บทที่ 1156 : นินจาขั้นเงาทั้งห้า!

โทคุงาวะฮิโรชิ เดินเข้ามากลางสนามประลองพร้อมดาบยาวกว่าสี่ฟุต ยิ่งเขาเดินเข้าใกล้หลิงหยุนมากเท่าไหร่ ร่างของเขาก็ค่อยๆ เลือนลาง และเห็นคล้ายเป็นเพียงแค่เงามากเท่านั้น! โทคุงาวะฮิโรชิ ไม่มีท่าทีหวาดหวั่นต่อพลังปราณที่พวยพุ่งออกจากร่างของหลิงหยุนเลยแม้แต่น้อย และไม่แยแสกับกระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของหลิงหยุนด้วย เขาเดินตรงเข้าไปเรื่อยๆ และไปหยุดยืนตรงหน้าหลิงหยุนห่างไปราวสามเมตร นินจาขั้นเงาทั้งห้าจากตระกูลโทคุงาวะที่เดินตามหลังโทคุงาวะฮิโรชิมานั้น ค่อยๆ แยกตัวออกมาทางด้านข้าง และทั้งหมดก็ยืนล้อมหลิงหยุนไว้เป็นรูปครึ่งวงกลม ทันทีที่หยุดนิ่งอยู่กับที่..ดวงตาคมกริบของโทคุงาวะ ฮิโรชิ ก็จับจ้องอยู่ที่ร่างของหลิงหยุน พร้อมกับแสยะยิ้มออกมาอย่างน่าเกลียด ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “เจ้าหนู..เจ้านับว่าเก่งกาจมากทีเดียว! เก่งทั้งวรยุทธ เก่งทั้งการประเมินคู่ต่อสู้ แต่อยู่ต่อหน้าคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งอย่างนินจา ความเก่งของเจ้าก็ไร้ประโยชน์!” “ฮ่า..ฮ่า.. งั้นรึ!” หลิงหยุนหัวเราะออกมาเสียงดังและพูดออกไปเพียงเท่านั้น.. ทันทีที่โทคุงาวะฮิโรชิ ปรากกฏตัวขึ้นกลางสนามประลองนั้น หลิงหยุนก็รับรู้ได้ถึงแรงกดดันเล็กน้อยที่เกิดขึ้นกับตนเอง เขาสัมผัสได้ว่าโทคุงาวะ ฮิโรชินั้นแข็งแกร่งกว่าซือกงถู แต่ในเวลานี้ตัวเขาเองก็อยู่ในระดับกลางขั้นซานฉางชี่แล้ว แรงกดดันนี้จึงไม่ได้มีผลต่อจิตใจของตนเองมากนัก.. โทคุงวาวะฮิโรชิก้าวเท้าเข้ามาข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว พร้อมกับถามขึ้นว่า.. “เจ้าหนู..ข้าขอถามเจ้าว่าโทคุงาวะ มุโตะ โตโยโทมิ ยากิอุ อากามัตสุ ยามาดะ มิตซุยและนินจากอีกหลายสิบคน ล้วนถูกเจ้าสังหารตายทั้งหมดใช่หรือไม่” พลังปราณของโทคุงาวะฮิโรชินั้นอยู่ในขั้นพลังเหนือธรรมชาติระดับสาม ทันทีที่ปลดปล่อยพลังปราณในร่างออกมา เศษดินและหินที่อยู่รอบๆตัว ก็ปลิวขึ้นกลางอากาศ และหมุนวนอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งสองทันที และค่อยๆ หมุนเร็วขึ้น แล้วก็เร็วขึ้นเรื่อยๆ! หลิงหยุนยังคงยืนสงบนิ่งและตอบกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ที่เจ้าพูดมานั้นไม่ถูกต้องนัก.. เพราะคนที่ข้าสังหารยังมีโทคุงาวะ ทากาสุกะ โทคุงาวะ ทาเคตากุ และนินจาอีกมากกว่าร้อยคนบนเกาะเตียวหยู ล้วนแล้วแต่ตายด้วยน้ำมือของข้าทั้งสิ้น!” “เป็นฝีมือของเจ้าทั้งหมดงั้นรึ!” ทันทีที่ได้ฟังคำตอบของหลิงหยุนเหล่านินจาทั้งสี่ก็ร้องถามขึ้นมาเกือบจะพร้อมกัน แต่โทคุงาวะ ฮิโรชิกลับไม่มีท่าทีเดือดดาลเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่หรี่ดวงตาเล็กคู่นั้นลง พร้อมกับพูดขึ้นว่า “เจ้ามันช่างกล้าดียิ่งนัก!