บทที่ 1157 : สังหารนินจาขั้นเงา!

จนกระทั่งถึงเวลานี้..แม้ว่าหลิงหยุนจะเผยวิชาตัวเบา และเพลงกระบี่ที่ล้ำเลิศให้ทุกคนได้เห็นแล้ว แต่ก็ยังไม่เผยพลังความแข็งแกร่งที่แท้จริงของตนออกมาเสียที! เฉินจิ้งเฉวียนได้ฟังบทสนทนาของยอดฝีมือทั้งสี่จากหน่วยนภาจึงได้แต่ร้องเตือนขึ้นว่า “จอมยุทธทั้งสี่.. พวกท่านอย่าได้ประมาทเด็กผู้นี้! เจ้าเด็กชั่วช้านี่สามารถบ่มพุทธ เต๋า และมารไว้ในตัวได้ มันย่อมสามารถใช้พลังเหนือธรรมชาติได้อย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นมันคงจะไม่สามารถสร้างวัตถุพื้นที่ และยันต์ต่างๆได้เป็นแน่..” หลังจากที่ได้ฟังคำเตือนของเฉินจิ้งเฉวียนแล้วทุกคนต่างก็ได้แต่นิ่งเงียบ เพราะคำพูดของเฉินจิ้งเฉวียนนั้นมีเหตุมีผลไม่น้อย! แต่ถึงกระนั้นตี่ยั่วถังก็พูดขึ้นอย่างไม่ยี่หระ“เด็กนั่นมีพลังเหนือธรรมชาติแล้วยังไง นินจาทั้งห้าเองก็มีเช่นกัน!” “แต่ต่อให้เด็กนั่นสามารถเอาชนะในยกที่สามได้ก็ต้องสูญเสียพลังไปมากมาย ถึงตอนนั้นพวกเราทั้งห้าจะไม่สามารถจัดการกับมันเพียงคนเดียวได้เชียวรึ” เมื่อได้ฟังคำพูดของตี๋ยั่วถัง..เฉินจิ้งเฉวียนก็ถึงกับเบาใจขึ้นมาก และยกมือขึ้นประสานกันพร้อมกับโค้งคำนับให้ตี๋ยั่วถัง และพูดขึ้นว่า “ขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือข้าในครั้งนี้..ตราบใดที่สามารถสังหารเด็กนี่ได้ในคืนนี้ และสามารถนำพาตระกูลเฉินพ้นหายนะใหญ่หลวงได้ ตระกูลเฉินจะไม่ลืมบุญคุณของทุกท่านเลยทีเดียว และจะต้องตอบแทนอย่างเต็มที่!” นักพรตเลี่ยฮั๋วจื่อยู่ว และตี๋ยั่วถัง ต่างก็หัวเราะออกมาพร้อมกับพูดขึ้นว่า “เรื่องเล็กน้อยน่า.. พวกเราทำตามแผนที่วางไว้ก็พอ!” …… ในเมื่อตัดสินใจที่จะเสนอการประลองด้วยชีวิตเช่นนี้แน่นอนว่าเฉินจิ้งเฉวียนย่อมต้องไม่ยินยอมที่จะยอมรับเงื่อนไขชนะสามในห้าเกมอย่างง่ายๆเป็นแน่ หากตนต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เฉินจิ้งเฉวียนจึงได้วางแผนรองรับไว้แล้ว.. ต่อให้หลิงหยุนเป็นฝ่ายชนะสามในห้าห้ายกเฉินจิ้งเฉวียนก็ไม่มีทางปล่อยให้หลิงหยุนมีชีวิตรอดกลับไปได้แน่ เพราะหลิงหยุนนั้นเสมือนเนื้อก้อนโตที่พวกเขาจะต้องแบ่งปันกัน! มีเพียงหลวงจีนแห่งวัดเส้าหลินที่ยังคงนิ่งเงียบไม่พูดอะไร.. …… ปัง! ในระหว่างนั้นก็เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นทั่วทั้งบริเวณอีกครั้งและภาพที่เห็นคือร่างของหลิงหยุนกับร่างของโทคุงาวะ ฮิโรชิต่างก็ค่อยๆ ร่อนลงสู่พื้นดินในเวลาพร้อมๆกัน! ปัญหาใหญ่ของหลิงหยุนในเวลานี้คือโทคุงาวะฮิโรชิ ซึ่งมีขั้นกำลังภายในที่สูงมากและพลังปราณกับวิชาตัวเบาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าหลิงหยุนเเลย.. ส่วนนินจาขั้นเงาทั้งสี่คนนั้นแม้พลังปราณจะด้อยกว่าหลิงหยุน แต่วิชาตัวเบา และวิชานิจุทสึนั้นล้ำเลิศสมกับเป็นนินจาขั้นเงา ทำให้หลิงหยุนจัดการได้ไม่ง่ายนัก อีกทั้งนินจาทั้งห้ายังสามารถต่อสู้ผสานกันได้อย่างลงตัว