บทที่ 1171 : สังหารเฉินจิ้งเฉวียน!

หากเฉินจิ้งเฉวียนสามารถแย่งกระบี่โลหิตแดนใต้มาจากหลิงหยุนได้โอกาสที่เฉินจิ้งเฉวียนจะสามารถเอาชนะ และสังหารหลิงหยุนได้ก็มีมากขึ้นด้วย! แต่ด้วยจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนมีหรือที่เขาจะไม่เห็นเฉินจิ้งเฉวียน เฉินจิ้งเฉวียนพุ่งเข้าหาหลิงหยุน และพยายามที่จะแย่งชิงกระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของหลิงหยุนมาให้ได้ และครั้งนี้นับว่าเฉินจิ้งเฉวียนเป็นฝ่ายได้เปรียบเพราะหลิงหยุนไม่สามารถทำลายเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งของเฉินจิ้งเฉวียนได้ อีกทั้งพละกำลังของมันยังเหนือกว่าหลิงหยุนมากด้วย ทำให้หลิงหยุนรู้สึกกดดันยิ่งนัก! ปัง! หมัดของหลิงหยุนและฝ่ามือของเฉินจิ้งเฉวียนปะทะกันอย่างรุนแรง และร่างของหลิงหยุนก็ลอยละลิ่วออกไปอีกครั้ง.. “เจ้าเด็กถ่อย..คืนนี้ในปีหน้าจะเป็นวันตายองเจ้า! ฮ่า.. ฮ่า..” เฉินจิ้งเฉวียนเห็นหลิงหยุนงัดเล่ห์เหลี่ยมและกลวิธีต่างๆ ออกมาสู้กับตนเองมากมายเช่นนี้ แต่ก็ยังไม่สามารถทำอะไรตนเองได้ ก็ยิ่งรู้สึกสนุกตื่นเต้นจนถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดัง.. ก่อนหน้านี้เฉินจิ้งเฉวียนเป็นฝ่ายถูกหลิงหยุนไล่บดขยี้มาโดยตลอดแต่ในตอนนี้มันได้กลับมาเป็นฝ่ายไล่บดขยี้หลิงหยุนบ้างเช่นนี้ เฉินจิ้งเฉวียนจึงรู้สึกมีความสุขอย่างมาก! หลังจากที่ถูกเฉินจิ้งเฉวียนไล่บดขยี้อยู่เช่นนั้นในที่สุดหลิงหยุนก็ตัดสินใจเรียกยันต์รุ่ยจินออกมาปิดไว้ที่ตัวกระบี่โลหิตแดนใต้ ยันต์รุ่ยจินนี้มีอานุภาพในการเพิ่มความคมให้กับอาวุธชนิดต่างๆ หลังจากที่ถูกเฉินจิ้งเฉวียนไล่ล่าอยู่นานหลิงหยุนก็สูญเสียพลังปราณไปถึงสี่สิบส่วน และคิดว่าจะต้องจัดการทุกอย่างให้จบสิ้นโดยเร็วที่สุด หลังจากที่สั่งยันต์ให้ออกฤทธิ์แล้วคมของกระบี่โลหิตแดนใต้ก็เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที ราวกับจะบอกว่า.. ครั้งนี้อะไรก็ยากที่จะต้านทานคมกระบี่เล่มนี้ได้! “ลองชิมกระบี่ในมือของข้าอีกสักครั้ง!” หลิงหยุนกระโดดเข้าไปหาเฉินจิ้งเฉวียนพร้อมกับฟาดฟันกระบี่โลหิตแดนใต้เข้าใส่ร่างของมันอีกครั้ง และในครั้งนี้กระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของหลิงหยุน ก็สามารถฟันระฆังทองคุ้มกายซึ่งเป็นเกราะที่แข็งแกร่งของเฉินจิ้งเฉวียนแตกออก และคมกระบี่ก็เกือบจะฟันเข้ากับร่างของมัน.. “แย่แล้ว!” เฉินจิ้งเฉวียนถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจและรีบกระโดดถอยหลังหลบคมกระบี่ของหลิงหยุนทันที