันคิดถึงพี่จะตายอยู่แล้ว..” หลิงหยุนตอบกลับไปยิ้มๆ“ฉันมาปักกิ่งแค่สามวัน นายก็คิดถึงฉันขนาดนี้แล้วเหรอ” ถังเมิ่งยังคงคร่ำครวญ“จิงฉูมีงานยุ่งทุกวัน พอพี่ไม่อยู่ฉันก็เหงามากเลย..” หลิงหยุนเข้าใจอารมณ์ความรู้สึกของถังเมิ่งดีจึงได้แต่พูดอออกไปว่า “นายมีหน้าที่บริหารบริษัทเทียนตี้ ก็ต้องทำไป..” “ถังเมิ่ง.. นายบอกอาปิงให้ส่งหลี่ยี่กับเจียวเฟย และมือสไนเปอร์ทั้งสามมาปักกิ่งด่วน อย่างช้าที่สุดพรุ่งนี้ต้องถึง!” ตระกูลหลิงจะมีการกราบไหว้บรรพบุรุษในอีกไม่กี่วันและวันนั้นเป็นวันที่เขาจะจัดการกับหลิงห่าว! หลิงหยุนตั้งใจไว้ว่า..ในวันนั้นเขาจะให้เหล่านักฆ่าที่หลิงห่าวเคยส่งไปสังหารตนเอง มาปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนในตระกูลหลิง! หลี่ยี่เจียวเฟย มือสไนเปอร์ทั้งสาม เสี่ยวเม่ยเม่ย เฉินเซิน ไห่ซาน และวีดีโอจากกล้องวงจรปิดทีไ่ด้มาจากร้านอินเทอร์เนตคาเฟ่ของซูปิงหยาน รวมทั้งเช็คที่หลิงห่าวมอบให้เฉินเซินนั้น หลักฐานทั้งหมดนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้หลิงห่าวปฏิเสธไม่ได้อีก.. “หลิงห่าว..บัญชีของเราสองพี่น้องใกล้จะจบลงแล้ว!”และนี่คือแผนจัดการกับหลิงห่าวของหลิงหยุน..…หลังจากนั้น..หลิงหยุนก็ไปปรากฏตัวอยู่ที่คุกใต้ดินภายในคฤหาสน์ตระกูลหลิงภายในคุกใต้ดินตอนนี้มีคนหกคนถูกขังไว้ด้านในซึ่งก็คือซือกงถูกับลูกชายของเขาสองคน เฉินเซิน ไห่ซาน และนักบวชเลี่ยยื่อ..เวลานี้เพียร์ซกับจอยซ์ที่กลับคืนสู่ร่างมนุษย์และด้วยร่างที่สูงใหญ่ของมัน ทำให้ห้องที่จะเปิดไปสู่คุกใต้ดินนั้นเล็กลงไปถนัดตา“เจ้านาย..” ทันทีที่หลิงหยุนก้าวเท้าเข้าไปแวมไพร์ทั้งสองก็ลุกขึ้นยืน และทำความเคารพหลิงหยุนในแบบตะวันตกทันที“ไม่มีผู้ใดเข้ามาที่นี่ใช่หรือไม่”หลิงหยุนร้องถามแวมไพร์ทั้งสองตนและทั้งคู่ก็พยักหน้าตามมาด้วยเสียงของเพียร์ซ “เจ้านาย.. นอกจากพวกเราแวมไพร์แล้ว ก็มีเพียงแค่เหล่ากุ่ยเท่านั้นที่เข้ามาที่นี่!”“พวกเจ้าทำงานได้ดีมาก!”หลิงหยุนเอ่ยชื่นชมแวมไพร์ทั้งสองตนจากนั้นจึงเดินตรงไปในห้องลับ และเปิดประตูเดินลงไปยังคุกใต้ดินเพียงคนเดียว..ทันทีที่หลิงหยุนก้าวเท้าผ่านประตูไปประตูคุกใต้ดินก็ปิดอัตโนมัติลงทันที หลิงหยุนขยับร่างเพียงแค่ไม่กี่ครั้ง เขาก็ไปปรากฏตัวที่บันไดขั้นที่สี่ และค่อยๆเดินลงไปยังคุกใต้ดินที่อยู่ชั้นล่างสุดทันที..