และสามารถสร้างความลำบากให้กับหลิงหยุนได้ไม่น้อย! ทุกครั้งที่หลิงหยุนตั้งใจจะจู่โจมนินจาขั้นเงาคนใดคนหนึ่งโทคุงาวะ ฮิโรชิก็จะต้องกระโดดเข้าไปช่วยปกป้อง ทำให้จนถึงตอนนี้หลิงหยุนยังไม่สามารถลงมือสังหารนินจาได้เลยสักคน! หลังจากที่ฟาดฟันกระบี่ใส่เหล่านินจาไปมากกว่าหกร้อยดาบหลิงหยุนก็ได้รับรู้ว่านินจาขั้นเงานั้นมีความแข็งแกร่งมากเพียงใด เช่นนี้แล้วหากเป็นนินจาขั้นเงาเทวะเล่า จะแข็งแกร่ง และเก่งกาจกว่านี้มากเพียงใด? หลิงหยุนได้แต่แอบครุ่นคิดอยู่ในใจเงียบๆหลังจากที่ได้ทดสอบฝีมือของนินจาขั้นเงาทั้งห้าคนแล้ว.. ….. หลังจากที่โคุงาวะฮิโรชิกระโดดถอยห่างออกไป ก็ได้ไปรวมกลุ่มกับนินจาขั้นเงาทั้งสี่คน แต่ยังคงไม่จู่โจมหลิงหยุนกลับในทันที! นั่นเพราะจากการได้ประมือกับหลิงหยุนมานั้นทำให้นินจาทั้งห้าของตระกูลโทคุงาวะถึงกับแอบตกใจอยู่ไม่น้อย! นินจาทั้งห้าต่างก็รู้ดีแก่ใจว่า..หากพวกตนไม่ช่วยกันเช่นนี้ ก็คงยากที่จะต้านทานหลิงหยุนเพียงคนเดียวได้! “จะปล่อยเด็กคนนี้ไว้ไม่ได้ไม่เช่นนั้น.. ต่อไปมันจะต้องกลายเป็นศัตรูที่ร้ายกาจ และเป็นภัยใหญ่หลวงของพวกเราชาวญี่ปุ่นเป็นแน่!” โทคุงาวะฮิโรชิได้ข้อสรุป และหลังจากร้องสั่งนินจาขั้นเงาทั้งสี่แล้ว ดวงตาเล็กหรี่ของเขาก็จับจ้องอยู่ที่ร่างของหลิงหยุนไม่กระพริบ และแทบไม่ต้องอธิบายอะไรไปมากกว่านั้น เพราะความแข็งแกร่งของหลิงหยุนได้เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของนินจาทั้งสี่คนแล้ว! “หลิงหยุน..เจ้าช่างเป็นคู่ต่อสู้ที่น่ากลัวมากทีเดียว! ข้าไม่แปลกใจเลยที่โทคุงวาวะ ทาเคซูกะ โทคุงาวะ ทาเคตากุ และโทคุงาวะ มุโตะต้องมาตายด้วยน้ำมือของเจ้า!” “รวมเจ้าด้วยอีกคนที่จะต้องตายด้วยน้ำมือของข้าในคืนนี้!”หลิงหยุนไม่รีรอ..ทันทีที่พูดจบเขาก็ยกกระบี่โลหิตแดนใต้ในมือขึ้น และเตรียมพุ่งเข้าใส่ร่างของโทคุงาวะ ฮิโรชิในทันที!โทคุงาวะฮิโรชิเห็นเช่นนั้น จึงได้พุ่งดาบยาวในมือเข้าใส่หลิงหยุน และเหล่านินจาขั้นเงาทั้งสี่ก็ไม่รอช้า พวกมันต่างก็พุ่งดาบซามูไรในมือเข้าใส่หลิงหยุนเช่นกัน!เวลานี้ดาบซามูไรทั้งห้าของเหล่านินจาได้พุ่งออกไปกลางอากาศ และหยุดนิ่งอยู่เช่นนั้น ไม่เคลื่อนไหว แต่ก็ไม่ร่วงหล่นลงพื้นเช่นกัน.. และนี่คือการใช้พลังเหนือธรรมชาติในการควบคุมดาบของเหล่านินจา!“ฆ่ามัน!”สิ้นเสียงสั่งการของโทคุงาวะฮิโรชิ.. ดาบยาวทั้งห้าภายใต้การควบคุมด้วยพลังปราณของเหล่านินจา ก็พุ่งตรงเข้าใส่ร่างของหลิงหยุนพร้อมกันทันที!เวลานี้เหล่านินจาขั้นเงาทั้งห้ากำลังใช้พลังเหนือธรรมชาติเป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มเข้าสู่สนามประลอง!“เยี่ยมมาก!”หลิงหยุนจ้องมองดาบยาวทั้งห้าที่ลอยอยู่กลางอากาศและกำลังพุ่งตรงเข้าใส่ตนเอง แม้จะสัมผัสได้ถึงความน่ากลัว แต่หลิงหยุนก็ยังคงยืนนิ่งอยู่เช่นเดิม และรอจนกระทั่งดาบยาวทั้งห้าพุ่งเข้ามาใกล้จวนเจียนจะถึงตัวแล้ว หลิงหยุนจึงยกแขนข้างขวาขึ้นพร้อมกับใช้ความคิดสั่งให้แหวนจักรวาลในนิ้วเปิดออก และดาบยาวทั้งห้าก็พุ่งเข้าไปด้านในทันที! “เก็บดาบทั้งห้าเข้าไป!”