บทที่ 1172 : พญางูโอโรชิคืนชีพ!

ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่อยู่ด้านในนักรบเดนตายทั้งห้ากลุ่มต่างก็ได้ยินคำสั่งของเฉินจิ้งเฉวียน ทุกคนจึงรีบออกมาจากที่ซ่อนเพื่อทำการจุดชะนวนระเบิด ซึ่งตระกูลเฉินได้ทำการฝังอยู่ใต้พื้นดินเป็นบริเวณกว้าง แต่ยังไม่ทันที่นักรบเหล่านั้นจะได้ทำการจุดชะนวนระเบิดก็ถูกแวมไพร์ทั้งห้าตนที่เฝ้ามองอยู่เข้าสังหารตายทั้งหมดในทันที! เฉินจิ้งเฉวียนเฝ้ารอที่จะได้ยินเสียงระเบิดด้วยลมหายใจอ่อนระทวยแต่จนแล้วจนเล่าก็ไม่มีเสียงระเบิดดังขึ้นเสียที.. “เฉินจิ้งเฉวียน..เจ้าอย่าได้รอคอยอีกเลย คนของเจ้าที่ซ่อนอยู่นั้น ได้ถูกบริวารของข้าสังหารตายจนหมดแล้ว!” หลิงหยุนก้มลงพูดกับเฉินจิ้งเฉวียนที่เวลานี้เหลือเพียงร่างที่ไร้แขนขากับลำตัวเพียงแค่ครึ่งท่อน.. “ข้า..เกลียด.. เจ้า..” เฉินจิ้งเฉวียนกัดฟันพูดคำพูดประโยคนี้ออกมาก่อนที่จะสิ้นใจตาย.. หลิงหยุนเห็นเฉินจิ้งเฉวียนสิ้นใจตายในที่สุด..เขาก็ถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก! และเวลานี้หลิงหยุนก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมากแล้วการต่อสู้ครั้งนี้นับว่าหนักหนาสำหรับหลิงหยุนมากทีเดียว เขาใช้เวลายาวนานกว่าที่จะสามารถสังหารปีศาจที่แข็งแกร่งอย่างเฉินจิ้งเฉวียนได้.. แต่ยังไม่ทันจะได้หายเหนื่อยดี..จู่ๆ หลิงหยุนก็ร้องอุทานออกมาด้วยความตกอกตกใจ! “แย่แล้ว!” นั่นเพราะสิ่งที่หลิงหยุนเป็นห่วงที่สุดนั้นกำลังจะเกิดขึ้นแล้วจริงๆ! จิตวิญญาณของพญางูโอโรชิ! ในการต่อสู้ยกที่สามนั้น..หลิงหยุนได้ใช้กระบี่เพลิงสายฟ้าสังหารพญางูโอโรชิจนสิ้นใจตาย แต่เขาก็รู้ว่าร่างที่ตายไปนั้นเป็นเพียงกายเนื้อของพญางูโอโรชิเท่านั้น ส่วนจิตวิญญาณของพญางูโอโรชินั้น ยังไม่ได้ถูกทำลาย และมันยังซ่อนตัวอยู่ที่ใหนสักแห่งในหุบเข้านี้.. และด้วยสัญญาชาติญาณของสัตว์เลื้อยคลานอย่างงูนั้นย่อมมีความสามารถในการหาที่ซ่อนตัวได้อย่างเยี่ยมยอด อีกทั้งพญางูโอโรชิเองก็ยังเป็นสัตว์อสูรที่มีอายุยืนยาว.. และด้วยเหตุนี้..ทำให้หลิงหยุนยังคงเป็นห่วง และไม่กล้าวางใจนัก เขาจึงได้เปิดจิตหยั่งรู้ออกสำรวจทั่วทั้งบริเวณ และจนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถหาจิตวิญญาณของพญางูโอโรชิพบ.. ….. แต่แล้วจู่ๆพญางูโอโรชิก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าหลิงหยุน! มันค่อยๆเลื้อยออกมาจากค่ายกลวราหกที่ขังร่างไร้วิญญาณของจื่อยู่วไว้ และจิตวิญญาณของพญางูโอโรชิก็ยังคงมีแปดหัวแปดหางเช่นเคย เพียงแต่ร่างของมันเวลานี้มีลักษณะคล้ายเงาโปร่งแสง ทำให้หลิงหยุนสามารถมองเห็นว่าภายในท้องของมันนั้นมีเนื้อ และเลือดอยู่ด้านใน! “ห๊ะ!นี่มันกลืนร่างของจื่อยู่วเข้าไปแล้วอย่างนั้นรึ?!” หลิงหยุนร้องอุทานออกมาอย่างตกใจเขาเข้าใจได้ในทันทีว่าที่ผ่านมานั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง!เมื่อคิดได้เช่นนั้น..หลิงหยุนก็ใช้เงาลวงตาหายเข้าไปในค่ายกลที่ขังตี๋ยั่วถังไว้ทันที..หลิงหยุนเห็นตี๋ยั่วถังยังมีชีวิตอยู่ไม่ถูกพญางูโอโรชิกลืนลงท้องไป ก็ถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก หลิงหยุนจึงรีบคว้าร่างของตี๋ยั่วถังกระโดดออกมา และจัดการทำลายค่ายกลทิ้งทันที..