บทที่ 1167 : การประลองในยกสุดท้าย!

“ไร้ประโยชน์!” หลิงหยุนเห็นจากจิตหยั่งรู้แล้วว่าเฉินจิ้งเฉวียนกับหลวงจีนจื้อกงได้ทำลายค่ายกลที่กักขังตนไว้ได้แล้วแต่เขาไม่ได้รีบร้อนที่จะจัดการกับยอดฝีมือทั้งสองมากนัก หลิงหยุนได้เสกโล่ปราณขึ้นมาเป็นเกราะป้องกันร่างกายของตนไว้อีกครั้ง และเดินเข้าหาร่างของตี๋ยั่วถังทันที.. ส่วนตี๋ยั่วถังซึ่งไม่สามารถฝ่าค่ายกลวราหกออกไปได้จึงรวบรวมลมปราณทั้งหมดสร้างกระบี่ลมปราณขึ้นมาทั้งหมดยี่สิบแปดเล่ม และควบคุมให้พุ่งเข้าใส่ร่างของหลิงหยุนที่กำลังเดินเข้ามาหาทันทีเช่นกัน แต่กระบี่ลมปราณของตี๋ยั่วถังกลับไม่สามารถทะลุผ่านโล่ลมปราณของหลิงหยุนไปได้แม้แต่เล่มเดียว และเวลานี้ร่างของหลิงหยุนได้วิ่งวนอยู่รอบตัวตี๋ยั่วถังด้วยความเร็วดั่งพายุและเพราะมีโล่ลมปราณเป็นเกราะป้องกัน หลิงหยุนจึงไม่หวั่นเกรงต่อกระบี่ลมปราณที่ยังคงพุ่งเข้าใส่ร่างของตนอย่างต่อเนื่อง ในระหว่างที่หลิงหยุนวิ่งวนอยู่รอบตัวตี๋ยั่วถังนั้นดาบในมือของเขาก็ฟันเข้ากับร่างของตี๋ยั่วถังครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้เวลานี้ตามร่างกายของตี๋ยั่วถังนั้นมีบาดแผลอยู่เต็มไปหมด แต่ละแผลนั้นลึกไปจนถึงกระดูกเลยทีเดียว “อ๊าก!” ตี๋ยั่วถังกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและเวลานี้ร่างของเขาก็โชกไปด้วยเลือด ตีัยั่วถังตัดสินใจซัดกระบี่ลมปราณทั้งหมดใส่ลูกเหล็กแทน เพื่อหมายที่จะทลายค่ายกลออกไปให้ได้ แต่ก็ไม่เป็นผล.. หลังจากที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส..ร่างของตี๋ยั่วถังก็ทรุดลงไปกองกับพื้น กระบี่ลมปราณจึงสูญสิ้นพลังในการจู่โจมไปด้วย และเริ่มแตกสลายกลายเป็นพลังปราณ.. “วิชาดูดลมปราณ!” หลิงหยุนเห็นเช่นนั้นจึงรีบเดินวิชาดูดลมปราณและทำการดูดเอาพลังปราณจากกระบี่ลมปราณที่ค่อยๆสลายตัวนั้นเข้าไปในร่างกายทันที.. หลังจากที่หลิงหยุนดูดเอากระบี่ลมปราณของตี๋ยั่วถังเข้าไปแล้วเขาก็รู้สึกว่าพลังปราณในร่างกายของตนเองเริ่มเข้าสู่ระดับสมบูรณ์สูงสุดอีกครั้ง และพลังหยิน–หยางในจุดตันเถียนของเขาเวลานี้ ก็หนาแน่นจนเริ่มกลั่นตัวเป็นหยดของเหลวแล้ว! หยดของเหลวนี้ไม่ใช่พลังหยิน–หยางธรรมดาเท่านั้นแต่มันคือหยิน–หยางที่เข้มข้น