บทที่ 1147 : ยั่วโมโห!

วันที่28 เดือน 8 นับเป็นวันดีวันหนึ่ง และเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆหมอก.. อีกไม่กี่วันก็จะเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้วอากาศจึงเริ่มเย็นขึ้นกว่าช่วงต้นเดือนมาก หลิงหยุนจัดเตรียมสนามประลองเสร็จราวตีห้าพอดี หลังจากสำรวจจนมั่นใจแล้วว่าไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ เขากับมาร์ควิสเอ็ดเวิร์ดจึงได้กลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลหลิง.. เวลานี้หากมองเพียงผิวเผินภายในหุบเขาลึกซึ่งเป็นที่ตั้งศูนย์บัญชาการใหญ่ขององค์กรนักฆ่าสาขาปักกิ่งนั้น นอกเหนือจากบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางหุบเขาแล้ว ก็ไม่มีอะไรผิดแปลกตา.. และเพื่อไม่ให้การเดินทางกลับของตนเองเป็นที่สะดุดตาของผู้คนหลิงหยุนจึงได้ขับรถอ้อมไปตามถนนวงแหวนที่หก และกว่าจะกลับไปถึงคฤหาสน์ตระกูลหลิงก็ราวหกโมงเช้าพอดี.. เมื่อกลับถึงบ้าน..หลิงหยุนก็ต้องเปิดจิตหยั่งรู้ออกสำรวจดูเหล่าสมาชิกที่อยู่ภายในบ้านดังเช่นทุกครั้ง และก็พบว่าทุกคนต่างก็ตื่นมาฝึกฝนวิชากันตั้งแต่เช้า บ้างก็กำลังนั่งขัดสมาธิฝึกฝนลมปราณ บ้างก็กำลังฝึกวรยุทธ.. หลิงหยุนเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจและได้แต่คิดว่าหากทุกคนขยันหมั่นเพียรฝึกฝนเช่นนี้ ตระกูลหลิงคงจะต้องรุ่งเรืองอย่างรวดเร็วเป็นแน่! ส่วนเหล่ากุ่ยกับหลิงเสี่ยวนั้นเวลานี้อยู่ในห้องฝึกฝน และกำลังฝึกเพลงหมัด และวิชามังกรพรางร่าง.. ทั้งเหล่ากุ่ยและหลิงเสี่ยวนั้นคนหนึ่งอยู่ในระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-7 ในขณะที่อีกคนอยู่ในระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-6 จึงนับว่าเป็นคู่ซ้อมเพลงยุทธที่สูสีกันมากทีเดียว! หลิงหยุนเดินนำเอ็ดเวิร์ดไปยังสวนชั้นที่แปดในขณะเดียวกันก็บอกเหล่ากุ่ยผ่านกระแสจิตให้มาพบเขาที่นี่ด้วย.. จากนั้นหลิงหยุนกับเอ็ดเวิร์ดก็เดินไปยังคุกใต้ดินตระกูลหลิงและได้พบเจสเตอร์ เพียร์ซ และจอยซ์ที่กำลังเดินออกมาพอดี “เจ้านายที่เคารพ!” หลิงหยุนพยักหน้าและได้สั่งพอลซึ่งอยู่ด้านในคุกใต้ดินผ่านกระแสจิตให้มาพบเขาด้านนอกเช่นกัน และไม่นานนักทั้งเอ็ดเวิร์ด เพียร์ซ จอยซ์ เจสเตอร์ และพอล ต่างก็ได้มารวมกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาเป็นครั้งแรก.. แต่เมื่อแวมไพร์ทั้งสี่ตนได้เห็นเอ็ดเวิร์ดพวกมันต่างก็ร้องอุทานออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน.. “ห๊ะ..ระดับสูงสุดขั้นแกรนด์ดยุค!” ถูกต้อง..และเมื่อคืนนี้เอ็ดเวิร์ดก็สามารถเลื่อนขั้นจากระดับสูงสุดขั้นมาร์ควิส มาเป็นแวมไพร์ขั้นแกรนด์ดยุคได้สำเร็จ! …….. เมื่อคืนนี้นับว่าหลิงหยุนเดินทางไปศูนย์บัญชาการใหญ่องค์การนักฆ่าสาขาปักกิ่งได้ทันเวลาพอดี! เพราะเมื่อไปถึง..