บทที่ 1109 : ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลหลิง!

หลิงเจิ้นสูดลมหายใจเข้าลึกอยู่ราวสองสามครั้งเพื่อสงบจิตใจตนเองจากนั้นจึงค่อยๆ หันหน้าไปเผชิญหน้ากับทุกคน.. สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหลิงเสี่ยวเป็นคนแรกพร้อมกับพูดขึ้นว่า “น้องสาม.. เจ้าอย่าได้กังวลเรื่องของหลิงหยุนไปเลย! ท่านพ่อกล่าวได้ถูกต้องแล้ว เรื่องนี้หลิงหยุนไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย!” “หลิงห่าวทำผิดอย่างมหันต์เขาสมควรได้รับการลงโทษแล้ว!” “ข้ารู้ว่าที่เจ้าทำเช่นนี้ก็เพราะเป็นห่วงความรู้สึกของข้า และต้องการให้ข้ารู้สึกดีขึ้น! ข้าขอขอบใจเจ้ามาก!” หลังจากที่พูดจบหลิงเจิ้นก็ยกมือขึ้นตบบ่าหลิงเสี่ยวหลิงเสี่ยวจึงรีบพูดขึ้นว่า “พี่ใหญ่.. นี่ท่าน..” หลิงเจิ้นยกมือห้ามหลิงเสี่ยวไม่ให้พูดอะไรอีกจากนั้นเขาก็หันหน้าไปมองสมาชิกตระกูลหลิงคนอื่นๆ และพูดขึ้นอย่างช้าๆ “ครั้งนี้หลิงห่าวทำเรื่องที่ผิดต่อตระกูลหลิงอย่างมากต่อให้ทุกคนไว้ชีวิตเขา ข้าในฐานะผู้นำตระกูล ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องลงมือสังหารเขาอยู่ดี เพื่อเป็นการรักษากฏตระกูลหลิงให้ศักดิ์สิทธิ์ต่อไป..” “ในเมื่อโทษของหลิงห่าวก็คือโทษตายเท่านั้น!ด้วยเหตุนี้.. ไม่ว่าเขาจะถูกใครสังหารก็ตาม จะเป็นท่านพ่อ ตัวข้า หรือว่าหลิงหยุน ผลก็ไม่ต่างกัน! ทุกคนจึงไม่จำเป็นต้องห่วงความรู้สึกของข้า!” เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์..ในเมื่อลูกชายของหลิงเจิ้นตายทั้งคน เขาย่อมต้องโศกเศร้าเสียใจเป็นธรรมดา เขาหันใบหน้าที่เศร้าสร้อยนั้นไปทางหลิงหยุน ในขณะที่หลิงหยุนเองก็จ้องมองหลิงเจิ้นด้วยแววตาหยิ่งทะนง ไม่หวั่นเกรง.. “หลิงหยุน..ข้าในฐานะผู้นำตระกูลหลิง และฐานะพ่อของหลิงห่าว ต้องขอโทษเจ้าด้วยที่ปล่อยปละละเลยลูกจนทำให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น!” หลิงหยุนได้ฟังคำขอโทษของหลิงเจิ้นเขาจึงรีบยกมือขึ้นห้ามพร้อมกับตอบไปว่า “เรื่องนี้ท่านไม่จำเป็นต้องขอโทษข้า!” ในเมื่อหลิงหยุนได้แก้แค้นหลิงห่าวไปแล้วเรื่องอื่นๆ เขาจึงไม่อยากจะใส่ใจ! หลิงเจิ้นพยักหน้าเล็กน้อยและในที่สุดก็หันไปทางหลิงลี่ จากนั้นหลิงเจิ้นก็คุกเข่าลงตรงหน้าหลิงลี่พร้อมกับพูดขึ้นว่า.. “ท่านพ่อ..คำโบราณว่าไว้ มีลูกไม่รู้จักอบรมสั่งสอน ย่อมทำให้ผู้เฒ่าผู้แก่ต้องเจ็บปวด รวมไปถึงบรรพชนต้องอับอาย!” “เรื่องนี้ส่วนหนึ่งก็คือความผิดของข้า..ขอท่านพ่อได้โปรดลงโทษลูกด้วย!” หลังจากพูดจบ..หลิงเจิ้นก็โขกศรีษะลงกับพื้นแน่นิ่งอยู่เช่นนั้น หลิงลี่นิ่งมองหลิงเจิ้นที่โขกศรีษะนิ่งอยู่กับพื้นอยู่ครู่หนึ่ง เขากำหมัดแน่นเพื่อสงบสติอารมณ์ จากนั้นจึงพูดขึ้นว่า.. “หลิงเจิ้น..หลิงห่าวอายุยังน้อยจึงได้พลาดพลั้งทำผิดไป ความผิดครั้งนี้ของหลิงห่าว ตัวเขาเองก็ได้รับโทษด้วยตัวเองไปแล้ว ไหนเลยตระกูลหลิงจะสามารถลงโทษเจ้าได้อีกเล่า เอาล่ะ.. ลุกขึ้นได้แล้ว!” ในคืนนี้..