และภายในชั้นล่างสุดนั้นก็มีแสงสว่างเพียงแค่ริบหรี่เท่านั้น! หลิงหยุนเปิดจิตหยั่งรู้สำรวจดูภายในและพบว่า.. ภายในคุกใต้ดินนี้มีทางลับอยู่ด้วย อีกทั้งยังเป็นห้องที่สร้างขึ้นด้วยวัสดุที่แข็งแกร่งคงทน สามารถป้องกันภัยอันตรายได้เป็นอย่างดี จนทำให้หลิงหยุนถึงกับอึ้งไป..‘ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้เชียวรึ!’หลิงหยุนได้แต่นึกชื่นชมเหล่าตระกูลใหญ่อยู่ในใจแม้แต่ตระกูลหลิงยังมีห้องลับและทางลับที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ตระกูลใหญ่อื่นๆ ก็คงไม่ต่างกัน พวกเขาจำเป็นต้องมีทางลับเพื่อหนีเอาตัวรอดในยามเกิดสถานการณ์คับขัน..หลิงหยุนถอนจิตหยั่งรู้กลับมาและเดินตรงไปยังคุกใต้ดินที่อยู่ด้านล่างต่อไป..“เจ้านายที่เคารพ..”เอ็ดเวิร์ดกับพอลได้ยินเสียงฝีเท้าของหลิงหยุนทั้งคู่จึงรีบเดินออกมาทักทายทันที..หลิงหยุนพยักหน้าให้และเดินตรงเข้าไปหาเอ็ดเวิร์ด พร้อมกับสั่งว่า “เอ็ดเวิร์ด.. คืนนี้เจ้าไปสถานที่ที่เราบุกไปเมื่อคืนนี้ ไปคอยเฝ้าของบางอย่างกับเจสเตอร์..”ในเมื่อหลิงหยุนกลับมาแล้วตระกูลหลิงก็ไม่จำเป็นต้องให้มาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดอารักขาดูแลอีก ศูนย์บัญชาการใหญ่ขององค์กรนักฆ่าสาขาปักกิ่งเป็นสิ่งที่มีค่ามาก หากปล่อยเจสเตอร์ไว้เพียงคนเดียว หลิงหยุนก็รู้สึกไม่สบายใจนัก!“ครับเจ้านาย..”มาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดตอบรับอย่างสุภาพและโค้งคำนับให้หลิงหยุนก่อนจะเดินออกจากคุกใต้ดินไป..หลิงหยุนกับพอลเดินตรงไปที่ห้องขังของซือกงถูกับลูกๆของมันทั้งสองคน..เวลานี้..ซือกงถูกับซือกงวู่เปิ่นถูกหลิงหยุนสกัดจุดสำคัญไว้ ส่วนซือกงวู่จี๋ก็ได้กลายเป็นชายพิการไร้แขนขา และกำลังนอนกองอยู่กับพื้นในสภาพที่น่าเวทนายิ่งนัก!“น่าเสียดายที่ซือกงวู่ฉิงหนีไปได้ไม่เช่นนั้นพวกเจ้าสี่คนพ่อลูกคงได้มีคนเล่นไพ่นกกระจอกครบขา..” หลิงหยุนเดินเข้าไปในห้องขังและได้เห็นสภาพที่น่าเวทนาของสามคนพ่อลูก แต่เขากลับไม่รู้สึกรู้สม หนำซ้ำยังแสยะยิ้มออกมาอย่างเหยียดหยันพร้อมกับพูดจาประชดประชัน..“หลิงหยุนเจ้าเด็กเมื่อวานซืน!นี่เจ้ากล้าทำกับลูกชายของข้าถึงเพียงนี้เชียวรึ ข้าจะต้องให้เจ้าได้ตายเช้าตายเย็นแน่!”ทันทีที่เห็นหลิงหยุนเดินเข้ามาซือกงถูก็ร้องตะโกนออกไปอย่างโกรธแค้น!