จากนั้นจึงพุ่งเข้าไปหยิบทวนม่วงทองของตนมา และจัดการพ่นโลหิตจากปากเข้าใส่ทวนม่วงทองทันที เพียงแค่พริบตาเดียว.. ทวนม่วงทองของเฉินจิ้งเฉวียนก็ได้เปลี่ยนเป็นทวนสีแดง และปลาย หลังจากที่สั่งยันต์ให้ออกฤทธิ์แล้วคมของกระบี่โลหิตแดนใต้ก็เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที ราวกับจะบอกว่า.. ครั้งนี้อะไรก็ยากที่จะต้านทานคมกระบี่เล่มนี้ได้! “ลองชิมกระบี่ในมือของข้าอีกสักครั้ง!” หลิงหยุนกระโดดเข้าไปหาเฉินจิ้งเฉวียนพร้อมกับฟาดฟันกระบี่โลหิตแดนใต้เข้าใส่ร่างของมันอีกครั้ง และในครั้งนี้กระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของหลิงหยุน ก็สามารถฟันระฆังทองคุ้มกายซึ่งเป็นเกราะที่แข็งแกร่งของเฉินจิ้งเฉวียนแตกออก และคมกระบี่ก็เกือบจะฟันเข้ากับร่างของมัน.. “แย่แล้ว!” เฉินจิ้งเฉวียนถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจและรีบกระโดดถอยหลังหลบคมกระบี่ของหลิงหยุนทันที จากนั้นจึงพุ่งเข้าไปหยิบทวนม่วงทองของตนมา และจัดการพ่นโลหิตจากปากเข้าใส่ทวนม่วงทองทันที เพียงแค่พริบตาเดียว.. ทวนม่วงทองของเฉินจิ้งเฉวียนก็ได้เปลี่ยนเป็นทวนสีแดง และปลายทวนที่แหลมคมนั้นก็ได้เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มในทันที! “ทวนสังหารของข้า..ฆ่ามัน!” เฉินจิ้งเฉวียนถือทวนสีเลือดกระโดดกลับเข้าไปหาหลิงหยุนอีกครั้ง.. หลิงหยุนเองก็ไม่ได้หวาดหวั่นเช่นกันเขาถือกระบี่โลหิตแดนใต้กระโดดเข้าไปหาเฉินจิ้งเฉวียนเช่นกัน และทันทีที่เข้าไปใกล้ ก็จัดการฟันกระบี่เข้าใส่ทวนสีเลือดของเฉินจิ้งเฉวียนทันที! ปัง! ทวนสีเลือดของเฉินจิ้งเฉวียนนั้นมีพลังปราณที่แข็งแกร่งปกคลุมไว้แม้แต่กระบี่โลหิตแดนใต้ที่มีอานุภาพของยันต์รุ่ยจินช่วยเพิ่มความคมให้ ก็ยังไม่สามารถตัดทวนสีเลือดให้หักสะบั้นลงได้.. ทั้งคู่ยังคงประมือกันอยู่ท่ามกลางความมืดมีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องสลัวเท่านั้น การต่อสู้ของหลิงหยุนกับเฉินจิ้งเฉวียนยังคงเป็นไปอย่างดุเดือด และไม่ว่าจะเคลื่อนที่ไปทางใด ก็จะมีกระแสลมปราณที่รุนแรงราวกับพายุหมุน เคลื่อนที่อยู่รอบๆ ร่างของคนทั้งคู่ด้วย.. ครั้งนี้นับเป็นการประลองที่ดุเดือดที่สุดของหลิงหยุนเขาต่อสู้อย่างหนักหน่วง และสุดความสามารถของตนเองมาตลอดระยะเวลากว่ายี่สิบนาที จนเวลานี้เริ่มรู้สึกว่าร่างกายของตนเองนั้น ไม่อาจจะทานทนต่อไปได้อีกแล้ว.. เพราะทุกการเคลื่อนไหวทุกการจู่โจม หรือการรับมือกับเฉินจิ้งเฉวียนแต่ละครั้งนั้น หลิงหยุนต้องใช้พลังปราณไปจำนวนมาก จนเวลานี้พลังหยินและหยางในจุดตันเถียนของเขานั้นเริ่มลดลงไปอย่างมากแล้ว และแทบจะไม่เหลือพอที่จะต่อสู้กับเฉินจิ้งเฉวียนอีกแล้ว.. นั่นเพราะช่องว่างระหว่างสองคนนั้นห่างไกลกันมากจนเกินไปและเป็นช่องว่างที่หลิงหยุนไม่สามารถก้าวข้ามไปได้ ในที่สุดหลิงหยุนจึงต้องหาวิธีฟื้นพลังปราณของตนเองกลับมาให้เร็วที่สุด! “ฮ่า..