และหากไม่ถูกนำไปใช้ก็จะเริ่มหลอมรวมกันเป็นเกล็ดหยิน–หยาง.. เกล็ดหยิน–หยางนี้เกิดจากการหลอมรวมตัวกันของพลังปราณจำนวนมากและมีคุณสมบัติเหนือกว่าพลังปราณทั่วไปมากนัก และยากที่ผู้ใดจะสามารถทำลายได้ง่ายๆ หลังจากที่หลิงหยุนพบว่าภายในจุดตันเถียนของตนนั้นมีเกล็ดหยิน–หยางเกิดขึ้นเขาก็รีบเผาหยดเสินหยวน และทำการหลอมรวมเกล็ดหยิน–หยางเหล่านั้นให้กลายเป็นกระบี่อยู่ภายในทันที! และนี่คือกระบี่กังชี่! เวลานี้..พลังหยิน และหยางที่ควบแน่นจนกลายเป็นเกล็ดนั้น กำลังหลอมรวมกัน และก่อตัวขึ้นเป็นกระบี่กังชี่อยู่ในจุดตันเถียนของหลิงหยุน! “ฮ่า..ฮ่า.. ช่างเป็นกระบี่ลมปราณที่บริสุทธิ์ยิ่งนัก ขอบใจเจ้าสำหรับของขวัญล้ำค่าชิ้นนี้!” ตี๋ยั่วถังนอนกองอยู่กับพื้นและกำลังจ้องมองหลิงหยุนดูดเอาพลังปราณของตนเข้าไปด้วยความเคียดแค้น และท้อแท้! ไม่เพียงเขาจะต้องเจ็บปวดอย่างสาหัสกับบาดแผลเต็มร่างกายแต่ยังต้องเจ็บปวดใจอย่างมากอีกด้วย! แต่ถึงแม้หลิงหยุนจะดูดเอาลมปราณจากกระบี่ลมปราณของตี๋ยั่วถังเข้าไปจนเวลานี้จุดตันเถียนของตี๋ยั่วถังนั้นว่างเปล่า แต่ขั้นของเขาก็ไม่ได้ลดลงเลย หากตี๋ยั่วถังใช้เวลาฝึกฝนอีกราวหนึ่งปี พลังปราณของเขาก็จะสามารถฟื้นกลับคืนมาดังเดิมได้ แต่ตี๋ยั่วถังรู้ตัวดีว่า..ตนเองจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้นานเช่นนั้นแน่! หลังจากนั้น..หลิงหยุนก็ได้ใช้ดัชนีห้าธาตุสลายลมปราณ ทำการปิดบาดแผลให้กับตี๋ยั่วถังเพื่อป้องกันไม่ให้เขาเสียเลือดมากจนเกินไป ในระหว่างนั้นเฉินจิ้งเฉวียนกับหลวงจีนจื้อกงก็พุ่งเข้าไปในค่ายกลที่ขังตี๋ยั่วถังเพื่อหมายสังหารหลิงหยุน “ฮ่า..ฮ่า.. ออกไปเล่นกันข้างนอกจะดีกว่า!” หลิงหยุนเห็นยอดฝีมือทั้งสองคนกระโดดเข้ามาเช่นนั้นจึงรีบใช้วิชาเงาลวงตาหลบปลายทวน และคฑาทองคำที่พุ่งเข้าใส่ร่างได้อย่างหวุดหวิด และไม่ลืมที่จะลากร่างของตี๋ยั่วถังออกไปด้วย หลังจากนั้นหลิงหยุนก็กระโดดเข้าไปในค่ายกลที่ขังนักบวชหลงหู่ไว้เพราะค่ายกลนี้ยังคงมีกลุ่มหมอกสีขาวหนาแน่นอยู่ และเหมะที่จะใช้เป็นที่คุมขังตี๋ยั่วถังไว้ชั่วคราว! ก่อนที่หลิงหยุนจะกระโดดเข้าสู่สนามต่อสู้อีกครั้งเขาได้ทำการดึงกรามของตี๋ยั่วถังให้หลุดออกจากกัน เพื่อป้องกันไม่ให้ตี๋ยั่วถังกัดลิ้นตนเองตายเสียก่อน แม้ตี๋ยั่วถังจะดูไม่ใช่คนที่จะกล้าฆ่าตัวตาได้ แต่หลิงหยุนก็อยากจะป้องกันไว้ก่อน..