บทที่ 1123 : กฏโบราณของยุทธภพ!

เฉินจิ้งเฉวียนนั้นนับว่ามาถึงเร็วมาก! ระหว่างที่เสียงของเฉินจิ้งเฉวียนดังขึ้นนั้นร่างของเขายังอยู่ห่างจากที่เกิดเหตุไปถึงสองสามร้อยเมตร นั่นหมายความว่า.. ยังไม่ทันที่คำพูดของเฉินจิ้งเฉวียนจะจบดี ร่างของเขาก็ได้เคลื่อนที่มาอยู่ห่างจากหลิงหยุนไปเพียงแค่หนึ่งร้อยเมตรเท่านั้น.. พรึบ..พรึบ.. พรึบ.. ร่างของเฉินจิ้งเฉวียนเคลื่อนที่ราวกับภาพกระพริบที่เมื่อหายจากตำแหน่งเดิมก็ไปปรากฏอยู่ในตำแหน่งใหม่จนกระทั่งเข้าใกล้หลิงหยุนมากขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างนั้นก็ได้ใช้ดัชนีปล่อยพลังปราณให้พุ่งออกไปด้านหน้า.. แต่เป้าหมายของการจู่โจมของเฉินจิ้นเฉวียนนั้นกลับไม่ใช่หลิงหยุนแต่เป็นหลิงเสี่ยวกับหลิงเย่วต่างหาก! และวิชาที่เฉินจิ้งเฉวียนใชนั้นก็คือหนึ่งใน 72 กระบวนท่าที่เลื่องชื่อแห่งวัดเส้าหลิน! แม้ว่าเฉินจิ้งเฉวียนจะเคลื่อนที่มาด้วยความเร็วอย่างที่สุดแล้วแต่ก็ยังนับว่าห่างจากร่างของสองพ่อลูกตระกูลเฉินมากนัก เฉินจิ้งเฉวียนเกรงว่าหากหลิงหยุนเห็นเขาปรากฏตัวขึ้น จะรีบชิงลงมือฆ่าเฉินจิ้งเทียนกับเฉินไห่เผิงทิ้งเสีย จึงได้ใช้วิธีล่อเสือออกจากถ้ำ ด้วยการทำร้ายหลิงเย่วกับหลิงเสี่ยว เพื่อดึงหลิงหยุนให้ห่างจากสองพ่อลูกตระกูลเฉินก่อน.. และหากหลิงหยุนยังยืนยันที่จะสังหารเฉินจิ้งเทียนและลูกชายจริงเช่นนั้นแล้วหลิงเสี่ยวกับหลิงเย่วก็ต้องถูกเฉินจิ้งเฉวียนสังหารตายด้วยเช่นกัน.. “แย่แล้ว!” เมื่อหลิงหยุนเห็นเช่นนั้น..เขาก็ถึงกับตกใจ และล้มเลิกความคิดที่จะสังหารสองพ่อลูกตระกูลเฉินทันที แล้วรีบใช้วิชาเงาลวงตาซึ่งเคลื่อนไหวได้รวดเร็วราวกับหายตัว ไปปรากฏตัวอยู่ที่ข้างกายของหลิงเสี่ยวทันที.. จากนั้นจึงรีบเอื้อมมือออกไปกระชากร่างของหลิงเสี่ยวให้หลบพลังปราณจากดัชนีที่พุ่งเข้ามา ในขณะเดียวกันก็ใช้ฝ่ามือข้างที่เหลือซัดพลังปราณออกไปต้านพลังดัชนีอีกสายที่พุ่งเข้าใส่ร่างของหลิงเย่ว.. ตูม! พลังดัชนีที่พุ่งเข้าใส่ร่างของหลิงเสี่ยวนั้นหลังจากที่หลิงหยุนดึงหลิงเสี่ยวให้หลบไปได้ทัน พลังจากดัชนีของเฉินจิ้งเฉวียนจึงพุ่งเข้าใส่พื้นหินด้านล่างแทน และพื้นหินตรงบริเวณนั้นก็กลายเป็นรูลึกทันที! หลิงหยุนใช้จิตหยั่งรู้สำรวจดูก็ถึงกับตกใจไม่น้อย..