บทที่ 1116 : ประกาศอย่างเป็นทางการ!

ทุกคนที่กำลังนั่งฟังต่างก็หันไปมองหน้ากันและในที่สุดหลิงลี่ก็พูดขึ้นว่า “เหล่ากุ่ย.. เจ้าพูดออกมาเดี๋ยวนี้ว่าหลิงห่าวไปทำอะไรไว้” เหล่ากุ่ยรีบเล่าทันที“หลิงห่าวจ่ายเงินจำนวนสองร้อยล้านให้กับองค์กรนักฆ่า แต่เงินจำนวนนี้เป็นเพียงแค่เงินมัดจำสี่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น แต่หลิงห่าวไม่มีเงินมากพอ เขาจึงได้ไปยืมเย่เทียนสุ่ย และรับปากว่าจะให้เย่เทียนสุ่ยแต่งงานกับคุณหนูใหญ่..” “เจ้าหลานชั่วช้าเจ้าหลานอกตัญญู นี่มันจะทำให้ชายชราอย่างข้าโมโหจนตายหรือยังไงกัน” หลิงลี่ได้ฟังคำบอกเล่าของเหล่ากุ่ยก็ถึงกับลุกพรวดขึ้นจากโซฟา และร้องตะโกนออกมาด้วยความโกรธ ใบหน้าของเขานั้นแดงก่ำ และริมฝีปากก็สั่นระริก.. สีหน้าของหลิงเสี่ยวกับหลิงเย่วเองก็เปลี่ยนไปทันทีทีเช่นกัน.. ตระกูลหลิงกำลังตกอยู่ในความปั่นป่วนวุ่นวายเช่นนั้นพวกเขาทั้งคู่จะยังสามารถนิ่งสงบต่อไปได้อย่างไรกันเล่า แต่หลิงหยุนกลับยังคงนั่งนิ่งและสีหน้ายังคงเรียบเฉย อย่างน้อยวันนี้เขาก็ได้รู้จักคนตระกูลเย่มาหนึ่งคนแล้ว.. ซึ่งก็คือเย่เทียนสุ่ย! หลิงหยุนหันไปสั่งเหล่ากุ่ยทันที“เหล่ากุ่ย.. ไปจัดการสังหารจ้าวผิงทิ้งซะ! อย่าปล่อยให้มันเอาเรื่องนี้ไปแพร่งพรายข้างนอกได้..” เหล่ากุ่ยน้อมรับคำสั่งทันที“ขอรับนายน้อย!” การสังหารจ้าวผิงนั้นไม่จำเป็นต้องถึงมือหลิงหยุนและเพียงแค่เหล่ากุ่ยลงมือเองก็นับว่ามากพอแล้ว.. “พวกเจ้าดูสิ!เหตุใดตระกูลหลิงจึงมีปีศาจเช่นนี้อยู่ในตระกูลได้” ร่างของหลิงลี่สั่นเทิ้มไปด้วยความโกรธและเวลานี้ความรักที่เคยมีให้หลิงห่าวนั้น กลับมลายหายไปในทันที! ส่วนหลิงเสี่ยวกับหลิงเย่วนั้นได้แต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา.. หลิงหยุนจึงรีบเตือนหลิงลี่ว่า“ท่านปู่.. หลิงห่าวก็ตายไปแล้ว ท่านปู่อย่าได้โมโหโทโสไปเลย..” หลังจากนั้น..หลิงหยุนก็ได้ร่ำลาทุกคน และเตรียมตัวที่จะออกจากบ้านของหลิงลี่ แต่หลิงลี่ก็ได้สั่งว่า “หลิงหยุน..อย่าเพิ่งฆ่าจ้าวผิง! เจ้าไปสอบถามมันให้ละเอียดก่อนว่า ยังมีเรื่องชั่วช้าอะไรที่หลิงห่าวทำลงไปอีกบ้าง” ……. เวลานี้หลิงหย่งนั่งอยู่ที่สวนหน้าบ้านเขาไม่ได้หลับได้นอนตลอดทั้งคืน และดวงตาทั้งสองข้างก็ยังคงแดงก่ำ และกำลังฝึกฝนเพลงดาบอย่างเอาเป็นเอาตาย.. หลังจากที่ออกมาจากบ้านของหลิงลี่แล้วหลิงหยุนก็ใช้วิชาเงาลวงตา และเพียงแค่พริบตาเดียวก็ไปปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าหลิงหย่งที่กำลังฟันคมดาบลงมา! เมื่อเห็นร่างที่พุ่งเข้ามาอยู่หน้าปลายดาบของตนเองเช่นนั้นหลิงหย่งก็ถึงกับตกใจ และรีบชะงักมือไว้ทันที และเวลานี้คมดาบก็อยู่ห่างจากจมูกของหลิงหยุนไปเพียงแค่ครึ่งนิ้วเท่านั้น หลิงหยุนที่อยู่ใต้คมดาบของหลิงหย่งจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง“พี่หลิงหย่ง.. หากเจ้าต้องการแก้แค้นให้หลิงห่าว ก็ฟันข้าได้เลย ข้าจะไม่หลบดาบของเจ้า..” เคร้ง.. แต่หลิงหย่งกลับขว้างดาบทองคำดำลงกับพื้นและยืนตกใจอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะรีบถอยหลังไปสามก้าวทำการโค้งคำนับให้หลิงหยุน พร้อมกับพูดขึ้นว่า.. “หลิงหย่งคาราะวะผู้นำตระกูล!”