บทที่ 1108 : สังหารหลิงห่าว!

เวลานี้ทุกคนในห้องต่างก็จ้องมองหลักฐานที่หลิงหยุนนำออกมาในขณะที่เสี่ยวเม่ยเม่ยก็นำหลี่ยี่ เจียวเฟย และมือสไนเปอร์ทั้งสามคนมาที่ตระกูลหลิง โดยมีเหล่ากุ่ยเป็นผู้นำทางเข้าไป และทั้งหมดก็เดินเข้าไปภายในห้องจัดเลี้ยง.. “เข้ามาได้!” หลิงหยุนเปิดประตูให้ทุกคนเข้ามาด้านในและเอ่ยแนะนำทุกคนทันที.. “ท่านปู่..ทั้งหมดนี้คือมือสังหารขององค์กรนักฆ่า สองคนนี้คือนักฆ่าระดับสายเหลืองมีชื่อว่าหลี่ยี่กับเจียวเฟย ส่วนอีกคนเป็นนักฆ่าระดับสายดำชื่อว่าเสี่ยวเม่ยเม่ย และสามคนนั้นก็คือมือสไนเปอร์ขององค์กรนักฆ่าเช่นกัน ยังมีนักฆ่าระดับปฐพีหนึ่งคน และนักฆ่าระดับสวรรค์อีกสามคน แต่พวกมันถูกข้าสังหารตายไปหมดแล้ว..” “หลิงห่าวจ้างเฉินเซินไปลอบฆ่าข้าไม่สำเร็จหลังจากนั้นไม่กี่วัน เขาก็จ้างนักฆ่าตามไปสังหารข้าอีกถึงสี่ชุด!” เหตุใดหลิงหยุนจะไม่เปิดโปงความชั่วช้าของหลิงห่าวเล่า “หลิงหยุน..เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดต่ออีกแล้ว!” หลิงลี่คว้าเช็คในมือของหลิงหยุนมาและปาเช็คใบนั้นใส่หน้าหลิงห่าวทันที จากนั้นเขาก็ไม่มองใบหน้าที่ซีดเซียวของหลิงห่าวอีกเลย แต่กลับหันไปจ้องหน้าหลิงเจิ้นลูกชายคนโตของตนเองแทน.. “ผู้นำตระกูล..ตอนนี้ความจริงก็กระจ่างชัดแล้ว หลิงห่าวเป็นลูกของเจ้า เจ้าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร” เวลานี้ใบหน้าของหลิงเจิ้นแดงก่ำไปด้วยความโกรธ! เขาหันไปมองหน้าหลิงห่าวนิ่งก่อนจะพูดออกมาว่า“ท่านพ่อ.. หลิงห่าวคิดร้ายกับพี่น้อง หนำซ้ำยังไม่ยอมรับผิด ตามกฏตระกูลหลิงแล้วนับว่าเป็นความผิดมหันต์ ไม่อาจอภัยให้ได้!” “ท่านพ่อ!” หลิงห่าวถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้นและรีบคลานเข้าไปอ้อนวอนหลิงลี่ทันที “ท่านปู่.. หลานผิดไปแล้ว ได้โปรดยกท่านให้ข้าสักครั้ง!” เวลานั้นเอง..หลิงหย่งก็ได้เดินเข้าไปหาหลิงห่าว เขาคุกเข่าลงข้างๆพี่ชาย พร้อมกับอ้อนวอนหลิงลี่ด้วยความเจ็บปวด “ท่านปู่..พี่ใหญ่พลั้งพลาดทำผิดไป ขอท่านปู่กับท่านพ่อได้โปรดยกโทษให้พี่ใหญ่ด้วย ให้โอกาสเขาได้กลับเนื้อกลับตัวสักครั้งเถิด!” หลิงหย่งกับหลิงห่าวนั้นเป็นพี่น้องท้องเดียวกันแม้ว่าเขาจะโกรธในการกระทำที่ชั่วช้าของหลิงห่าว แต่เมื่อเห็นว่าหลิงห่าวจะต้องได้รับโทษตามกฏตระกูล เขาก็ไม่ลังเลที่จะรีบเข้าไปช่วยขอร้อง.. เมื่อเห็นเช่นนั้นหลิงลี่ก็ได้แต่ถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้า“หลิงห่าว.. ปู่ให้โอกาสเจ้าถึงสามครั้ง แต่เจ้าก็ยืนกรานปฏิเสธ มาถึงตอนนี้มันสายเกินไปเสียแล้ว!” ชายชราได้แต่รู้สึกหนักใจ..