บทที่ 1174 : อีกาทองคำ!

“นี่มันอะไรกัน!” เย่ชิงซินที่อยู่บนท้องฟ้าและกำลังจะร่อนลงไปด้านล่างนั้น หลังจากที่ได้เห็นมังกรพุ่งออกมาเช่นนั้น ก็ถึงกับตกตะลึง และได้แต่นิ่งไปด้วยความตกใจ! “นั่น..นั่นมันคือ.. มังกร!” “เป็นไปได้อย่างไรกัน!” เย่ชิงซินร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ.. แต่ผู้ที่ตกใจยิ่งกว่าเย่ชิงซินนั้นดูเหมือนจะเป็นหลงฮ่าวหลานซึ่งเป็นผู้นำตระกูลหลงที่แปลว่ามังกร และแน่นอนว่าหลงฮ่าวหลานนั้นย่อมรู้จักเรื่องราวเกี่ยวกับมังกรเป็นอย่างดีเขารู้ได้ทันทีว่ามังกรที่ปรากฏออกมานั้นไม่เพียงเป็นมังกรจริงๆ แต่ยังเป็นมังกรที่สง่างามและแกร่งกล้ายิ่งนัก มีหรือที่หลงฮ่าวหลานจะไม่ตกใจจนแทบช็อคไปเช่นกัน! และที่สำคัญ..ในเมื่อหลงฮ่าวหลานแซ่หลงซึ่งแปลว่ามังกร ย่อมหมายความว่าสายเลือดของเขานั้นย่อมเป็นสายเลือดมังกร ไม่เช่นนั้นหลงฮ่าวหลานคงจะไม่แกร่งกล้าจนสามารถดูแลตระกูลหลงมาจนถึงทุกวันนี้ได้.. แต่ถึงกระนั้น..การที่มังกรโลหิตปรากฏตัว และทำอะไรเช่นนั้น หลงฮ่าวหลานเองก็เห็นว่าหลิงหยุนไม่ได้ควบคุม หรือสั่งการมังกรตนนั้นเลยแม้แต่น้อย และนั่นทำให้หลงฮ่าวหลานยิ่งไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก.. “ในยุทธภพต่างก็รู้กันว่ากระบี่โลหิตแดนใต้เล่มนี้เป็นกระบี่มารและมีดวงจิตของมังกรที่ดื้อรั้นถูกสะกดไว้ด้านใน ผู้คนต่างก็รู้ว่ามังกรตนนี้ดุร้ายและมีพลังมากเพียงใด แต่เหตุใดหลิงหยุนจึงสามารถควบคุม และสื่อสารกับดวงจิตของมังกรตนนี้ได้!” “และดูจากรูปร่างของมังกรตนนนี้แล้วแม้จะเป็นเพียงแค่ดวงจิต แต่เหตุใดจึงดูราวกับมีเลือดเนื้อจริงๆ แม้แต่ดวงตาของคนธรรมดาก็ยังสามารถมองเห็นได้ และพลังมังกรที่ปลดปล่อยออกมานั้นก็รุนแรงยิ่งนัก..” “ในเมื่อดวงจิตของมังกรตนนั้นเป็นอิสระจากการถูกสะกดแล้วเหตุใดมันยังต้องปกป้องหลิงหยุนด้วย และที่น่าแปลกคือ.. หลังจากที่กลืนดวงจิตของพญางูโอโรชิเข้าไปแล้ว เหตุใดมังกรตนนั้นจึงยอมกลับเข้าไปในกระบี่โลหิตแดนใต้เช่นเดิมอีก?!” “เหตุใดมังกรวิเศษตนนี้จึงได้ต้องการติดตามหลิงหยุน!” สีหน้าของหลงฮ่าวหลานนั้นบ่งบอกว่ากำลังตกใจอย่างที่สุดเวลานี้ในสมองของเขามีความคิด และคำถามมากมายผุดขึ้นมาเต็มไปหมด และไม่ว่าจะครุ่นคิดจนหัวสมองแทบระเบิด หลงฮ่าวหลานก็ไม่สามารถหาคำตอบให้กับคำถามเหล่านั้นได้ และไม่สามารถทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้.. …… ถึงแม้เหตุการณ์จะดูเหมือนยาวนาน..แต่ความจริงแล้วตั้งแต่ที่หลิงหยุนกำลังจะถูกพญางูโอโรชิกลืนกินร่างเข้าไป จนกระทั่งมังกรโลหิตพุ่งออกมาช่วยชีวิตเขาไว้ ด้วยการกลืนจิตวิญญาณ และร่างที่สลายเป็นเลือดของพญางูโอโรชิเข้าไปนั้น ก็เป็นเวลาเพียงแค่ชั่วอึดใจเดียวเท่านั้น และไม่ถึงยี่สิบวินาทีด้วยซ้ำไป.. ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วราวกับว่ามันเป็นเพียงความฝัน! เคร้ง.. เสียงกระบี่โลหิตแดนใต้ร่วงลงกระแทกกับก้อนหินด้านล่างจนเกิดเสียงดังทำให้หลิงหยุนรู้สึกตัว และตื่นจากภวังค์กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง! “นี่มันเกิดอะไรขึ้น!”–เจ้านาย..ท่านทำได้ดีมาก!-คำพูดนี้ยังคงดังก้องอยู่ในจิตใจของหลิงหยุนเขารู้สึกว่าตนเองไม่ได้ฝันไป และคำพูดนั้นก็ยังคงชัดเจนแจ่มแจ้งอยู่ในจิตใจของเขา! ‘เจ้านายงั้นรึมังกรกระหายเลือดตนนั้นเรียกข้าว่าเจ้านายงั้นรึ?!’