บทที่ 1173 : มังกรโลหิต!

หลิงหยุนเห็นความดุร้ายและแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นมากของพญางูโอโรชิ ก็เริ่มรับรู้ได้ถึงอันตราย และค่อนข้างมั่นใจว่าพญางูโอโรชิที่อยู่ตรงหน้าตนเวลานี้ กำลังฟื้นคืนชีพเกือบจะสำเร็จแล้ว.. ความจริงแล้วผลการประลองระหว่างตระกูลหลิงกับตระกูลซันและตระกูลเฉินในครั้งนี้นั้น หลิงหยุนนับว่าเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ เขาจะไม่สนใจพญางูโอโรชิตนนี้ แล้วนำเหล่าแวมไพร์กลับออกไปจากหุบเขาแห่งนี้ทันทีเลยก็ได้.. แต่หากเขาทำเช่นนั้นเขาก็ย่อมไม่ใช่หลิงหยุน! ตลอดระยะเวลาที่ทำการต่อสู้อยู่นั้นหลิงหยุนสัมผัสได้ว่าได้ว่ามีใครบางคนกำลังแอบมองเขาอยู่ และด้วยสาเหตุนี้.. หลิงหยุนจึงพยายามที่จะไม่นำไพ่ในมือออกมาเปิดเผยจนหมด.. เวลานี้..ดวงตาของหลิงหยุนจับจ้องอยู่ที่ร่างของสัตว์อสูรในตำนานที่ดุร้าย ในขณะที่มือของเขานั้นก็กำกระบี่ไว้แน่น ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าใส่ร่างของพญางูโอโรชิอย่างรวดเร็ว! กระบี่โลหิตแดนใต้ที่มีเปลวเพลิงสีแดงลุกโชนและมีสายฟ้าสีทองและสีเงินเป็นประกายแปลบปลาบอยู่ตลอดเวลานั้น กำลังพุ่งฝ่าความมืดเข้าใส่ร่างใหญ่ยักษ์ของพญางูโอโรชิที่อยู่ตรงหน้า.. พญางูโอโรชิเห็นหลิงหยุนกำลังพุ่งทะยานเข้ามาหาตนพร้อมกับกระบี่เพลิงสายฟ้าเช่นนั้นมันก็ถึงกับตกใจกลัวจนกรีดร้องออกมาเสียงแหลม แต่ครั้งนี้มันกลับไม่หนี และพุ่งลำตัวกับหัวใหญ่ยักษ์ของมันออกไปเผชิญหน้ากับหลิงหยุนด้วยท่าทางดุร้าย! เสียงกรีดร้องของพญางูโอโรชิประกอบกับการเคลื่อนที่ของลำตัวใหญ่ยักษ์ ทำให้พื้นดินบริเวณนั้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับว่ากำลังเกิดแผ่นดินไหว.. หัวงูสองหัวของสัตว์อสูรในตำนานหันไปจ้องมองหลิงหยินนิ่งพร้อมกับอ้าปากใหญ่สีแดงออกกว้าง แล้วพุ่งเข้าฉกใส่ร่างของหลิงหยุนทันที! เคร้ง.. เสียงคล้ายโลหะกระทบกันดังขึ้น..และมันก็คือเสียงของกระบี่เพลิงสายฟ้าในมือหลิงหยุน ที่ฟันเข้ากับศรีษะของพญางูโอโรชิจนขาดออกไปหนึ่ง ในขณะที่อีกหนึ่งนั้นสามารถฉกเข้าที่ไหล่ข้างขวาของหลิงหยุนได้อย่างรวดเร็ว! ฉึก! เสียงเขี้ยวใหญ่ยักษ์ของพญางูโอโรชิกัดทะลุเสื้อภูษาเกราะของหลิงหยุนและแทงเข้าไปในเนื้อที่ไหล่ด้านขวาของเขาอย่างแรง จนเขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดจากเขี้ยวที่ฝังอยู่ในเนื้อได้ทันที.. “เจ้างูชั่ว!” เมื่อถูกพญางูโอโรชิฉกเข้าจนได้รับบาดเจ็บหลิงหยุนก็โกรธมาก เขาควงกระบี่เพลิงสายฟ้าฟันเข้าใส่ที่ศรีษะ และลำคอของพญางูโอโรชิติดกันถึงสามครั้ง จนในที่สุดลำคอของมันก็ขาดออกจากศรีษะ.. “กระบี่เหินเงาธนู..” ในขณะเดียวกันนั้น..