จากนั้นหลิงหยุนก็หันไปยิ้มให้กับตี๋ยั่วถังพร้อมกับพูดขึ้นว่า“เจ้าอยู่ที่นี่กับร่างไร้วิญญาณของนักบวชจากเขาหลงหู่ไปก่อน รอให้ข้าจัดการกับสองคนนั้นเสร็จ แล้วข้าจะกลับมาหาเจ้า!”ตี๋ยั่วถังได้แต่นั่งนิ่งไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เพราะถูกหลิงหยุนสกัดจุดไว้ทั่วร่างกาย แม้กระทั่งจุดตันเถียนก็ถูกสะกัดไว้เช่นกัน เขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ ไม่สามารถพูดได้ และไม่สามารถที่จะฆ่าตัวตายได้ด้วย..“แล้วก็ไม่ต้องเสียเวลาพยายามคลายจุดล่ะเพราะเจ้าไม่มีทางคลายจุดสกัดของข้าได้แน่!”หลิงหยุนบอกยิ้มๆก่อนจะกระโดดออกไปจากค่ายกลทันที..……“หลิงหยุน..เจ้าเด็กชั่วช้าสามานย์! นี่เจ้าทำอะไรกับจื่อยู่ว นักบวชเลี่ยหั่ว แล้วก็ตี๋ัยั่วถัง”เฉินจิ้งเฉวียนกับหลวงจีนจื้อกงได้ไปยืนรออยู่กลางสนามประลองอยู่ก่อนแล้ว..เวลานี้..ค่ายกลที่ขังตี๋ยั่วถังก่อนหน้านี้ได้สลายไปมากแล้ว ทั้งเฉินจิ้งเฉวียน และหลวงจีนจื้อกงจึงกล้าที่จะกระโดดเข้าไปช่วยเขาเช่นนั้น แต่ค่ายกลที่ขังนักบวชเลี่ยหั่วยังคงมีกลุ่มหมอกสีขาวแน่นหนา ทั้งคู่จึงไม่กล้าผลีผลามเข้าไป..เฉินจิ้งเฉวียนกับหลวงจีนจื้อกงเห็นค่ายกลอีกสองแห่งยังคงไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ทั้งคู่ต่างก็รู้สึกกระวนกระวายใจ หลังจากรอดูอยู่ครู่หนึ่ง จึงเห็นหลิงหยุนกระโดดออกมา พวกเขาจึงรีบร้องตะโกนถามออกไปทันที!หลิงหยุนยืนเผชิญหน้าอยู่กับสองยอดฝีมือไปไม่ถึงสามเมตรเขาจ้องมองใบหน้าที่ดุดัน และโกรธเกรี้ยวของเฉินจิ้งเฉวียนกับหลวงจีนจื้อกง พร้อมกับร้องตะโกนตอบกลับไปว่า“จื่อยู่วกับนักบวชเจ้าเล่ห์ถูกข้าสังหารตายไปแล้วส่วนตี๋ยั่วถังก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส..”ทันทีที่ได้ฟังคำตอบของหลิงหยุนทั้งเฉินจิ้งเฉวียนและหลวงจีนจื้อกงต่างก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วนไม่น้อย..“อะไรนะ!นี่เจ้ากล้าสังหารยอดฝีมือของหน่วยนภาเชียวรึ?! หลิงหยุน.. เจ้าโอหังเกินไปแล้ว!”“อามิตตาพุทธ!” ทันทีที่เฉินจิ้งเฉวียนกับหลวงจีนจื้อกงได้ยินว่าจื่อยู่วและนักบวชเลี่ยหั่วถูกหลิงหยุนสังหารตายแล้ว พวกเขาก็ถึงกับเดือดดาลขึ้นมาทันที!