แม้ว่าค่ายกลที่ขังจื่อยู่วนั้นจะถูกทำลายเสียหายไปบ้างแล้วแต่ก็นับว่ายังสามารถทำงานได้ดึถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ถึงอย่างนั้น.. พญางูโอโรชิยังสามารถเลื้อยเข้าเลื้อยออกได้อย่างง่ายดาย ย่อมแสดงให้เห็นว่า.. ค่ายกลวราหกนั้นไม่สามารถใช้กักขังพญางูโอโรชิได้!ค่ายกลวราหกนี้ไม่เพียงไม่สามารถใช้กักขังพญางูโอโรชิได้แต่ยังกลับกลายเป็นที่หลบซ่อนที่ดีให้กับพญางูโอโรชิอีกด้วย ในเมื่อเวลานี้ยอดฝีมือจากตระกูลเฉิน และตระกูลซันต่างก็ล้มตายกันหมดแล้ว หลิงหยุนจึงไม่จำเป็นต้องเก็บค่ายกลวราหกไว้อีก..หลังจากที่หลิงหยุนเคลื่อนลูกเหล็กที่เป็นดวงตาค่ายกลออกหมอสีขาวทั้งหมดก็ได้สลายหายไปในพริบตา ทำให้สามารถมองเห็นทัศนียภาพได้ชัดเเจนแจ่มแจ้งมากยิ่งขึ้น..……“เอ็ดเวิร์ด..เจ้านำทุกคนออกมาได้แล้ว!”หลังจากที่แวมไพร์ทั้งห้ามาปรากฏตัวต่อหน้าหลิงหยุนเขาก็จัดการโยนร่างของตี๋ยั่วถังให้กับเอ็ดเวิร์ดพร้อมกับสั่งว่า “ดูแลมันให้ดี!อย่าให้มันตายได้เด็ดขาด..”จากนั้น..หลิงหยุนก็หันมองไปทางร่างของพญางูโอโรชิ แต่มันกลับไม่พุ่งเข้ามาทำร้ายหลิงหยุนเหมือนเช่นเคย มันเลื้อยไปตามพื้นอย่างช้าๆ และหางทั้งแปดของมันนั้น ก็ได้รัดเอาเกล็ดน้ำแข็งสีแดงที่กระเด็นเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น กลืนลงท้องไปอย่างตะกละตะกลาม..“อะไรกัน!นี่เจ้าออกมาเพื่อหาอาหารงั้นรึ?!”เกล็ดเลือดที่เป็นน้ำแข็งเหล่านั้นแท้จริงก็คือฝ่ามือโลหิตมหากาฬของเฉินจิ้งเฉวียน ที่ถูกหลิงหยุนใช้วิชาพลังเย็นทำให้กลายเป็นน้ำแข็ง และใช้กระบี่โลหิตแดนใต้ฟันจนแตกละเอียดนั่นเอง!แต่ตอนนี้..ก้อนเลือดที่เป็นน้ำแข็งเหล่านั้น กลับกลายเป็นอาหารอันโอชะของพญางูโอโรชิไปแล้ว!ก้อนน้ำแข็งสีแดงเหล่านั้นบางส่วนก็ได้ถูกอุณหภูมิที่ร้อนแรงจากลูกไฟของยันต์เตโชเข้า จนเริ่มละลายกลายเป็นน้ำบ้างแล้ว..พญางูโอโรชิทั้งดื่มและกัดกินก้อนเลือดน้ำแข็งเข้าไปอย่างรวดเร็ว และเพียงแค่พริบตาเดียวมันก็ได้กลืนกินก้อนน้ำแข็งเลือดเข้าไปจนเกือบหมด และเวลานี้ร่างของมันก็เริ่มมีเนื้อหนัง และได้ขยายใหญ่จากเมื่อครู่ถึงสองเท่า จนเวลานี้มีลำตัวยาวมากกว่าหนึ่งเมตรแล้ว!ครั้งนี้พญางูโอโรชิแปดหัวแปดหางได้ดื่มเลือดสดๆเข้าไปจนอิ่มหนำสำราญและกลายเป็นงูยักษ์ที่ตะกละตะกลาม ดวงตาสีแดงทั้งสิบหกดวงของมันนั้น เปล่งประกายระยิบระยับแวววาว บ่งบอกว่ากำลังกระหายอยากจะกินอีก..ตูม!ตูม!หลังจากที่หลิงหยุนได้เห็นท่าทางและแววตาของพญางูโอโรชิ เขาจึงเรียกยันต์เตโชออกมาสองแผ่นซัดเข้าใส่ร่างของเจ้างูยักษ์นั้นทันที! ในการต่อสู้ระหว่างหลิงหยุนกับพญางูโอโรชิก่อนหน้านี้งูยักษ์ตนนี้ยังจำได้ว่ามันได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะยันต์เตโชของหลิงหยุน ด้วยเหตุนี้.. ทันทีที่เห็นหลิงหยุนซัดยันต์เตโชเข้าใส่ร่างของมันอีกครั้ง มันจึงรีบเลื้อยหนีไปให้พ้นจากแรงระเบิด และความร้อนของยันต์เตโชทันที!ในตอนนี้..งูยักษ์ตนนี้ก็เลื้อยไปด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมด้วย ลูกไฟทั้งสองลูกจากยันต์เตโชจึงไม่สามารถทำร้ายพญางูโอโรชิได้เลยแม้แต่น้อย..…..หลังจากนั้นหลิงหยุนก็เห็นร่างใหญ่ยักษ์ของพญางูโอโรชิเลื้อยไปมาบนพื้นอย่างรวดเร็ว และสายตาของมันก็กำลังสอดส่ายหาก้อนน้ำแข็งเลือดที่อยู่บนพื้น เมื่อมันพบเห็นก็จะรีบเลื้อยเข้าไปเขมือบ และกลืนลงท้องไปทันที!