ในเวลาเดียวกันนั้นเอง หลิงเสี่ยวก็ก้าวขึ้นมาด้านหน้า เขาไปยืนอยู่ตรงหน้าหลิงห่าวกับหลิงหย่งสองพี่น้อง แล้วจึงเดินไปหาหลิงลี่กับหลิงหยุน แล้วพูดขึ้นว่า “ท่านพ่อ..หลิงห่าวยังเด็ก ย่อมทำผิดพลั้งไปบ้าง โปรดให้โอกาสเขาได้กลับเนื้อกลับตัวด้วยเถิด!” จากนั้นจึงหันไปทางหลิงหยุนพร้อมกับพูดต่อว่า“หลิงหยุน.. ตอนนี้ใครผิดใครถูก ทุกคนก็ได้เข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว เจ้าก็ยกโทษให้หลิงห่าวเถิดนะ! ใหนๆ เจ้าเองก็ยังไม่ตาย พ่อว่า..” หลิงหยุนส่ายหน้าไปมาพร้อมตอบกลับอย่างไม่รีรอ“ท่านพ่อ.. อภัยที่ลูกอกตัญญูไม่อาจปฏิบัติตามคำขอของท่านได้! ท่านพ่อเองก็เห็นกับตาแล้วว่า หลิงห่าวยืนกรานปฏิเสธมาโดยตลอด และไม่ได้สำนึกผิดในสิ่งที่ตัวเองทำเลยแม้แต่น้อย หากข้าไม่มีหลักฐานมัดตัวเขา เขาก็จะยังคงไม่ยอมรับ..” หลิงห่าวที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นเมื่อได้ฟังคำพูดของหลิงหยุน ก็รู้ได้ทันทีว่าชีวิตของตนเองนั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย สีหน้าของหลิงห่าวเวลานี้ดูคล้ายกับคนที่กำลังคลุ้มคลั่ง.. จู่ๆหลิงห่าวก็เอื้อมมือไปคว้าไหล่ของหลิงหย่งที่อยู่ข้างๆ ในขณะที่มือซ้ายก็ควักมีดสั้นที่คมกริบออกมาจ่อที่ลำคอของหลิงหย่ง! ทุกคนในห้องต่างก็ไม่ทันได้ระมัดระวังตัวจึงได้ตกอกตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น! “หลิงห่าว..นี่เจ้า!” “หลิงห่าว..” “หลิงห่าว..นั่นน้องของเจ้านะ!” “หลิงห่าว..เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง”ภายในห้องต่างก็มีเสียงร้องอุทานดังระงมไปทั่วเพราะไม่มีผู้ใดคิดว่าหลิงห่าวจะตัดสินใจทำเรื่องบ้าๆเช่นนี้..“เจ้าหลานชั่ว!เจ้าบ้าไปแล้วจริงๆ!”หลิงลี่ร้องตะโกนออกมาด้วยความโกรธอย่างไม่อาจควบคุมได้อีกเขายกมือขึ้นชี้หน้าหลิงห่าวพร้อมกับด่าว่า..“น้องชายเจ้ามาขอร้องแทนแจ้าแต่เจ้ากลับเอามีดไปจ่อคอเขางั้นรึ เจ้า.. เจ้าส่งมีดมาให้ข้า และรีบไปขอขมาบรรพชนเดี๋ยวนี้!” จะตำหนิหลิงลี่ที่โกรธถึงเพียงนี้ไม่ได้เพราะตระกูลหลิงมีกฏว่าห้ามนำมีดเข้าไปภายในห้องบูชาบรรพชน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมื่อหลิงห่าวนั้นแอบนำเข้าไปในคืนกราบไหว้บรรพชนด้วย..หลิงหย่งร้องตะโกนออกมาอย่างโมโหเช่นกัน“พี่ใหญ่.. นี่เจ้า!”คมมีดยังคงจ่ออยู่ที่ลำคอของหลิงหย่งและตอนนี้ก็เริ่มมีเลือดสีแดงไหลออกมาจากลำคอของหลิงหย่ง เวลานี้มีเพียงหลิงหยุนเท่านั้นที่ยืนมองหลิงห่าวซึ่งกำลังคลุ้มคลั่งด้วยท่าทีเฉยเมย..“ข้าจำเป็นต้องทำเช่นนี้!หาไม่แล้ว ข้าก็ต้องตายอยู่ดี!”ดวงตาทั้งสองข้างของหลิงห่าวแดงก่ำราวกับหมาป่าที่จนตรอกเวลานี้เขาไม่สนใจว่าจะเป็นใครหน้าใหนทั้งนั้น..