บทที่ 1204 : ปีศาจมาเยี่ยมเยียน!

หยางจงได้ฟังคำพูดของหลิงหยุนก็ถึงกับหยุดชะงักในทันที! และได้แต่คิดในใจว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่! ในระหว่างที่พูดนั้นหลิงหยุนก็ได้หันไปมองตี้เสี่ยวอู๋ที่กำลังเดินตรงไปที่รถ Mercedes-Benz ของตนเอง และดูเหมือนพวกเขาพร้อมที่จะขับรถชนแล้ว.. ส่วนถังเมิ่งนั้นไม่เพียงยืนดูนิ่งเฉยหนำซ้ำยังจุดบุหรี่ขึ้นสูบอย่างไม่ยี่หระอีกด้วย แต่ก็อดที่จะร้องเตือนหยางจงด้วยสีหน้ายิ้มแย้มไม่ได้.. “นี่เพื่อน..นายมีเวลาเพียงแค่ยี่สิบวินาทีสำหรับการเลื่อนรถออก ถ้านายไม่รีบมาขับรถของนายออกไปแล้วล่ะก็ เชื่อมั๊ยว่ารถของนายจะกลายเป็นแค่เศษเหล็ก” ส่วนตี้เสี่ยวอู๋นั้นไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียวเขาเดินตรงเข้าไปที่รถ Maybach ซึ่งจอดขวางทางไว้ นับว่าหยางจงมีทักษะในการขับรถที่ยอดเยี่ยมมาก เพราะเขาจอดได้แนบชิดกับท้ายรถของหลิงหยุน จนไม่เหลือช่องว่างให้คนสามารถเดินผ่านได้ ตี้เสี่ยวอู๋จึงร้องตะโกนออกไปด้วยความโมโห.. “หึ..แกคอยดูให้ดีว่าฉันจะเข้าไปที่รถได้ยังไง” หยางจงยืนกอดอกจ้องมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าแน่นิ่งแต่สีหน้าของเขานั้นเริ่มที่จะไม่เป็นปกติแล้ว เพราะตี้เสี่ยวอู๋กำลังกระโดดขึ้นไปกลางอากาศ.. ร่างสูงใหญ่บึกบึนที่สูงกว่าหนึ่งร้อยเก้าสิบเซ็นติเมตรและหนักเกือบหนึ่งร้อยกิโลกรัมของตี้เสี่ยวอู๋ กำลังลอยละลิ่ว และค่อยๆตกลงไปบนหลังคารถ Maybach ของหยางจง.. อีกทั้งตี้เสี่ยวอู๋ยังจงใจถ่ายเทกำลังภายในลงไปบนฝ่าเท้าทั้งสองของตนเองด้วยทำให้ทันทีที่ฝ่าเท้าของตี้เสี่ยวอู๋กระแทกกับหลังคารถ Maybach เข้า ก็ถึงกับยุบลงในทันที และรถก็สั่นสะเทือนไปทั้งคัน.. “ห๊ะ!ชิบหายแล้ว!” หยางจงกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจและเสียใจ แล้วรีบทิ้งหญิงสาวข้างกายวิ่งตรงเข้าไปหารถยนต์คันใหม่ของตนเองทันที! หยางจงพบว่า..รถหรูคันใหม่ของตนนั้นยังไม่มีอะไรเสียหายมากนัก นอกจากรอยฝ่าเท้าทั้งสองข้างบนหลังคารถที่ยุบ! ถังเมิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆได้แต่ถอนหายใจออกมา และพูดขึ้นว่า “เฮ้อ.. ฉันอุตส่าห์เตือนนายแล้ว!” ในจังหวะนั้นตี้เสี่ยวอู๋ก็ได้กระโดดลงจากหลังคารถMaybach และเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ Mercedes-Benz ของหลิงหยุน แล้วจัดการสตาร์ทรถทันที! บรื้น..