แต่คืนนี้.. เจ้าจะได้จองหองเป็นคืนสุดท้าย เพราะข้าจะเป็นผู้มอบความตายให้กับเจ้าเอง!” “แต่หากเจ้ามอบกระบี่โลหิตแดนใต้เล่มนั้นและแหวนในนิ้วของเจ้าให้กับข้า ข้าก็จะพิจารณาให้เจ้าได้ตายอย่างไม่ทรมาน และมีสภาพศพที่ครบสมบูรณ์!” หลิงหยุนถึงกับขมวดคิ้วพร้อมกับตอบไปว่า“ข้าว่าเจ้าเลิกพล่ามไร้สาระได้แล้ว อยากจะฆ่าข้า ก็รีบๆลงมือเสียที!” หลังจากที่เห็นโทคุงาวะฮิโรชิก้าวเท้าเข้ามาในสนามประลอง และพล่ามไร้สาระอยู่นาน หลิงหยุนก็เริ่มหมดความอดทน จึงร้องตะโกนสั่งให้อีกฝ่ายให้รีบลงมือ พร้อมกับเงื้อกระบี่โลหิตแดนใต้ฟันเข้าใส่ร่างของโทคุงาวะ ฮิโรชิทันที “หึ..ในเมื่อเจ้าต้องการเช่นนั้น!” โทคุงาวะฮิโรชิทำเสียงเย้ยหยันใส่หลิงหยุน พร้อมกับจ้องมองกระบี่ในมือหลิงหยุนด้วยสายตาที่ไม่หวาดหวั่น จากนั้นจึงยกมือขึ้นกำหมัด และชกเข้าใส่พลังปราณสีดำที่พวยพุ่งออกมาจากกระบี่ทันที! ปัง! พลังปราณจากหมัดของโทคุงาวะฮิโรชิ และพลังปราณจากกระบี่ของหลิงหยุน ปะทะเข้ากันอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งบริเวณ! จากนั้นร่างของคนทั้งคู่ก็กระเด็นถอยออกไปคนละครึ่งก้าว.. หลิงหยุนได้แต่แอบตกใจในพลังปราณที่แข็งแกร่งของโทคุงาวะฮิโรชิอยู่เงียบๆ! เมื่อครู่หลิงหยุนเพียงแค่ต้องการทดสอบพลังปราณของอีกฝ่ายเท่านั้นแต่ถึงกระนั้นหลิงหยุนก็ยังใช้พลังปราณไปถึงเจ็ดสิบส่วน แต่โทคุงาวะ ฮิโรชิกลับสามารถใช้มือเปล่ารับได้อย่างสบายๆพลังปราณจากหมัดของโทคุงาวะฮิโรชินั้น สามารถรับพลังปราณจากปลายกระบี่ของหลิงหยุนได้อย่างไม่สะทกสะท้าน ทำให้หลิงหยุนรู้ได้ทันทีว่า ตนเองนั้นได้พบเจอกับคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจเข้าแล้ว!‘เจ้าหนู..นี่เจ้าแข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวรึ!’ทางด้านโทคุงาวะฮิโรชิเองก็เช่นกัน หลังจากที่ใช้พลังปราณไปถึงเจ็ดสิบส่วนในการรับกระบี่ของหลิงหยุน ตัวเขาเองก็ถึงกับมือชาไปจนถึงข้อมือ และแทบไม่สามารถกำหมัดได้อีก..หลังจากที่ทั้งคู่ปะทะกันในครั้งแรกต่างฝ่ายต่างก็ยืนนิ่ง และไม่มีใครกล้าจู่โจมผลีผลามอีกเลย!หลิงหยุนจ้องมองโทคุงวะฮิโรชิพร้อมกับร้องตะโกนออกไป “ลองรับกระบี่ข้าอีกสักครั้ง!”ระหว่างที่พูดนั้นหลิงหยุนก็ได้ถ่ายเทพลังหยินจากจุดตันเถียนเข้าไปที่ตัวกระบี่จากนั้นจึงเงื้อมือขึ้น และฟันเข้าไปที่เอวของโทคุงาวะ ฮิโรชิทันที! ดาบในมือของหลิงหยุนที่ฟันลงไปนั้นทั้งทรงพลังและรวดเร็ว!“ฮึบ..”โทคุงาวะฮิโรชิเห็นเช่นนั้นจึงรีบสูดลมหายใจเข้าลึก และทำการเดินลมปราณไปที่แขนทั้งสองข้าง จากนั้นจึงผลักพลังปราณขนาดเท่าลูกฟุตบอลออกไปด้านข้างทันที!