ฮ่า.. เจ้าเด็กถ่อย! เจ้ายังมีไพ่อะไรอยู่ในมืออีก ก็รีบๆขุดออกมาใช้ให้หมด!” เวลานี้เฉินจิ้งเฉวียนไม่เพียงแข็งแกร่งและมีพลังมหาศาล แต่หากปราณโลหิตในร่างของมันไม่เพียงพอ มันก็ยังสามารถใช้ประคำโลหิตดูดเอาเลือดที่ัยังเหลืออยู่ตามพื้นเข้าไปในร่างกาย เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตนเองได้ตลอดเวลา.. เวลานี้พลังปราณในร่างของหลิงหยุนเหลือเพียงแค่ยี่สิบส่วนเท่านั้นเขาจึงเรียกโอสถหยิน–หยางออกมา และกลืนลงท้องไปทันที ในขั้นซานฉางชี่นี้..จุดตันเถียนของหลิงหยุนสามารถฟื้นฟูพลังปราณในร่างกายได้เอง และเวลานี้พลังปราณของเขาก็ได้ฟื้นคืนขึ้นมาเป็นสามสิบส่วนแล้ว เมื่อกลืนโอสถหยิน–หยางเข้าไป พลังปราณในร่างกายของหลิงหยุนก็เพิ่มขึ้นเป็นห้าสิบส่วนในทันทีจากนั้น..หลิงหยุนก็เรียกยันต์เกราะ ยันต์เพชร ยันต์เทวะเหิน และยันต์วายุออกมา และนำไปปิดไว้ตามส่วนต่างๆของร่างกายทันทีตูม!ไม่เพียงเท่านั้น..หลิงหยุนยังได้เผาหยดเสินหยวนจำนวนสามสิบหกหยดในทันที!หลังจากที่เผาหยดเสินหยวนมากมายถึงเพียงนั้นหลิงหยุนก็สัมผัสได้ว่าพลังจิตของตนนั้นแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่านัก หลิงหยุนไม่รอช้ารีบปลดปล่อยโซ่ลมปราณออกจากร่าง พร้อมกับเรียกลูกเหล็กออกมาจากแหวนจักรวาลทั้งหมดสี่สิบแปดลูก..“ถึงคราวของข้าบ้างแล้ว!”โซ่หยินหยางที่มีความยาวกว่าสองร้อยเมตรพุ่งเข้ารัดลำตัวของเฉินจิ้งเฉวียนไว้ทันที..ฟิ้ว..ฟิ้ว..ในระหว่างที่ใช้โซ่หยินหยางรัดร่างของเฉินจิ้งเฉวียนไว้นั้นหลิงหยุนก็ได้ใช้พลังจิตควบคุมให้ลูกเหล็กทั้งหมดพุ่งเข้าใส่ร่างของเฉินจิ้งเฉวียนทันที! เฉินจิ้งเฉวียนอาจจะสามารถใช้มือเปล่าไล่จับกระบี่เหินเงาธนูได้แต่คงยากที่จะคว้าลูกเหล็กที่มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าครึ่งเมตรนี้ได้แน่ หลิงหยุนเองก็อยากจะรู้ว่าเฉินจิ้งเฉวียนจะทำเช่นใดภาพที่ทุกคนเห็นในเวลานี้ก็คือ..ลูกเหล็กขนาดใหญ่ทั้งสี่สิบแปดลูก ได้พุ่งเข้าใส่ร่างของเฉินจิ้งเฉวียนจากทั้งสี่ทิศพร้อมกัน และแต่ละทิศนั้นก็มีลูกเหล็กพุ่งเข้าใส่ร่างของเฉินจิ้งเฉวียนต่อเนื่องกันถึงสิบสองลูก..