บทที่ 1176 : บุกบ้านตระกูลเฉิน!

“เจสเตอร์..เจ้าขับให้เร็วกว่านี้ และเปลี่ยนเส้นทางไปยังคฤหาสน์ตระกูลเฉินแทน!” ในระหว่างที่อยู่ในรถนั้นหลิงหยุนได้รับรายงานจากหลิงเย่วว่าทั้งเย่ซิงเฉิน และตระกูลหลิงต่างก็เริ่มลงมือพร้อมๆกัน หลิงหยุนจึงตัดสินใจไม่กลับตระกูลหลิง แต่มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ตระกูลเฉินแทน! “ขอรับเจ้านายที่เคารพ!” บูม.. เจสเตอร์เหยียบคันเร่งจนมิดและรถสีดำคันยาวก็เคลื่อนที่ไปด้วยความเร็วมากกว่าสองร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง! …… คืนนี้ตระกูลซันได้แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม..กลุ่มหนึ่งนำโดยสี่พยัคฆ์ตระกูลซันที่เหลืออยู่ พร้อมด้วยเหล่านักรบตระกูลซันบางส่วนเฝ้าป้องกันคฤหาสน์ตระกูลซันไว้ ในขณะที่อีกกลุ่มนำโดยซันเทียนหลัวในฐานะผู้นำตระกูลซันคนต่อไปได้เดินทางไปปรึกษาหารืออยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลเฉิน ส่วนเหล่าทายาทตระกูลซันรุ่นเล็กนั้นไม่ว่าจะเป็นซันเจี๋วย ซันเมิ่ง ซันเฉียง ซันข่าย ซันเจี้ยน ซันหมิง และคนอื่นๆ ต่างก็หายตัวไป.. ก่อนที่จะมีการประลองเกิดขึ้นนั้นทั้งตระกูลหลิง ตระกูลซัน และตระกูลเฉิน ทุกคนต่างก็ได้เตรียมการและวางแผนไว้ก่อนหน้าแล้ว ตระกูลซันนั้นก็ดูเหมือนจะรู้ตัวดีว่าโอกาสชนะมีไม่มากนัก จึงได้เตรียมการสำหรับความพ่ายแพ้ไว้ด้วย.. เหล่าพยัคฆ์ตระกูลซันทั้งห้าจึงได้จัดการส่งหลานชายของตนไปซ่อนตัวที่อื่น เพื่อที่จะสามารถรักษาสายเลือดตระกูลซันไว้ได้ ไม่ให้ถูกหลิงหยุนสังหารตายจนสิ้น! และแน่นอนว่าไม่มีใครยอมอยู่นิ่งๆรอให้ผู้อื่นมาฆ่าล้างตระกูลเป็นแน่.. ส่วนตระกูลเฉินนั้นเพื่อที่จะรักษาสายเลือดของตระกูลไว้พวกเขาก็ได้ส่งทายาทรุ่นเล็กของตนไปหลบภัยอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นแล้วเช่นกัน การประลองในคืนนี้..หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเป็นผู้พ่ายแพ้ แน่นอนว่าฝ่ายที่พ่ายแพ้คงต้องถูกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นเฉินจิ้งเฉวียนคงจะไม่ยอมกลายร่างเป็นปีศาจเช่นนั้นแน่! ….. ตามแผนการเดิมที่ตระกูลซันและตระกูลเฉินวางไว้นั้นหลังจากที่การประลองเริ่มต้นขึ้น ทั้งซันเทียนหลัวกับเฉินไห่เผิงก็จะนำคนเข้าไปบุกทำลายตระกูลหลิง.. แต่หลังจากที่ได้ทราบข่าวจากซันเจิ้นหวู่ว่าหลิงลี่ไม่ได้เข้าร่วมการประลองในครั้งนี้ด้วย พวกเขาจึงต้องล้มเลิกแผนการนี้ไป เพราะเวลานี้ยอดฝีมือทั้งเก้าจากตระกูลไป๋หลี่ไม่อยู่ หากทั้งคู่พาคนบุกไปตระกูลหลิง และเผชิญหน้ากับหลิงลี่ ก็เท่ากับไปรนหาที่ตายเท่านั้นเอง.. แต่ในระหว่างที่รอฟังรายงานจากสนามประลองนั้นทั้งคู่ก็ไม่ได้รับรายงานจากเขาหยุนเหมิงเลย อีกทั้งยังไม่สามารถติดต่อกลับหาผู้ใดได้ด้วย ด้วยเหตุนี้เฉินไห่เผิงกับซันเทียนหลัวจึงได้ส่งคนของตนออกไปสืบข่าวแทน ส่วนพวกเขาทั้งสองคนก็รอคอยฟังข่าวด้วยความกระวนกระวาย และร้อนใจ.. แต่จนแล้วจนเล่า..เหล่านักรบที่ส่งออกไปสืบข่าวก็ไม่มีผู้ใดกลับมาแม้แต่คนเดียว นั่นเพราะพวกมันต่างก็ถูกนักรบตระกูลหลิงที่ซุ่มรออยู่รอบบ้าน สังหารตายอย่างเงียบๆ เวลานี้นักรบตระกูลหลิงต่างก็เข้าสู่ขั้นเซียงเทียนกันหมดแล้วอีกทั้งอาวุธของพวกเขาก็ล้วนแล้วแต่เป็นอาวุธชั้นเยี่ยม มีหรือที่นักรบตระกูลซันกับนักรบตระกูลเฉินจะสามารถสู้ได้! และการที่หลิงหยุนให้เกาจิ้งสงทำการตัดสัญญาณการสื่อสารรอบเขาหยุนเหมิงนั้นทำให้ตระกูลซันกับตระกูลเฉินไม่ต่างจากคนตาบอด อีกทั้งคนที่ส่งออกไปสืบข่าวก็ถูกนักรบตระกูลหลิงสังหารตายจนหมด พวกมันจึงได้แต่นั่งรออยู่บ้านตระกูลเฉินด้วยความกระวนกระบายใจ.. พวกเขาไม่รู้เลยว่า..ตนเองนั้นกำลังนั่งรอการถูกสังหารหมู่อยู่! …. จนกระทั่งเวลาเที่ยงคืน.. “แย่แล้ว..คนตระกูลหลิงบุกไปที่ตระกูลซันแล้ว!” คนแรกที่ได้รับข่าวคราวก็คือซันเทียนหลัวเพราะเย่ซิงเฉินได้บุกไปที่คฤหาสน์ตระกูลซันเรียบร้อยแล้ว! ซันเทียนหลัวถึงกับตกใจจนแทบช็อค..นั่นเพราะตระกูลหลิงไม่เคลื่อนไหวเลยตลอดทั้งคืน แต่จู่ๆกลับเริ่มลงมือเช่นนี้ คำอธิบายจึงมีเพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้นคือ.. ผลการประลองที่เขาหยุนเหมิง.. ตระกูลซันกับตระกูลเฉินเป็นฝ่ายพ่ายแพ้! เพราะผู้ที่ได้รับข่าวคนแรกกลับไม่ใช่พวกเขาแต่เป็นตระกูลหลิง!“ห๊ะ!”เฉินไห่เผิงได้ยินคำพูดของซันเทียนหลัวก็ถึงกับทรุดทันทีและใบหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดพร้อมกับพึมพำออกมาว่า“ตระกูลเฉินจบแล้ว!”“จะเป็นข่าวดีหรือข่าวร้าย.. ก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงได้อีกแล้ว!”เฉินจิ้งเทียนที่นั่งเงียบมาโดยตลอดนั้นก็ได้แต่พึมพำออกมาเช่นกัน ตั้งแต่เมื่อครั้งที่ถูกหลิงหยุนทำร้ายจนบาดเจ็บภายในสาหัสครั้งนั้น จนกระทั่งถึงตอนนี้เขายังไม่หายดีด้วยซ้ำไป..“ท่านปู่เฉิน..ท่านลุงเฉิน.. เวลานี้ตระกูลซันกำลังตกอยู่ในอันตราย ข้าขอตัวกลับก่อน!”ซันเทียนหลัวไม่สนใจเฉินไห่เผิงกับเฉินจิ้งเทียนอีกและในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ต่อให้ทั้งสองตระกูลจะเป็นพันธมิตรกัน แต่ต่างฝ่ายต่างก็ต้องเอาตัวรอด!