นั่นเพราะบริเวณที่ถูกพลังดัชนีพุ่งเข้าใส่นั้น ได้กลายเป็นรูที่มีความลึกมากกว่าสองเมตรเลยทีเดียว! ทั้งที่เวลานั้นร่างของเฉินจิ้งเฉวียนอยู่ห่างออกไปกว่ายี่สิบเมตร! หากหลิงหยุนมาช้ากว่านี้แม้เพียงแค่เสี้ยววินาทีทั้งหลิงเสี่ยวกับหลิงเย่วคงต้องถูกพลังดัชนีของเฉินจิ้งเฉวียนทำร้ายอย่างแน่นอน และถึงตอนนั้นหากทั้งคู่ไม่เสียชีวิต ก็ย่อมได้รับบาดเจ็บสาหัสเป็นแน่! และนี่คือศัตรูที่ร้ายกาจสำหรับหลิงหยุน! หลิงหยุนคาดเดาว่าขั้นของเฉินจิ้งเฉวียนนั้นอย่างน้อยก็ต้องอยู่ในระดับที่สามารถใช้พลังจิต และพลังเหนือธรรมชาติได้ จึงแทบไม่ต้องพูดถึงความแข็งแกร่งของกำลังภายใน! และทันทีที่เฉินจิ้งเฉวียนมาถึง..เขาก็ตรงเข้าไปหาสองพ่อลูกตระกูลเฉิน โดยไม่สนใจใยดีกับผู้คนที่อยู่รอบข้างเลยแม้แต่น้อย หลังจากที่สำรวจดูอาการบาดเจ็บของเฉินจิ้งเทียนกับเฉินไห่เผิงอย่างละเอียดแล้ว เขาเองก็ถึงกับหน้าถอดสีเช่นกัน.. หลังจากที่เฉินจิ้งเฉวียนได้รับรายงานเรื่องของหลิงหยุนเขาก็รีบรุดมาที่นี่ทันที แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงช้าไปหนึ่งก้าว.. “เจ้าสอง..ในเมื่อเจ้าก็รู้ดีว่าเจ้าเด็กตระกูลหลิงนั่นไม่เล่นตามกฏกติกา เหตุใดจึงไม่อดทนอดกลั้นรอให้ข้ามาถึงที่นี่ก่อนเล่า”เฉินจิ้งเฉวียนเอ่ยถามเฉินจิ้งเทียนด้วยความโมโห!โดยปกติแล้ว..หากเกิดความขัดแย้งระหว่างเหล่าชาวยุทธขึ้น หรือแม้แต่พบเจอศัตรูก็ตาม ต่างฝ่ายต่างก็จะพยายามไม่ทำการต่อสู้ในที่สาธารณะเช่นนี้ เว้นแต่สถานการณ์บีบบังคับจริงๆหากต้องการประมือกันจริงๆทั้งสองฝ่ายก็จะนัดหมายวัน และสถานที่ที่ลับตา และห่างไกลผู้คนเพื่อทำการต่อสู้กัน..แต่หลิงหยุนกลับไม่เคยปฏิบัติตามกฏยุทธภพเลย..หากเขาตัดสินใจว่าจะลงมือต่อสู้เขาก็ไม่สนว่าที่แห่งนั้นจะเป็นที่ใด อยู่ต่อหน้าสาธารณชนหรือไม่? เมื่อคิดแล้วก็จะลงมือทันทีจนกว่าการต่อสู้จะจบลง..แม้ว่าคนภายนอกจะมองว่าหลิงหยุนเป็นเด็กหนุ่มที่ยะโสโอหังไม่สนใจกฏเกณฑ์ใดๆ แต่สำหรับตัวหลิงหยุนเอง เขากลับมองว่ามันเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุด!นั่นเพราะหากสามารถเจรจาตกลงกันได้การต่อสู้ก็ไม่จำเป็น แต่หากไม่สามารถเจรจาได้แล้ว หลิงหยุนก็ไม่เคยเสียเวลาเช่นกัน!“พี่..