บทที่ 1190 : มีคนต้องการพบเจ้า!

หลิงหยุนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบหลิงเย่วกลับไปว่า.. “ไม่มีครับท่านลุง..หลายเรื่องที่ข้าไม่ทันได้คิด ท่านลุงก็ได้ช่วยข้าคิด และช่วยเตรียมการให้หมดแล้ว!” ครั้งนี้หลิงหยุนเอ่ยชมหลิงเย่วด้วยความจริงใจไม่ได้จงใจประจบประแจงเหมือนก่อนหน้านี้.. “ดี..ในเมื่อเจ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าก็มีบางเรื่องที่จะต้องพูดกับเจ้า!” หลิงเย่วกระดกแก้วชาในมือขึ้นดื่มจนหมดแล้วจึงบอกหลิงหยุนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม.. “เชิญลุงสองพูดมาได้เลย..” หลิงหยุนเองก็รู้ว่าหลิงเย่วคงจะมีเรื่องที่ต้องการให้เขาช่วยแก้ปัญหาเช่นกันจึงได้ตั้งอกตั้งใจฟังสิ่งที่หลิงเย่วกำลังจะพูด.. หลิงเย่วยิ้มเล็กน้อย..จากนั้นจึงยกมือขึ้นชี้ไปที่ภาพบนผนังพร้อมกับพูดขึ้นว่า.. “หลิงหยุน..การประลองของเจ้าในครั้งนี้ ไม่เพียงแค่กระทบตระกูลซันกับตระกูลเฉิน แต่ยังกระทบกระเทือนไปถึงหน่วยนภาด้วย!” “เท่าที่ข้าฟังเจ้าเล่ามา..ในการประลองครั้งนี้ทั้งซันเจิ้นหวู่กับเฉินจิ้งเฉวียนได้เชิญคนของหน่วยนภาไปร่วมประลองในครั้งนี้ด้วย และหากรวมตัวเฉินจิ้งเฉวียนด้วยแล้ว ก็จะมียอดฝีมือจากหน่วยนภาเข้าร่วมประลองกับเจ้าถึงหกคนด้วยกันใช่หรือไม่” หลิงหยุนพยักหน้าพร้อมตอบกลับไปว่า“ถูกต้อง!” “ในบรรดายอดฝีมือจากหน่วยนภาทั้งหกนั้น..ไต้ซือหลู่หมิงฉู่ได้กลับออกไปก่อนเพียงผู้เดียว ส่วนตี๋ยั่วถังแห่งสำนักกระบี่เทียนซานก็ถูกเจ้าจับตัวไว้ ที่เหลืออีกสี่คนล้วนถูกเจ้าสังหารตายจนหมด..” “แม้ว่าจนป่านนี้ตระกูลหลิงจะยังไม่ได้รับสาส์นใดๆจากหน่วยนภาตามธรรมเนียม แต่ข้าเชื่อว่าแม้ตระกูลหลิงของเราจะทำทุกอย่างถูกต้องตามกฏของการประลองในครั้งนี้ หน่วยนภาก็จะต้องส่งคนมาสอบถามเรื่องนี้กับตระกูลหลิงอีกครั้งเป็นแน่! ข้าหวังว่าเจ้าจะจัดการเรื่องนี้ด้วยความระมัดระวัง!” หลิงเย่วพูดเรื่องนี้ขึ้นมาด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่จริงจัง นั่นเพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ และกี่ยวพันกับผลประโยชน์ของตระกูลหลิงไม่น้อย.. หลิงหยุนตั้งใจฟังและไม่กล้าที่จะเพิกเฉย “ลุงสอง.. ข้าเข้าใจเรื่องนี้ดี! หากคนจากหน่วยนภาเข้ามาหาเรื่องกับตระกูลหลิง ข้าจะเป็นคนออกหน้าจัดการเรื่องนี้เอง ท่านอย่าได้กังวลใจไป!” “อืมม..” หลิงเย่วพยักหน้ารับรู้และถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หลิงหยุน.. ที่เจ้าจับตี๋ยั่วถังมือกระบี่จากสำนักกระบี่เทียนซานมานั้น เหตุผลเพราะเรื่องของฉินจิวยื่อซึ่งเป็นแม่บุญธรรมเจ้าใช่หรือไม่” ดูเหมือนว่าหลิงเย่วจะรู้เรื่องและเข้าใจเรื่องราวของหลิงหยุนกับตระกูลฉินได้เป็นอย่างดี.. คิ้วรูปดาบของหลิงหยุนยกขึ้นสูงดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย พร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน “ท่านลุงคาดเดาได้ถูกต้องแม่นยำนัก!” “ขอบอกท่านลุงตามตรง..ที่ข้าจับตัวตี๋ยั่วถังมานั้น ก็เพื่อจะใช้มันแลกเปลี่ยนกับท่านแม่ของข้าซึ่งเวลานี้อยู่ที่สำนักกระบี่เทียนซาน..” “ข้าคาดการไม่ผิดจริงๆ!”หลิงเย่วพึมพำกับตัวเองและหลังจากครุ่นคิดเล็กน้อยจึงได้เตือนหลิงหยุนว่า..