หลิงหยุนก็บังคับกระบี่เหินเงาธนูให้บินวนรอบๆตัวเอง เพื่อคอยระมัดระวังไม่ให้ศรีษะที่เหลือของพญางูโอโรชิฉกเข้าใส่ร่างของตนเองได้อีก! ชัวะ..ชัวะ.. หลิงหยุนใช้กระบี่เพลิงสายฟ้าฟันคอของพญางูโอโรชิขาดออกอีกสองหัวหลังจากนั้นหลิหงยุนก็ได้เรียกยันต์เตโชออกมาสองแผ่นซัดเข้าใส่ร่างใหญ่ยักษ์ของมัน และร้องตะโกนสั่งให้ยันต์ออกฤทธิ์ แล้วรีบกระโดดถอยหลังหนีทันที ตูม!ตูม! ลูกไฟขนาดใหญ่ลุกโชนขึ้นเผาร่างของพญางูโอโรชิอย่างรวดเร็วและในเวลานั้นร่างของหลิงหยุนก็ได้กระโดดถอยหลังออกไปไกลกว่าห้าสิบเมตรได้ และมีศรีษะของพญางูโอโรชิที่ถูกตัดขาดนั้นติดร่างหลิงหยุนไปด้วยแม้ศรีษะของพญางูโอโรชิจะถูกตัดขาดจากลำคอของมันแล้วแต่ปากของมันก็ยังคงกัดติดอยู่ที่ไหล่ของหลิงหยุนแน่น และห้อยต่องแต่งอยู่เช่นนั้น ในขณะที่ดวงตาแดงก่ำของมันก็ยังคงจ้องมองใบหน้าของหลิงหยุนด้วยความเคียดแค้น!และดูเหมือนว่า..แม้จะเหลือเพียงแค่ศรีษะ มันก็ยังพร้อมที่จะทำอันตรายหลิงหยุนได้อีก!หลิงหยุนรู้ว่าจิตวิญญาณของพญางูโอโรชินั้นน่าจะสิงสถิตอยู่ในศรีษะทั้งแปดของมันหลิงหยุนจึงได้ใช้กระบี่เพลิงสายฟ้าฟันลงไปที่หัวงูบนไหล่ของตนเองจนหลุดกระเด็นออกไปทันที!ไกลออกไปห้าสิบเมตรนั้น..ยันต์เตโชของหลิงหยุนก็กำลังเผาร่างพญางูโอโรชิที่เวลานี้เหลือเพียงแค่สี่หัวเท่านั้น สำหรับสัตว์อสูรในตำนานเช่นนี้ตราบใดที่จิตวิญญาณของมันไม่สูญสลาย หรือถูกสะกดไว้ ต่อให้สังหาร หรือสับกายเนื้อของมันจนละเอียด ก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไร หลิงหยุนจึงต้องการตัดศรีษะทั้งแปดของพญางูโอโรชิ เพื่อให้ดวงจิตของมันโผล่ออกมา จากนั้นเขาจะได้ทำการสังหารดวงวิญญาณของมันเสีย!ศรีษะทั้งสี่ของพญางูโอโรชิถูกตัดขาดด้วยกระบี่เพลิงสายฟ้าจึงยังไม่สามารถที่ผุดศรีษะอันใหม่ขึ้นมาได้ในช่วงเวลาสั้นๆ……หลิงหยุนจ้องมองร่างของพญางูโอโรชิที่กำลังถูกไฟจากยันต์เตโชเผาผลาญแต่ดูเหมือนว่ายันต์เตโชของหลิงหยุนจะไม่สามารถทำอันตรายพญางูโอโรชิได้อีก นั่นเพราะมันได้กลืนเอาเลือด และเนื้อของเฉินจิ้งเฉวียนที่แข็งแกร่งเข้าไป ทำให้เกล็ดตามลำตัวของมันนั้นเริ่มแข็งแกร่งราวกับเหล็กหนา ยันต์เตโชของหลิงหยุนจึงไม่สามารถทำอันตรายมันได้!