แม้ร่างของเฉินจิ้งเฉวียนจะถูกโซ่หยินหยางรัดไว้แต่มือของมันยังสามารถเคลื่อนไหวได้ มันจึงใช้ทวนสีเลือดนั้นฟาดเข้าใส่ลูกเหล็กมากมายที่พุ่งตรงเข้ามาจากทุกทิศทาง!“เจ้าเด็กสารเลว..ปล่อยข้า! นี่เจ้าคิดว่าจะสามารถใช้ของพวกนี้จัดการกับข้าได้งั้นรึ!”เฉินจิ้งเฉวียนร้องตะโกนใส่หลิงหยุนด้วยความเดือดดาล.. ‘มันอาจจะทำให้เจ้าได้รับบาดเจ็บไม่ได้แต่ก็สามารถดักเจ้าไว้ได้ชั่วคราว!’หลิงหยุนได้แต่นึกเย้ยหยันอยู่ในใจจากนั้นจึงเรียกกระบี่เหินเงาธนูออกมา และจัดการปิดยันต์รุ่ยจินเพิ่มความคมให้..“กระบี่เหินเงาธนู..ไปจัดการกับมันได้แล้ว!”หลังจากที่หลิงหยุนได้เผาหยดเสินหยวนไปพลังจิตในการควบคุมกระบี่เหินเงาธนูของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นมาก ทำให้กระบี่เหินเงาธนูเคลื่อนที่ได้รวดเร็วกว่าเดิมถึงสองเท่า และเวลานี้กระบี่เหินเงาธนูก็พุ่งเข้าใส่ร่างของเฉินจิ้งเฉวียนด้วยความรวดเร็วที่น่าเหลือเชื่อ!เฉินจิ้งเฉวียนเริ่มรับรู้ได้ถึงความผิดปกติจึงเลิกสนใจลูกเหล็ก และหันไปพยายามที่จะจับกระบี่เหินเงาธนูไว้ให้ได้..แต่ครั้งนี้นับว่าไร้ประโยชน์!เพราะกระบี่เหินเงาธนูได้รับอานุภาพของยันต์รุ่ยจินเพิ่มความคมเข้าไปทำให้ความคมของมันจึงเพิ่มขึ้นจากเดิมถึงสองเท่า และเฉือนเข้ากับฝ่ามือของเฉินจิ้งเฉวียนจนได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย..“ห๊ะ!”ระหว่างที่เฉินจิ้งเฉวียนหันมาสนใจกับกระบี่เหินเงาธนูนั้นลูกเหล็กขนาดใหญ่ก็ยังคงพุ่งเข้าใส่ร่างของเขาด้วยความรุนแรง และรวดเร็วอย่างต่อเนื่อง..“ฝ่ามือโลหิตมหากาฬ!”เฉินจิ้งเฉวียนเห็นหลิงหยุนเริ่มใช้พลังเหนือธรรมชาติต่อสู้กับตนเองอีกครั้งและครั้งนี้ก็สามารถทำให้มันได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย จึงใช้พลังเหนือธรรมชาติของตนเองจู่โจมหลิงหยุนเช่นกัน!จู่ๆเลือดที่เจิ่งนองอยู่ตามพื้นนั้น ก็กลายเป็นละอองสีแดงพุ่งขึ้นมารวมตัวกันอยู่กลางอากาศ และค่อยๆกลายเป็นรูปฝ่ามือสีแดงขนาดใหญ่ราวหกถึงเจ็ดเมตร!และนี่คือฝ่ามือโลหิตมหากาฬที่มีปราณโลหิตจากอัดแน่นอยู่เต็มไปหมด!“สังหารมัน!”สิ้นเสียงร้องตะโกนของเฉินจิ้งเฉวียนฝ่ามือสีแดงขนาดใหญ่ก็ค่อยๆ กดลงมาจากด้านบนทับใส่ร่างของหลิงหยุนทันที!ยังไม่ทันที่ฝ่ามือโลหิตมหากาฬจะกดทับลงที่ศรีษะของหลิงหยุนดีเขาก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่รุนแรง และความเร็วของฝ่ามือที่กดลงมาอย่างรวดเร็ว ที่สำคัญแรงกดดันนั้นทำให้หลิงหยุนไม่สามารถที่จะหลบหนีไปใหนได้!ตูม!และเวลานี้..ร่างของหลิงหยุนได้ถูกแรงกดจากฝ่ามือโลหิตมหากาฬ กดจนลำตัวด้านล่างของเขาจมลงไปในพื้นดิน และไม่สามารถขยับเขยื้อนได้..