พี่ใหญ่! ข้าเองก็คิดไม่ถึงว่าเจ้าเด็กชั่วช้านั่นจะลงมือกับข้ารวดเร็วเช่นนี้!”เฉินจิ้งเทียนยอมรับว่า..เขาเองเพียงแค่โต้เถียงกับหลิงหยุนเท่านั้น และไม่คิดว่าจู่ๆ หลิงหยุนจะลงมือทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้เข้าตั้งตั้งตัวด้วยซ้ำไป!“หึ!”เฉินจิ้งเฉวียนทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจนักจากนั้นร่างสูงใหญ่ของเขาจึงค่อยๆ ย่อลงตรงหน้าสองพ่อลูกตระกูลเฉิน แล้วหยิบโอสถออกมาสองเม็ดส่งให้ทั้งคู่กลืนเข้าไป..หลังจากจัดการช่วยเฉินจิ้งเทียนกับเฉินไห่เผิงแล้วเฉินจิ้งเทียนก็ลุกขึ้นยืน พร้อมกับกวาดตามองเหล่าสมาชิกตระกูลเฉินที่ยังคงมีอาการหวาดกลัวอย่างมาก จากนั้นจึงร้องสั่งทุกคนว่า“พวกเจ้ามาคอยดูแลคนพวกเขาทั้งสองคน!”เหล่าสมาชิกตระกูลเฉินที่เพิ่งจะได้สติหลังจากได้ยินคำสั่งของเฉินจิ้งเฉวียน ก็รีบวิ่งตรงเข้าไปหาสองพ่อลูกตระกูลเฉินทันที!ในขณะนั้นเอง..หลิงหยุนซึ่งไม่มั่นใจว่าหลังจากนี้จะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นบ้าง ทันทีที่ช่วยหลิงเสี่ยวกับหลิงเย่วได้แล้ว จึงรีบสั่งคนตระกูลหลิงทั้งหมดผ่านทางกระแสจิต ขอให้ทุกคนรีบเข้าไปอยู่ในความดูแลปกป้องของหลิงลี่ทันที..ส่วนตัวเขานั้นจะเป็นผู้รับมือกับเฉินจิ้งเฉวียนซึ่งไม่เพียงแค่เป็นยอดฝีมือที่ล้ำเลิศเท่านั้น แต่ยังเป็นเจ้าหน้าที่ของหน่วยนภาอีกด้วย..เฉินจิ้งเฉวียนนั้นเป็นชายที่เกิดมาพร้อมกับรูปร่างที่สูงใหญ่และสง่างามยิ่งนัก แขนและนิ้วของเขาก็ยาวกว่าคนปกติธรรมดาทั่วไปมาก หากเฉินจิ้งเฉวียนยืนเอามือแนบลำตัวแล้วล่ะก็ แขนของเขาจะยาวถึงหัวเข่าเลยทีเดียว รูปร่างของเฉินจิ้งเฉวียนนั้นนับวาแตกต่างจากน้องชายอย่างเฉินจิ้งเทียนมากนัก และจมูกของเขาก็งองุ้มคล้ายกับปากเหยี่ยว..รูปลักษณ์ภายนอกของเฉินจิ้งเฉวียนนั้นทำให้หลิงหยุนนึกถึงเฉินเจี้ยนห่าวที่ถูกเขาสังหารตาย..ลักษณะรูปร่างดังเช่นเฉินจิ้งเฉวียนนั้นคือรูปร่างของผู้ที่เกิดมามีพรสวรรค์เหมาะสำหรับการฝึกวรยุทธในโลกใบนี้ยิ่งนัก!เวลานี้เฉินจิ้งเฉวียนกำลังจ้องมองเหล่าสมาชิกตระกูลหลิงด้วยสีหน้าและแววตาที่ดุดัน และจู่ๆ เขาก็ก้าวเท้าออกไปข้างหน้า พร้อมกับยกมือขึ้นชี้ไปทางหลิงลี่กับหลิงหยุน และร้องตะโกนออกไปว่า“หลิงลี่..หลิงหยุน.. พวกเจ้าสองคนก้าวเข้ามาหาข้า!”