ในระหว่างที่ทุกคนกำลังสนทนากันอยู่นั้นก็มีคนกลุ่มหนึ่งกระโดดเข้ามาภายในสวนด้านหน้าของคฤหาสน์ตระกูลเฉิน พวกเขาทั้งหมดก็คือเหล่านักรบตระกูลหลิงนั่นเอง..“ใครก็ห้ามออกไปจากที่นี่!”หลิงอี๋ซึ่งเป็นหัวหน้านักรบตระกูลหลิงร้องตะโกนออกมาพร้อมกับจ้องมองคนตระกูลเฉินด้วยสายตาเย็นเชาเฉินไห่เผิงกับซันเทียนหลัวหันไปมองหน้ากันและรีบกระโดดออกไปที่สวนด้านหน้าทันที ซันเทียนหลัวจ้องมองเหล่านักรบตระกูลหลิง พร้อมกับร้องตะโกนออกไปอย่างร้อนใจ..“น้องชาย..เจ้าสังหารข้าเลย แต่ได้โปรดไว้ชีวิตสมาชิกตระกูลซันคนอื่นๆด้วย!”ซันเทียนหลัวไม่กลัวตายแต่ก็ได้ร้องขอชีวิตให้กับสมาชิกตระกูลซันคนอื่นๆ หลิงอี๋ได้ยินถึงกับนึกเย้ยหยันอยู่ในใจ..แต่ในระหว่างนั้นเอง..ก็มีเสียงพูดดังขึ้นมาว่า “สังหารเจ้าแล้วไว้ชีวิตคนตระกูลซันงั้นรึ คำพูดของเจ้าฟังดูสวยงามยิ่งนัก..”และเสียงที่ดังขึ้นนั้นก็ไม่ใช่เสียงใครแต่เป็นเสียงของหลิงหยุนนั่นเอง เขามาถึงก่อนหลิงลี่เสียอีก..…..เสียงของหลิงหยุนดังขึ้นก่อนที่ตัวจะมาถึงและทันทีที่หลิงหยุนปรากฏตัวขึ้น นักรบตระกูลหลิงทั้งสามสิบหกคนก็คุกเข่าลงทำการคาราวะหลิงหยุนทันที“คาราวะท่านผู้นำตระกูล!”เวลานี้นักรบตระกูลหลิงทั้งหมดที่ได้รับการถ่ายทอดวิชาจากหลิงหยุนนั้นล้วนไม่ต่างจากหมาป่าที่ดุร้าย และในสายตาของพวกเขาก็มีเพียงแค่หลิงหยุนคนเดียวเท่านั้น ส่วนเฉินไห่เผิงกับซันเทียนหลัว ล้วนแล้วแต่ไม่อยู่ในสายตาของเหล่านักรบตระกูลหลิงเลยแม้แต่น้อย..หลิงหยุนก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆมองไปทางซ้ายทีขวาที และนึกถึงเมื่อครั้งที่ตนเคยบุกมาช่วยหลิงเย่ว..สีหน้าของเฉินไห่เผิงนั้นเปลี่ยนเป็นซีดเซียวเพราะรู้ว่าที่นี่คงต้องกลายเป็นหลุมฝังศพของตนเองอย่างแน่นอน และการที่หลิงหยุนปรากฏตัวนั้นยิ่งเป็นการยืนยันว่า.. ตระกูลหลิงเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ ส่วนตระกูลซันกับตระกูลเฉินเป็นฝ่ายพ่ายแพ้!อีกทั้งหลิงหยุนยังไม่มีทีท่าว่าได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย..“หลิงหยุน..ท่านลุงของข้าล่ะ!” เฉินไห่เผิงตะโกนถามหลิงหยุนด้วยดวงตาที่แดงก่ำ..“ข้าสังหารเขาไปแล้ว!”หลิงหยุนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเฉินไห่เผิงห่างไปราวห้าเมตรตะโกนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ จากนั้่นจึงหันไปทางซันเทียนหลัวพร้อมกับพูดขึ้นว่า.. “ซันเจิ้นหวู่ก็ถูกข้าสังหารไปแล้วเช่นกัน!”