สมาชิกตระกูลหลิงล้วนต้องเผชิญกับเหตุการณ์ที่เดี๋ยวสุขเดี๋ยวทุกข์สลับกันไปมาอยู่เช่นนี้ หลิงลี่จึงอยากให้เรื่องวุ่นวายนี้สงบลงโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่างน้อยก็เพื่อให้ผ่านพ้นช่วงเวลานี้ไปก่อน และค่อยพูดจากันใหม่วันหลัง.. หลิงเจิ้นยังคงนั่งก้มหน้านิ่งพร้อมกับพูดขึ้นว่า“ท่านพ่อ.. อย่าได้เข้าข้างลูกอีกเลย!” “ท่านพ่อเชื่อใจและไว้ใจข้าจึงได้มอบตำแหน่งผู้นำตระกูลหลิงให้ ข้าเองก็ทำหน้าที่ผู้นำตระกูลหลิงมาถึงสิบแปดปีแล้ว แต่กลับไม่อบรมสั่งสอนลูกชายตัวเอง ปล่อยให้เขาทำเรื่องที่ไร้มนุษยธรรมเช่นนี้ นี่ย่อมเป็นความผิดมหันต์ของข้าเช่นกัน!”“ลูกทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจของท่านพ่อสมาชิกตระกูลหลิงทุกคน และเหล่าบรรพชน ข้ารู้สึกละอายใจยิ่งนัก และไม่มีหน้าที่จะดำรงตำแหน่งผู้นำตระกูลหลิงอีกต่อไปแล้ว!”“ลูกอยากจะขอให้ท่านพ่อได้โปรดอนุญาตให้ลูกลาออกจากการเป็นผู้นำตระกูลหลิงและขอให้ท่านพ่อเลือกผู้นำตระกูลคนใหม่ให้มาทำหน้าที่แทน!”ทุกคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของหลิงเจิ้นนั้นล้วนบ่งบอกถึงความจริงใจ และหลังจากพูดจบก็ยกศรีษะขึ้นโขกลงกับพื้นอีกครั้ง..สมาชิกตระกูลหลิงต่างก็คิดไม่ถึงว่าหลิงเจิ้นจะตัดสินใจทำเช่นนี้..แต่ทุกคนก็รับรู้ได้ถึงสีหน้าและคำพูดที่จริงใจของหลิงเจิ้น..ในฐานะผู้นำตระกูลหลิง..ลูกชายของตนเองได้ทำความผิดที่ร้ายแรงเกินให้อภัย หนำซ้ำยังถูกหลิงหยุนสังหารตายต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ จะยังมีทางออกอื่นสำหรับหลิงเจิ้นได้อย่างไรกันหากเขายังอยู่ในตำแหน่งผู้นำตระกูลหลิงต่อไปเขาจะสามารถออกคำสั่งกับหลิงหยุนได้อย่างนั้นหรือแน่นอนว่าย่อมเป็นไปไม่ได้!อย่าว่าแต่หลิงเจิ้นจะไม่สามารถออกคำสั่งกับหลิงหยุนได้เลยในวันข้างหน้าหากทั้งคู่ต้องเผชิญหน้ากัน ก็คงต้องรู้เกิดความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจแทบมองหน้ากันไม่ติดอย่างแน่นอน!หลิงเจิ้นยังคงก้มหน้าลงกับพื้นนิ่งเงียบภายในห้องจึงมีเพียงความเงียบสงัด ที่แม้แต่เข็มสักเล่มตกก็คงได้ยินกันอย่างทั่วถึง..“พี่ใหญ่!นี่มันคนละเรื่องกัน หลิงห่าวก็ส่วนหลิงห่าว.. ท่านก็ส่วนท่าน! พี่ใหญ่อย่าได้ตำหนิตนเองเช่นนี้เลย!”แต่ในระหว่างที่หลิงเสี่ยวจะพุ่งเข้าไปหาหลิงเจิ้นเพื่อต้องการที่จะดึงเขาให้ลุกขึ้นจากพื้นนั้น หลิงลี่ที่คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ในใจ ก็ตัดสินใจพูดขึ้นว่า“ผู้นำตระกูล..เจ้าคิดดีแล้วรึที่ต้องการจะลาออกจากตำแหน่งผู้นำตระกูลหลิง”หลิงเจิ้นยังคงก้มหน้าและตอบกลับไปด้วยเสียงที่ดังฟังชัด “ลูกคิดดีแล้วท่านพ่อ!”“เวลานี้ลูกเศร้าใจยิ่งนัก!อยากจะขอเวลาพักผ่อนดูแลจิตใจสักช่วงหนึ่ง ขอท่านพ่อได้โปรดทำตามความต้องการของลูกด้วยเถิด!”หลิงลี่ถอนหายใจพร้อมกับโบกมือให้หลิงเจิ้นลุกขึ้น“เอาล่ะ.. หากเจ้าต้องการเช่นนี้จริงๆ ข้าก็จะทำตามความต้องการของเจ้า ให้เจ้าได้ลาออกจากตำแหน่งผู้นำตระกูลเพื่อรักษาใจตามที่ต้องการ..”“ขอบคุณท่านพ่อ!”หลิงเจิ้นเอ่ยขอบคุณพร้อมกับโขกศรีษะคาราวะหลิงลี่อีกครั้ง..“ลุกขึ้น!”หลิงลี่ปลดปล่อยลมปราณออกจากฝ่ามือพลังปราณที่อ่อนโยนพุ่งเข้าไปพยุงร่างของหลิงเจิ้นให้ลุกขึ้นจากพื้นทันที..