หลิงหยุนก็ได้เปิดจิตหยั่งรู้ออกสำรวจทั่วบริเวณหุบเขา และพบว่าเอ็ดเวิร์ดนั้นอยู่ทางด้านใต้ของหุบเขา และกำลังกลายร่างอยู่บนหน้าผาสูง ในเวลานั้นเอ็ดเวิร์ดได้กลายร่างเป็นปีศาจตัวเขียว มีเล็บและเขี้ยวงอก แล้วสยายปีกสีม่วงบินว่อนอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ที่กำลังสาดส่องลงมา.. หลิงหยุนเห็นเช่นนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นเขาจึงรีบพุ่งตรงไปหาเอ็ดเวิร์ดด้วยความเร็วสูงสุด และเมื่อไปถึงก็กระโดดขึ้นไปยืนอยู่บนแผ่นหลังของเอ็ดเวิร์ดทันที! วิชาดาราคุ้มกาย.. พลังจันทราและพลังดวงดาวได้ทอดลงมาสู่ร่างของหลิงหยุน และกำลังปกคลุมร่างของเขาและเอ็ดเวิร์ดไว้พร้อมกัน จากนั้นหลิงหยุนก็ได้เดินพลังปราณตามคัมภีร์เสวียนหวงปลดปล่อยปราณเสวียนหวงออกจากร่างกายของตนเองทันที ปราณเสวียนหวงบางส่วนได้ถูกถ่ายเทเข้าสู่ร่างของเอ็ดเวิร์ดโดยตรง และบางส่วนก็ได้กลายเป็นควันสีเหลืองพวยพุ่งออกมาปกคลุมร่างของพวกเขาทั้งคู่ไว้.. ในนาทีที่เอ็ดเวิร์ดกำลังเจ็บปวดร่างกายอย่างมากในระหว่างที่กำลังก้าวขึ้นสู่ขั้นดยุคนั้นปราณเสวียนหวงเข้มข้นประหนึ่งของเหลวสีเขียวคล้ายหยก ก็ได้ทำหน้าที่เสมือนโอสถรักษาความเจ็บปวดรวดร้าวตามร่างกายของมันให้ค่อยๆบรรเทาลง และเปลี่ยนเป็นความสดชื่นเข้ามาทดแทน! และในที่สุดเอ็ดเวิร์ดก็ได้เข้าสู่ขั้นดยุคระดับสูงสุดและมีพลังอำนาจไม่ต่างจากดยุคแดร๊กคิวล่า! แต่หลิงหยุนดูเหมือนจะไม่พอใจเพียงแค่นั้นเขาถามเอ็ดเวิร์ดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “เอ็ดเวิร์ด.. หากข้าให้เลือดเจ้าอีกหนึ่งหยด เจ้าจะทานทนได้หรือไม่” เวลานี้หลิงหยุนเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นเอ้อเฉิงชี่(พลังชี่-2) แล้ว และในเลือดของเขานั้นก็มีทั้งพลังสีทองจากสมุดจักรพรรดิ และพู่กันจักรพรรดิ และยังมีปราณมังกรจากน้ำลายมังกร และพลังชีวิตอื่นๆอีกมากมายหากเอ็ดเวิร์ดได้รับเข้าไปและสามารถทานทนต่อความเจ็บปวดได้ มันจะได้รับประโยชน์อย่างมากมายเลยทีเดียว!เอ็ดเวิร์ดตอบกลับมาอย่างมั่นใจ“เจ้านาย.. ข้าอยากจะลองดู!”“เยี่ยมมาก!”หลิงหยุนจัดการกัดนิ้วมือของตัวเองและหยดเลือดลงไปบริเวณจุดตันเถียนของเอ็ดเวิร์ด เขาไม่กล้าที่จะหยดเลือดลงตรงตำแหน่งหัวใจ หรือกลางศรีษะของเอ็ดเวิร์ดโดยตรง เพราะเกรงว่าอานุภาพที่รุนแรงของเลือดตนนั้น จะทำให้เอ็ดเวิร์ดไม่สามารถทานทนต่อความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงได้ และหากเป็นเช่นนั้นหลิงหยุนเองก็คงจะไม่สามารถแก้ไขอะไรได้!หากเวลานี้เอ็ดเวิร์ดยังไม่เข้าสู่ขั้นดยุคหลิงหยุนก็คงไม่กล้าที่จะทดลองทำเช่นนี้ แวมไพร์ในขั้นดยุคนั้นจะมีความสามารถในการควบคุมพลังในร่างกายได้แข็งแกร่งกว่าขั้นมาร์ควิสถึงสามเท่า อีกทั้งในร่างของเอ็ดเวิร์ดยังมีประคำโลหิตด้วย หลิงหยุนจึงคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร..แล้วก็เป็นดังเช่นที่หลิงหยุนคิดไว้จริงๆหลังจากที่เอ็ดเวิร์ดได้เลือดของหลิงหยุนเข้าไป เลือดในกายของมันก็มีพลังเพิ่มขึ้นอย่างมากมาย เอ็ดเวิร์ดอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสที่เกิดขึ้น และในที่สุดก็สามารถดูดซับเอาเลือดของหลิงหยุนเข้าไปได้จนหมด แล้วในที่สุดก็สามารถเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นแกรนด์ดยุคได้..เสียงหัวใจของเอ็ดเวิร์ดเต้นดังราวกับกลองและเต้นแรงกว่าหัวใจมนุษย์ธรรมดาหลายเท่านัก และเลือดในกายของเอ็ดเวิร์ดเวลานี้ก็ไม่ได้เย็นเหมือนก่อน แต่กลับมีอุณหภูมิที่สูงขึ้น..ดวงตาที่เคยเย็นชาไร้ความรู้สึกของเอ็ดเวิร์ดนั้นเวลานี้กลับดูเหมือนสามารถบ่งบอกอารมณ์ความรู้สึกได้ และลูกนัยน์ตาก็ไม่ได้เป็นสีแดงเช่นเคย แต่เป็นสีฟ้าสดใส.. “เจ้านาย..ข้ารู้สึกราวกับว่าได้กลับคืนชีพอีกครั้ง ราวกับเกิดใหม่!”และจู่ๆหลิงหยุนก็เรียกลูกธนูเงินออกมาจากแหวนพื้นที่ พร้อมกับชูใส่หน้าเอ็ดเวิร์ด และถามขึ้นว่า“เจ้ายังกลัวลูกธนูเงินนี่อีกหรือไม่”เอ็ดเวิร์ดส่ายหน้าพร้อมกับพูดขึ้นว่า“เจ้านาย.. อย่าได้ล้อข้าเล่น! แวมไพร์ที่เข้าสู่ขัันแกรนด์ดยุคได้แล้ว จะไม่กลัวอาวุธที่ทำจากเงิน แล้วก็ไม่กลัวไฟ และแสงอาทิตย์..”ปรากฏการณ์นี้ก็คล้ายๆกับหนูที่ปกติกลัวแมวแต่หากหนูตัวนั้นใหญ่กว่าแมว มันย่อมจะไม่กลัวแมวอีกแล้วนั่นเอง!“ฮ่า..ฮ่า..”หลิงหยุนหัวเราะเสียงดังจากนั้นจึงเรียกยันต์อัคนีออกมา และลูกไฟก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเอ็ดเวิร์ด และด้วยสัญชาติญาณเอ็ดเวิร์ดจึงก้าวถอยหลังหนีทันที แต่ดวงตาของมันกลับไม่กระพริบเลยแม้แต่น้อย.. และในเมื่อไม่กลัวแม้แต่ลูกธนูเงินไม่กลัวแม้แต่ไฟ ย่อมไม่กลัวแสงอาทิตย์ด้วยเช่นกัน หลิงหยุนจึงไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อีกหลังจากนั้นหลิงหยุนก็ได้ทดสอบพลังของแวมไพร์ขั้นแกรนด์ดยุคด้วยการใช้กระบี่เหินเงาธนูประลองกับเอ็ดเวิร์ด และพบว่าเวลานี้เอ็ดเวิร์ดนั้นแข็งแรงกว่าดยุคแดร๊กคิวล่ามากนัก!“เยี่ยม..พลังอำนาจของเจ้าแข็งแกร่งมากทีเดียว!”แวมไพร์นั้นมีความสามารถในการเคลื่อนที่ได้รวดเร็วอีกทั้งด้วยพลังอำนาจ และมนต์ซาตานในขั้นแกรนด์ดยุคนั้น หลิงหยุนจึงมั่นใจว่าเอ็ดเวิร์ดจะสามารถเอาชนะยอดฝีมือระดับหนึ่งขั้นพลังเหนือธรรมชาติได้อย่างง่ายดาย..ส่วนยอดฝีมือระดับสองขั้นพลังเหนือธรรมชาตินั้นเอ็ดเวิร์ดก็น่าจะสามารถเอาชนะได้เช่นกัน แต่ในระดับสามนั้นหลิงหยุนเองก็ยังไม่มั่นใจ.. และหากเอ็ดเวิร์ดแข็งแกร่งขึ้นมากถึงเพียงนี้หลิงหยุนคิดว่ามันน่าจะช่วยเขาในการประลองได้มากทีเดียว!…..แกรนด์ดยุคเอ็ดเวิร์ดมองตาของแวมไพร์อีกสี่ตนและพบว่าในดวงตาของพวกมันนั้น ต่างก็เต็มไปด้วยความอิจฉา เอ็ดเวิร์ดจึงหันไปพูดกับหลิงหยุนด้วยท่าทีเคารพนบนอบว่า..“เจ้านายที่เคารพ..ขอบคุณท่านมากที่ช่วยให้ข้าได้มีค่ำคืนอันแสนวิเศษเช่นนี้!”“ขอบคุณเจ้านายที่เคารพที่ทำให้ข้าได้มีคืนอันแสนวิเศษเช่นนี้!”“หยุด..”หลิงหยุนยกมือขึ้นห้ามแกรนด์ดยุคเอ็ดเวิร์ดไม่ให้พูดคำว่า‘คืนอันแสนวิเศษ..’ แต่เมื่อมันพูดออกมาเขาก็แทบอยากจะร้องไห้..