จากนั้นจึงร้องตะโกนออกไปว่า“ทุกคนอย่าขยับ! ระหว่างชีวิตของหลิงหย่งกับการนำข้าไปรับโทษตามกฏตระกูลหลิง ทุกคนเลือกกันเองเอง!” ในเวลาเดียวกันนั้น..หลิงเจิ้นที่ยืนอยู่ก็ถึงกับหน้าซีด ส่วนหลิงลี่เองก็ได้แต่ถอนหายใจ และคิดว่าหลานชายคนโตของเขานั้นช่างรนหาที่ตายแท้ๆหลิงหยุนอ้าปากออกกว้างและทันใดนั้นกระบี่เหินก็พุ่งออกมาจากปากของเขา ตรงเข้าใส่ร่างของหลิงห่าวที่กำลังใช้มีดจ่อคอหลิงหย่งอยู่..สีหน้าของหลิงห่าวเปลี่ยนไปทันทีและยังไม่ทันที่มันจะได้รู้สึกตัว เลือดสีแดงก็พุ่งออกมาจากลำคอของหลิงห่าว และศรีษะของเขาก็ร่วงหล่นลงมาจากร่างที่ไร้วิญญาณ!หลิงลี่ถึงกับต้องหลับตาไม่กล้ามองภาพที่น่าสยดสยองนั้น!….ในบรรดาสมาชิกตระกูลหลิงนั้น..นอกจากหลิงหยุนแล้ว ก็มีเพียงหลิงลี่ที่อยู่ในขั้นสูงสุด และเป็นขั้นที่สามารถใช้พลังเหนือธรรมชาติได้หลิงลี่แทบไม่จำเป็นต้องใช้พลังวิเศษด้วยซ้ำไปเพราะเพียงแค่พลังปราณในขั้นเซียงเทียน-9 นั้น หลิงลี่ก็สามารถช่วยหลิงหย่งออกมาจากหลิงห่าวได้อย่างง่ายดายแล้ว..หลิงลี่เพียงแค่ปล่อยลมปราณผ่านนิ้วและใช้พลังปราณแทนอาวุธจัดการกับหลิงห่าวก็ได้แล้ว แต่หลิงลี่เลือกที่จะไม่ทำเช่นนั้น เพราะในฐานะปู่คนหนึ่ง ทั้งสองคนก็ล้วนเป็นหลานชายของเขาทั้งสิ้น แม้เขาจะรู้ว่าหลิงห่าวทำผิดมหันต์ แต่ภายใต้จิตใจลึกๆนั้น ก็ต้องการให้หลิงห่าวหนีไปจากตระกูลหลิง..เพราะหากหลิงลี่ลงมือแล้วก็ยากนักที่หลิงห่าวจะสามารถหนีไปได้ และหากให้ไปรับโทษตามกฏตระกูลหลิง หลิงห่าวก็ต้องตายถึงห้าครั้งจึงจะสาสม..หากหลิงลี่คิดว่าหากตนไม่ลงมือหลิงหยุนก็อาจจะเป็นห่วงความรู้สึกของคนตระกูลหลิง และเลือกที่จะไม่ทำอะไร ปล่อยให้หลิงห่าวหนีไปได้ในคืนนี้ และหากเป็นเช่นนั้น ก็นับว่าชีวิตของหลิงห่าวอยู่ในความปลอดภัยแล้ว..หรือไม่อย่างน้อย..หลิงห่าวก็ไม่ต้องตายต่อหน้าหลิงลี่! และนี่คือความคิดอ่านของหลิงลี่ก่อนที่หลิงหยุนจะลงมือจัดการกับหลิงห่าว..แต่ก็ไม่อาจตำหนิหลิงลี่ได้หากเขาจะคิดเช่นนั้น!เพราะทั้งหลิงหยุนและหลิงห่าว ก็ล้วนแล้วแต่เป็นหลานของเขาทั้งสองคน หากคนหนึ่งคือหน้ามือ อีกคนก็คือหลังมือ..กฏตระกูลก็ไม่ต่างจากกฏหมายทั่วไปที่เขียนขึ้นมาเพื่อไม่ให้คนกระทำผิดกฏตระกูลจึงไม่ได้มีไว้เพื่อสังหารลูกหลานในตระกูล คนอื่นๆ ที่อยู่ในห้องไม่ว่าจะเป็นหลิงลี่ หลิงเจิ้น หลิงเสี่ยว หรือว่าหลิงเย่ว.. ทุกคนต่างก็มีความคิดความอ่านคล้ายๆกัน!และที่สำคัญ..หลิงหยุนเองก็ยังมีชีวิตอยู่!แต่ถึงกระนั้น..ทุกคนต่างก็คาดเดาผิดไปอย่างมหันต์ ต่างคนต่างก็ประเมินอุปนิสัยของหลิงหยุนต่ำจนเกินไป และไม่มีใครคาดคิดว่าหลิงหยุนจะสังหารหลิงห่าวในทันทีเช่นนี้!หลิงหยุนมีอุปนิสัยเช่นใดอย่างนั้นหรือเขาถือคติว่า..บุญคุณต้องตอบแทน แค้นต้องชดใช้!