หลิงหยุนรีบพุ่งเข้าไปห้ามหลิงหย่งและพูดยิ้มๆ “พี่หลิงหย่ง.. เจ้าเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกับข้า เหตุใดยังต้องเรียกข้าว่าผู้นำตระกูลด้วยเล่า ต่อไปห้ามเจ้าเรียกข้าเช่นนี้อีก พวกเราจะใช้คำเรียกพี่ชายน้องชายเช่นเดิม..”หลิงหย่งยังคงตกตะลึง“แต่.. แต่..”หลิงหยุนจึงยิ้มพร้อมกับย้ำหนักแน่นว่า“ไม่มีแต่.. ทำตามที่ข้าบอก..”หลังจากนั้นหลิงหยุนก็พาหลิงหย่งไปหาที่นั่งคุยกัน“พี่หลิงหย่ง.. เมื่อครู่เหตุใดท่านจึงไม่ฟันข้าล่ะ”หลิงหย่งนั้นตอบหลิงหยุนกลับไปโดยไม่ต้องคิด“เหตุใดข้าต้องฟันเจ้าด้วยเล่า หลิงห่าวเป็นบ้า แต่ข้าไม่ได้บ้านี่นา!”“น้องสี่..เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงความรู้สึกของข้าหรอก ขอบอกตามตรงหากข้าเป็นเจ้า และหลิงห่าวทำกับข้าเช่นนั้น ต่อให้เขาเป็นพี่ชายของข้า ข้าก็จะฆ่าเขาก่อนเช่นกัน!”“ที่ข้าเสียใจก็เพราะพวกเราสองคนมีแม่คนเดียวกันหนำซ้ำแม่ของเราทั้งคู่ก็ยังตายตั้งแต่พวกเราสองคนอายุยังน้อย ที่ข้าร้องไห้เสียใจก็ด้วยความรักอย่างพี่น้องเท่านั้น..”หลิงหยุนได้ฟังก็รู้ได้ทันทีว่าหลิงหย่งนั้นเป็นคนมีนิสัยตรงไปตรงมาอย่างมาก หนึ่งก็คือหนึ่ง สองก็คือสอง ความถูกต้องกับความรู้สึกจึงแยกจากกันได้อย่างชัดเจน!ถูกก็คือถูกและผิดก็คือผิด.. คนเช่นหลิงหย่งนั้นไม่มีทางที่จะสร้างปัญหาให้กับหลิงหยุนในวันข้างหน้าอย่างแน่นอน!“พี่หลิงหย่ง..ในเมื่อเจ้าไม่ฟันข้าตอนนี้ วันข้างหน้าจะมาฟันข้าไม่ได้แล้วนะ! แล้วก็ห้ามโกรธแค้นข้าอยู่ในใจด้วยเช่นกัน!”หลิงหย่งตอบกลับไปยิ้มๆ“ต่อให้ข้าแค้นเคืองเจ้าแล้วยังไง เจ้าคิดว่าข้าจะสามารถเอาชนะเจ้าได้งั้นรึ?”สองพี่น้องหันไปมองหน้ากันพร้อมกับยิ้มให้กันแต่แล้วจู่ๆ หลิงหยุนก็กระโดดไปกลางสนาม และหยิบดาบทองดำขึ้นมาแล้วร้องตะโกนว่า“พี่หลิงหย่ง..ระวัง!”แล้วทั้งคู่ก็ประมือกันตามประสาพี่น้อง..…..หลังจากประมือกันพอหอมปากหอมคอแล้วหลิงหยุนจึงบอกกับหลิงหย่งว่า “ข้าจะไปสอบถามจ้าวผิงเกี่ยวกับเรื่องของหลิงห่าวเพิ่ม! หลังจากนั้นจึงค่อยสังหารมันทิ้ง..”เมื่อได้ยินว่าจะสังหารจ้าวผิงสีหน้าของหลิงหย่งก็เปลี่ยนเป็นโกรธขึ้นมาทันที เขาร้องถามออกไปว่า “จับตัวมันได้แล้วงั้นรึ”หลิงหยุนพยักหน้า“ใช่แล้ว.. เหล่ากุ่ยได้ส่งคนไปจับตัวมันมาเมื่อคืนนี้!”“ข้าจะสังหารมันด้วยตัวข้าเอง!”หลิงหย่งคว้าดาบทองคำดำจากมือของหลิงหยุนไปร่างของหลิงหย่งก็ปรากฏรังสีสังหารที่รุนแรงขึ้น และปรี่ตรงไปที่สวนด้านหลังทันทีจ้าวผิงนั้นเป็นชายร่างสูงที่ดูธรรมดามากและไม่โดดเด่น ไม่ว่าไปแห่งหนใดก็ไม่เป็นที่สังเกตหรือจับตาของผู้คนเวลานี้..จ้าวผิงถูกจับมัดมือมัดเท้าไว้ และกำลังนั่งขดตัวอยู่มุมหนึ่งในสวนชั้นที่แปด สภาพของมันไม่ต่างจากคนที่ตายแล้วเลยแม้แต่น้อยจ้าวผิงนั้นรู้มานานแล้วว่าแผนการของหลิงห่าวล้มเหลวเขาจึงหาข้ออ้างลาออก และหลบไปหาที่ซ่อนตัว และรีบหนีไปจากหลิงห่าว..