“หลิงหยุน..เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงตระกูลฉิน เจ้าควรจะต้องปรึกษาหารือกับตระกูลฉินด้วย เพื่อจะได้หาหนทางจัดการเรื่องนี้ได้อย่างเหมาะสม!”หลิงหยุนยิ้มพร้อมตอบกลับไปว่า“ขอบคุณท่านลุงสองที่ชี้แนะ และตักเตือน! รอให้ผ่านเรื่องยุ่งๆนี้ไปสักวันสองวันก่อน ข้าจะไปพบน้าหญิงและปรึกษาหารือเรื่องช่วยท่านแม่กับนางอีกที..”“อืมม..แต่เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่เกี่ยวพันกับตระกูลหลิงของเราเช่นกัน เจ้าจะตัดสินใจ หรือคิดอ่านที่จะทำเช่นใด ควรบอกให้ข้าได้รับรู้ด้วย อย่าได้จัดการแก้ไขปัญหาเรื่องนี้แต่เพียงลำพัง!”หลิงหยุนตอบกลับด้วยจิตใจที่ร้อนรน“ขอบคุณท่านลุงสองยิ่งนัก!”“ส่วนอีกเรื่องนั้น..”หลิงเย่วมีท่าทีลังเลเล็กน้อยและในที่สุดก็ตัดสินใจพูดออกไปว่า “หลิงหยุน.. เจ้าเคยบอกไว้ว่าอยากจะสร้างคฤหาสน์ตระกูลหลิงหลังใหม่ขึ้นไม่ใช่รึ ข้าได้เลือกทำเลสำหรับก่อสร้างไว้ให้เจ้าหลายแห่ง แต่ก่อนหน้านี้เจ้าเองก็ยุ่งมากจนไม่มีเวลาใส่ใจกับเรื่องนี้ ตอนนี้ก็ไม่มีเรื่องสำคัญเร่งด่วนอะไรแล้ว เจ้าก็หาเวลาไปดูทำเลที่ข้าเลือกไว้ให้ แล้วก็ตัดสินใจว่าต้องการทำเลแถบใหน..”เรื่องคฤหาสน์หลังใหม่ของตระกูลหลิงนั้นหลิงหยุนได้เกริ่นกับหลิงเย่วไว้ตั้งแต่เมื่อครั้งแรกที่ได้พบกันแล้ว และได้ขอให้หลิงเย่วช่วยมองหาทำเลดีๆให้ ส่วนเขาจะเป็นผู้ตัดสินใจเลือกเอง หลิงเย่วจึงไม่สามารถจัดการเรื่องนี้แทนได้..“สองสามวันนี้ข้าจะหาเวลาพาโม่วู๋เตาไปดูที่ทางกับข้าด้วย..!”ความจริงแล้วหลิงหยุนไม่ได้รีบร้อนที่จะก่อสร้างคฤหาสน์ตระกูลหลิงหลังใหม่นักตามแผนการของเขานั้น จะลงมือก่อสร้างในอีกสองหรือสามปีข้างหน้า..แต่หลิงหยุนก็อดที่จะซาบซึ้งใจไม่ได้ที่หลิงเย่วยังคงคิดถึงเรื่องนี้ และติดตามแม้ในช่วงเวลาที่ตัวเขาเองก็มีงานล้นมือเช่นนี้ นั่นทำให้หลิงหยุนรู้สึกประทับใจในตัวหลิงเย่วยิ่งนัก..หลิงเย่วยกมือขึ้นชี้ไปทางทิศเหนือและพูดกับหลิงหยุนว่า “ข้าว่าเลยถนนวงแหวนที่หกไปนั่นก็ทำเลดีมากทีเดียว อย่างไรเจ้าลองไปดูและตัดสินใจด้วยตัวเองอีกที”“ลุงสอง..เรื่องนี้ท่านอย่าได้กังวลใจไปข้าเองก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรนัก!”“อีกอย่าง..ท่านลุงทำเพื่อข้ามากมายเช่นนี้ ข้าจะตอบแทนท่านหมดได้อย่างไรกัน!”หลิงเย่วหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับพูดขึ้นว่า“เจ้าเด็กดื้อ.. เจ้าอย่าได้มาทำเป็นเกรงใจและมีมารยาทกับข้านัก! ขอเพียงแค่จากนี้ไปเจ้าอย่าได้หายตัวไปโดยไม่บอกไม่กล่าวอีกก็พอแล้ว!”หลังจากพูดคุยธุระเกี่ยวกับตระกูลหลิงจนจบแล้วจู่ๆ หลิงเย่วก็หันมาพูดกับหลิงหยุนผ่านกระแสจิต–หลิงหยุน..ข้าได้ยินข่าวลือหนาหูว่ามีใครบางคนต้องการจะพบเจ้า!-หลิงหยุนถึงกับใจสั่นแต่ก็ไม่คิดที่จะคาดเดา จึงเอ่ยถามหลิงเย่วกลับไปทันที –ผู้ใดต้องการพบข้างั้นรึ-หลิงเย่วยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะยกมือขึ้นชี้ไปทางทิศใต้ซึ่งเป็นที่ตั้งของราชวังต้องห้าม พร้อมกับตอบไปว่า –ผู้ใดเล่าที่จะสามารถอยู่ในสถานที่ต้องห้ามเช่นนั้นได้!-“เอ่อ…”ทันทีที่พอจะคาดเดาได้ว่าผู้ที่ต้องการจะพบตนเองคือใครนั้นหลิงหยุนถึงกับนิ่งอึ้งไปในทันที!