และดาบยาวทั้งห้าก็ถูกหลิงหยุนเก็บเข้าไปไว้ในแหวนจักรวาลของตนเองได้อย่างง่ายดาย!“ดาบซามูไรทั้งห้าเล่มนี้ข้าขอ!”หลิงหยุนพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม..“ห๊ะ!”นินจาขั้นเงาทั้งสี่รวมทั้งโทคุงาวะ ฮิโรชิที่เห็นเช่นนั้น ก็ได้แต่นิ่งไปด้วยความตกตะลึง..ไม่เพียงแค่เหล่านินจาเท่านั้นที่ตกอกตกใจแม้กระทั่งยอดฝีมือจากหน่วยนภารวมทั้งเฉินจิ้งเฉวียนเองก็ตกใจไม่น้อยเช่นกัน!พวกเขากำลังจ้องมองว่าหลิงหยุนจะรับมือกับดาบซามูไรที่ควบคุมด้วยพลังจิตของเหล่านินจาทั้งห้าได้อย่างไรแต่แล้วจู่ๆ ดาบซามูไรทั้งห้ากลับหายวับไปกับตาเช่นนั้น!หลิงหยุนเห็นสีหน้าตกตะลึงของทุกคนในที่นั้นจึงได้แต่ยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหยียดหยัน.. “คิดจะใช้พลังเหนือธรรมชาติเล่นงานข้างั้นรึพลังพวกนี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก..”“เจ้าเด็กชั่วช้า!”โทคุงาวะฮิโรชิร้องตะโกนออกมาด้วยความโมโห หลังจากที่เห็นอาวุธของตนเองถูกหลิงหยุนยึดไปเช่นนั้น……ในเมื่อหลิงหยุนเข้าสู่ระดับกลางขั้นซานฉางชี่แล้วการต่อสู้ด้วยวรยุทธจึงเป็นเพียงแค่น้ำจิ้ม และการต่อสู้ที่แท้จริงก็คือการต่อสู้ด้วยพลังเหนือธรรมชาตินี้เอง!เพราะหากจะสามารถเอาชนะอีกฝ่ายด้วยวรยุทธได้ก็ต้องจัดการให้อยู่หมัดตั้งแต่แรก ดังเช่นการประลองกับหลวงจีนหลี่หมิงฉู่ และยอดฝีมือตระกูลไป๋หลี่ ต้องเอาชนะได้ตั้งแต่แรก และต้องไม่ปล่อยให้พวกเขาได้มีโอกาสแสดงพลังเหนือธรรมชาติออกมา..แต่โทคุงาวะฮิโรชิกับนินจาขั้นเงาทั้งสี่เพิ่งจะเริ่มใช้พลังเหนือธรรมชาติในการต่อสู้แต่กลับต้องถูกหลิงหยุนยึดเอาดาบซามูไรไปได้ง่ายๆเช่นนั้น มีหรือที่โทคุงาวะ ฮิโรชิจะไม่โกรธเกรียวอย่างมากมายเช่นนั้น!แต่ถึงกระนั้น..แววตาของโทคุงาวะ ฮิโรชิที่จ้องมองแหวนจักรวาลในมือขวาของหลิงหยุน ก็เปิดเผยความโลภในใจออกมาอย่างชัดเจน ในใจของโทคุงาวะ ฮิโรชินั้นคิดเพียงแค่ว่า.. หากเขาสามารถสังหารหลิงหยุนได้ อย่าว่าแต่แหวนในนิ้วมือของหลิงหยุนเลย แม้กระทั่งสิ่งของที่อยู่ในแหวนวงนั้นก็ต้องตกเป็นของตนเองอย่างแน่นอน!ไม่เพียงแค่โทคุงวะฮิโรชิเท่านั้นที่อยากได้แหวนในมือของหลิงหยุน แม้แต่เฉินจิ้งเฉวียน และยอดฝีมือคนอื่นๆในที่นั้นก็เกิดความโลภอยากได้มาครอบครองเช่นกัน!วัตถุพื้นที่ของจริงเช่นนี้..อย่าว่าแต่จะได้จับต้องเลย แม้แต่เห็น พวกเขาก็เพิ่งเคยเห็นกับตาเป็นครั้งแรก มีหรือที่จะไม่อยากได้มาครอบครอง!“อามิตตาพุทธ..” หลวงจีนแห่งวัดเส้าหลินได้เห็นแววตาละโมบของทุกคนยังถึงกับร้องออกมาด้วยความรู้สึกสังเวชใจ..หลังจากที่โทคุงาวะฮิโรชิสงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว ก็ร้องบอกนินจาขั้นเงาทั้งสี่เป็นภาษาญี่ปุ่น “พวกเจ้าร่วมกับข้าใช้วิชานินจาห้าธาตุจัดการกับมัน!”“ไฮ่!”