หลิงหยุนโน้มตัวลงและเอื้อมมือออกไปหยิบกระบี่โลหิตแดนใต้ขึ้นมา เขาจ้องมองกระบี่ในมืออย่างพินิจพิจารณา และพบว่าเวลานี้กระบี่สีดำนั้นได้กลายเป็นกระบี่สีแดงเข้ม ส่วนลวงดลายมังกรที่สลักอยู่บนตัวดาบนั้น เวลานี้ทั้งกรงเล็บ และเรือนร่างของมังกรก็ดูราวกับมีชีวิตจริงๆ“หนักกว่าเดิมมากทีเดียว!”อาจเป็นเพราะมังกรโลหิตเพิ่งจะดื่มเลือดของพญางูโอโรชิเข้าไปมากมายหลิงหยุนจึงสัมผัสได้ว่าน้ำหนักของกระบี่ในมือนั้นเพิ่มขึ้นอีกหลายสิบกิโลกรัมเลยทีเดียว และเวลานี้กระบี่วิเศษเล่มนี้ก็มีน้ำหนักร่วมสามร้อยกิโลกรัม..แต่แม้จะมีน้ำหนักมากมายถึงเพียงนั้นด้วยความแข็งแกร่งของหลิงหยุนในเวลานี้ เขาก็รู้สึกไม่ต่างจากการถือต้นหลิวเทวะวิญญาณเพียงหนึ่งต้น.. “คิดไม่ถึงจริงๆว่าเจ้าจะช่วยชีวิตของข้าไว้!”หลิงหยุนจ้องมองกระบี่โลหิตแดนใต้ในมือและรู้สึกผูกพันสนิทสนมกับกระบี่เล่มนี้มากยิ่งขึ้น เขารู้ว่ามังกรตนนั้นก็คือดวงจิตของมังกรที่ถูกสะกดไว้ภายในกระบี่เล่มนี้นั่นเอง..หลิงหยุนพยายามที่จะสื่อสารกับดวงจิตของมังกรที่อยู่ด้านในแต่ไม่ว่าเขาจะพยายามอย่างไร ก็ไม่สามารถสัมผัสอะไรได้ หลิงหยุนจึงได้แต่คาดเดาว่ามังกรโลหิตตนนี้คงจะกำลังหลับไหลอยู่..แต่หลิงหยุนก็ไม่ได้รีบร้อนนัก..เขายิ้มออกมาเล็กน้อย และเรียกกระบี่โลหิตแดนใต้กลับเข้าไปเก็บไว้ในแหวนจักรวาลทันที!จากนั้นจึงโบกมือเรียกแวมไพร์ทั้งห้าตนที่อยู่ไกลออกไปให้บินลงมาพร้อมกับสั่งว่า..“พวกเจ้าทั้งห้าจัดการเก็บกวาดบริเวณนี้ให้เรียบร้อย!” ….เวลานี้การประลองระหว่างหลิงหยุนกับตระกูลเฉินและตระกูลซันได้สิ้นสุดลงแล้วผลก็คือหลิงหยุนเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ และนอกเหนือจากหลวงจีนหลี่หมิงฉู่ กับยอดฝีมือจากตระกูลไป๋หลี่แล้ว ทุกคนที่อยู่ในหุบเขาแห่งนี้ล้วนแล้วแต่ถูกสังหารตายจนหมด!ซันเจิ้นหวู่ถูกหลิงหยุนสังหารตายส่วนเฉินจิ้งเฉวียนนั้นดูเหมือนจะตายอย่างน่าอเน็จอนาถที่สุด เพราะไม่เพียงถูกยันต์เตโชระดับเจ็ดของหลิงหยุนระเบิดจนร่างกายฉีกออกจากกัน หนำซ้ำยังถูกพญางูโอโรชิกลืนร่างเข้าไปในท้องจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกแต่ถึงกระนั้น..ก็ยังมียอดฝีมือของหน่วยนภาหนึ่งคนที่หลิงหยุนยังไม่ลงมือสังหาร นั่นก็คือตี๋ยั่วถังแห่งสำนักกระบี่เทียนซาน เวลานี้ตี๋ยั่วถังไม่เพียงได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ยังถูกหลิงหยุนสะกัดจุดไว้ทั่วร่างจนไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้“เจ้านายที่เคารพ..ประคำโลหิต!” เอ็ดเวิร์ดหยิบประคำโลหิตกลับคืนให้หลิงหยุนด้วยสีหน้าที่หม่นหมองเศร้าสร้อยหลิงหยุนเห็นเช่นนั้นจึงยิ้มให้เอ็ดเวิร์ด.. พร้อมกับเดินเข้าไปตบแขนขอบมันเป็นการปลอบใจ และพูดขึ้นว่า“เอ็ดเวิร์ด..อย่าได้ตำหนิตัวเอง! เจ้าพยายามอย่างดีที่สุดแล้ว และเจ้าก็ทำได้ดีมากด้วย!”เวลานี้เอ็ดเวิร์ดได้กลายร่างเป็นปีศาจแวมไพร์เต็มตัวร่างของมันจึงสูงถึงสามเมตร มันก้มหน้าลงจ้องมองหลิงหยุน พร้อมกับพูดขึ้นว่า“เจ้านายที่เคารพ..ความจริงพอลเองก็ต้องการมาช่วยท่านด้วย แต่เพราะพอลยังไม่แกร่งพอ ข้าจึงห้ามไว้เพราะเกรงว่าเขาจะถูกอสูรร้ายนั่นกินเข้าไป..”“เจ้าไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรมาก..ข้าเข้าใจทุกอย่างดี!”หลิงหยุนเข้าใจทุกอย่างได้ดีเพราะหากแวมไพร์อีกสี่ตนเข้ามาช่วย ก็คงต้องกลายเป็นอาหารของพญางูโอโรชิอย่างแน่นอน!