ครั้งนี้..โทคุงาวะ ฮิโรชิตระหนักถึงพลังปราณที่แข็งแกร่งของหลิงหยุนแล้ว เขาจึงไม่กล้าที่จะใช้มือรับกระบี่อันทรงพลังของหลิงหยุนอีก จึงได้เดินลมปราณทั่วร่างกาย และใช้พลังปราณนั้นรับกระบี่ของหลิงหยุนแทน!ปัง!เสียงพลังปราณของโทคุงาวะฮิโรชิ ปะทะเข้ากับพลังปราณจากกระบี่ของหลิงหยุน จนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง!ปัง!หลิงหยุนไม่หยุดอยู่เพียงแค่นั้นเขายกกระบี่ในมือขึ้นฟันไปที่แขนอีกข้างของโทคุงาวะ ฮิโรชิทันที แต่โทคุงาวะ ฮิโรชิก็สามารถยกฝ่ามือขึ้นป้องกันไว้ได้ทัน!แต่ครั้งนี้โทคุงาวะฮิโรชิถึงกับถอยร่นไปด้านหลังถึงสามก้าว ในขณะที่หลิงหยุนถูกพลังปราณที่รุนแรงของโทคุงาวะ ฮิโรชิที่ซัดใส่กระบี่ในมือ จนถึงกับถอยร่นไปด้านหลังสองก้าวเช่นกัน!ครั้งนี้ทั้งคู่ต่างก็ยังไม่มีการใช้เล่ห์เหลี่ยมกลโกงใดๆต่างฝ่ายต่างเพียงแค่ทดสอบความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย แล้วก็แยกออกจากกันเท่านั้น!“น่าสนใจดีนี่!”หลังจากที่ต่างฝ่ายต่างกระเด็นถอยหลังออกไปแล้วหลิงหยุนเองก็ยังไม่จู่โจมโทคุงาวะ ฮิโรชิในทันที เขายืนจ้องมองโทคุงาวะ ฮิโรชิด้วยแววตาเป็นประกาย!หลิงหยุนคิดไม่ถึงว่าหลังจากที่ปะทะกันครั้งแรกโทคุงาวะ ฮิโรชิจะกล้ารับมือกระบี่ของตนอีก และนั่นเท่ากับเป็นการตบหน้าหลิงหยุนต่อหน้าผู้คน เพราะโทคุงาวะ ฮิโรชิก็ยังคงไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เลยแม้แต่น้อย!การที่โทคุงาวะฮิโรชิสามารถรับมือหลิงหยุนได้โดยที่ไม่ได้รับอันตรายเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าเขาคือยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดตั้งแต่ที่หลิงหยุนเคยพบเจอมา ทำให้หลิงหยุนมั่นใจได้ว่าโทคุงาวะ ฮิโรชินั้น ต้องอยู่ในขั้นพลังเหนือธรรมชาติระดับสามเป็นอย่างน้อย!หลังจากที่โทคุงาวะฮิโรชิยืนทรงกายได้มั่นคงแล้ว เขาก็ไม่ผลีผลามที่จะจู่โจมหลิงหยุนอีกครั้งเช่นกัน แต่กลับพูดขึ้นว่า“พลังปราณของเจ้าแข็งแกร่งยิ่งนักหนำซ้ำยังเป็นพลังปราณที่แปลกประหลาดด้วย!”ความจริงแล้ว..เวลานี้ฝ่ามือทั้งสองข้างของโทคุงาวะ ฮิโรชิกำลังสั่นสะท้านอย่างรุนแรง และกำลังเจ็บปวดอย่างมากจนแทบไม่สามารถยกมือขึ้นได้อีกในเวลานี้!กระบี่ที่หลิงหยุนฟาดฟันลงไปนั้นมีน้ำหนักไม่น้อยกว่าพันกิโลกรัม หากพลังปราณไม่แข็งแกร่งจริงก็คงยากที่จะต้านทานไว้ได้!ไม่เพียงน้ำหนักที่รุนแรงของกระบี่เท่านั้นแต่ทันทีที่ฝ่ามือของโทคุงาวะ ฮิโรชิปะทะเข้ากับพลังปราณจากปลายกระบี่ของหลิงหยุนนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่เกือบจะทำให้ฝ่ามือของตนกลายเป็นน้ำแข็งได้ทันที!