ในระหว่างที่จ้องมองร่างของพญางูโอโรชิอยู่นั้นหลิงหยุนก็ได้เดินพลังลับหยินหยางเพื่อขับพิษของพญางูที่อยู่ในร่างออกไปด้วย ระหว่างนั้นก็เรียกยันต์บำบัดออกมารักษาบาดแผลที่ไหล่ของตนเอง..หลิงหยุนสังเกตเห็นว่า..ครั้งนี้พญางูโอโรชิกลับไม่พยายามที่จะงอกศรีษะทั้งสี่ที่เพิ่งถูกเขาตัดทิ้งไป แต่กลับกลายเป็นว่ามันพยายามที่จะสร้างเกล็ดขึ้นทั่วลำตัวแทน และเวลานี้ลำตัวครึ่งหนึ่งของพญางูโอโรชิ ก็ปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีแดงที่แข็งแกร่ง..แม้เวลานี้พญางูโอโรชิจะเหลือเพียงแค่สี่หัวแต่หากมันสามารถฟื้นคืนชีพได้อย่างสมบูรณ์แล้ว ศรีษะเหล่านั้นก็จะงอกขึ้นมาใหม่ได้เอง..แต่ถึงแม้จะเหลือเพียงแค่สี่หัวแต่เวลานี้ลำตัวใหญ่ยักษ์ และศรีษะทั้งสี่ที่มีเกล็ดสีแดงแข็งแกร่งครอบคลุมไว้นั้น ก็ได้หันมาเผชิญหน้ากับหลิงหยุนอย่างไม่หวั่นเกรง จนหลิงหยุนสัมผัสได้ถึงพลังดุร้าย และน่าสะพรึงกลัวของมัน!เวลานี้..แรงกดดันที่สัตว์อสูรในตำนานตนนี้ได้ปลดปล่อยออกมานั้น ทำให้หลิงหยุนรู้สึกหายใจได้ลำบากยิ่งขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เคยคิดที่จะหนี..ระหว่างนั้นเสียงร้องตะโกนก็ดังขึ้นมา..“เจ้านายที่เคารพ.. ข้าจะช่วยท่านจัดการกับมัน!”เอ็ดเวิร์ดที่อยู่บนท้องฟ้านั้นได้ส่งร่างของตี๋ยั่วถังให้กับเจสเตอร์ดูแล ส่วนตัวมันนั้นก็บินลงมา และพุ่งเข้าหาร่างของพญางูโอโรชิทันที!“เวทย์มนต์แวมไพร์”เอ็ดเวิร์ดพ่นละอองเลือดกองใหญ่ออกมาจากปากแล้วจัดการร่ายคาถาเวทย์มนต์แวมไพร์ เสกกรงโลหิตขนาดใหญ่ขึ้นมา และพยายามที่จะขังสัตว์อสูรในตำนานตนนี้ไว้ด้านใน.. แต่เจ้างูยักษ์นี้ก็กรีดร้องเสียงดังและสะบัดหางใหญ่ยักษ์ของมันฟาดเข้ากับกรงโลหิตของเอ็ดเวิร์ดจนพังทลายในทันที!จากนั้น..ปากใหญ่ยักษ์ของมันก็อ้าออกว้าง และรีบดูดเอาละอองเลือดที่เกิดจากการสลายตัวของกรงโลหิตเข้าไปในร่างอย่างรวดเร็ว!หลิงหยุนเห็นเช่นนั้นจึงรีบร้องตะโกนบอกเอ็ดเวิร์ดทันที“เอ็ดเวิร์ด.. สัตว์อสูรตนนี้เหนือกว่าสายเลือดแวมไพร์เช่นเจ้ามากนัก เจ้ารีบถอยออกไป!”ทันทีที่เอ็ดเวิร์ดได้ยินคำสั่งของหลิงหยุนมันก็รีบกระพือปีก เพื่อที่จะบินกลับขึ้นไปบนท้องฟ้าดังเดิม แต่ก็ดูเหมือนจะสายไปเสียแล้ว..