แต่สำหรับอาการโกรธเกรี้ยวของเฉินจิ้งเฉวียนนั้นล้วนแล้วแต่เป็นการเสแสร้งทั้งสิ้น เพราะอุปนิสัยที่แท้จริงของเฉินจิ้งเฉวียนนั้นเป็นคนที่เลือดเย็นยิ่งนัก!“เฉินจิ้งเฉวียน..เหตุใดจึงกล่าวหาข้าเช่นนั้นเล่า อย่าลืมว่านี่คือการประลองที่ใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน ต่อให้เป็นคนของหน่วยนภา ก็ย่อมต้องอยู่ภายใต้กฏเกณฑ์เดียวกัน?”“ในเมื่อพวกเขาตัดสินใจที่จะเข้าร่วมกับเจ้าเองข้าย่อมมีสิทธิ์ที่จะสังหารพวกเขาไม่ใช่รึ และตัวเจ้าเองก็ต้องตายด้วย!”“อีกทั้งในการประลองยกที่สาม..ตระกูลซันกับตระกูลเฉินก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ แต่กลับไม่ยอมรับผลการประลองเช่นนี้ พวกเจ้าต่างหากที่เป็นฝ่ายไม่เคารพกฏเกณฑ์ก่อน แล้วเหตุใดข้าจึงจะสังหารพวกเจ้าไม่ได้เล่า!” “หนำซ้ำพวกเจ้าทั้งห้าคนยังรุมสังหารข้าเพียงคนเดียวแต่ผลกลับกลายเป็นว่าคนของเจ้าถูกข้าสังหารตาย เจ้าไม่เพียงไม่นึกละอายใจ แต่กลับจะพูดกลับผิดให้เป็นถูกเช่นนี้ เจ้าไม่คิดว่ามันน่าขันไปหน่อยงั้นรึ”หลิงหยุนตอบโต้กลับอย่างฉะฉานทุกคำพูดของเขาล้วนแล้วแต่มีเหตุมีผล และไม่ไว้หน้าเฉินจิ้งเฉวียนเลยแม้แต่น้อย!“นี่เจ้า..!”เฉินจิ้งเฉวียนได้ฟังคำพูดตอบโต้ของหลิงหยุนก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออกและไม่สามารถหาเหตุผลใดมาโต้เถียงหลิงหยุนได้อีก..หากเป็นไปตามแผนเดิมที่เฉินจิ้งเฉวียนวางไว้นั้นในเวลานี้เขาจะต้องติดต่อให้ยอดฝีมือจากหน่วยนภากลุ่มใหญ่มาช่วยจัดการกับหลิงหยุน แต่เพราะหลิงหยุนอ่านแผนการของทุกคนออก เขาจึงได้ขอให้เกาจิ้งสงทำการตัดสัญญาณเครื่องมือสื่อสารทุกชนิดรอบๆเขาแห่งนี้ตั้งแต่ก่อนเริ่มการประลองแล้วทำให้สถานที่แห่งนี้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก..และเวลานี้เฉินจิ้งเฉวียนก็เป็นฝ่ายที่คาดการผิดไปหมดและเขาก็แทบอยากจะกรีดร้อง และกระอักออกมาเป็นเลือดด้วยความคับแค้นใจ..หากเฉินจิ้งเฉวียนต้องการออกจากที่นี่ก็มีเพียงหนทางเดียวเท่านั้น นั่นก็คือต้องสู้กับหลิงหยุน และสังหารหลิงหยุนให้ได้เท่านั้น!แต่เวลานี้การจะสู้กับหลิงหยุนโดยไม่มีผู้ช่วยก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้!