บรื้น.. ตี้เสี่ยวอู๋เหยียบคันเร่งเสียงดังแต่รถยังคงนิ่งไม่เคลื่อนตัว.. หยางจงถึงกับหน้าเปลี่ยนสีและร้องตะโกนออกไปด้วยความโมโห “พวกแกกล้าเหรอ!” ถังเมิ่งพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างสบายอกสบายใจแล้วจึงตอบไปว่า “เมื่อครู่ฉันบอกนายให้ขับรถออกไป นายก็ไม่เชื่อ!” “ตอนนี้ฉันขอแนะนำให้นายถอยออกไปให้ห่างจากรถล่ะจะได้ไม่เจ็บตัว!” ในเวลานั้น..รถ Mercedes-Benz ของหลิงหยุนก็เคลื่อนตัวไปข้างหน้าราวหนึ่งเมตร จากนั้นตี้เสี่ยวอู๋ก็ขับถอยหลังกลับมาอย่างรวดเร็ว และท้ายรถ Mercedes-Benz ก็ได้ชนเข้ากับประตูด้านขวาของรถ Maybach เข้าอย่างแรง จนเป็นรอยยุบลงไปอย่างเห็นได้ชัด! ในขณะเดียวกันนั้น..กระจกทางด้านประตูขวาของรถ Maybach ก็ได้แตกละเอียด แล้วรถทั้งคันก็กระเด็นถอยออกไปไกลเกือบหนึ่งเมตร! “ไม่นะ!!!” หยางจงคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะกล้าชนรถของตนเองจริงๆตัวเขาเองยังกระโดดหลบแทบไม่ทัน แต่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร มีเพียงใบหน้าที่ซีดเผือด และเต็มไปด้วยความหวาดกลัว.. รถMaybach ของหยางจงถูกถอยชนอย่างรุนแรงจนกระจกแตกละเอียด แต่ดูเหมือนตี้เสี่ยวอู๋จะไม่สนใจ เขาขับรถไปข้างหน้า และถอยกลับมาชนรถ Maybach อีกเป็นครั้งที่สอง.. ตูม! และครั้งนี้..ตี้เสี่ยวอู๋ได้เร่งความเร็วแรงขึ้นกว่าครั้งแรกมาก ทำให้ครั้งนี้รถ Maybach ของหยางจงกระเด็นถอยหลังออกไปไกลกว่าสามเมตร! “ไม่..ไม่นะ!” ตามมาด้วยครั้งที่สามครั้งที่สี่ ครั้งที่ห้า และอีกเรื่อยๆ จนกระทั่งรถ Maybach ของหยางจงถอยไปอยู่กลางถนน ตี้เสี่ยวอู๋จึงขับรถ Mercedes-Benzกลับไปจอดที่เดิม แล้วจึงเปิดประตูเดินลงมาจากรถ..หยางจงมองรถMaybach ราคาแพงลิบลิ่วของตนที่เวลานี้มีสภาพไม่ต่างจากเศษเหล็กด้วยความตกตะลึง และตกใจ เสียงตูมๆ ยังคงดังกึกก้องอยู่ในหูของเขา..หญิงสาวชุดแดงที่ยืนอยู่ข้างๆหยางจง ก็ได้แต่ยืนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง และตกใจเช่นกัน!หลิงหยุนเดินตรงเข้าไปหาหยางจงที่ยังคงยืนนิ่งไปด้วยความตกตะลึงเขายกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้าหยางจงช้าๆ ก่อนจะพูดขึ้นว่า“นี่..ตื่นได้แล้ว! ตื่นขึ้นมาเจรจาว่าแกจะรับผิดชอบกับความเสียหายที่เกิดขึ้นนี้อย่างไรบ้าง”หลังจากที่หายตกตะลึง..หยางจงแทบอยากจะร้องไห้ออกมา แต่ก็ไม่มีน้ำตา!….ก่อนหน้านี้ราวครึ่งเดือน..หยางจงได้เสียพนันให้กับบ่อนคาสิโนของเย่เทียนสุ่ยไปมากมาย เรียกได้ว่าจำนวนเงินที่เสียนั้นสามารถซื้อรถ Maybach ได้หลายสิบคันเลยทีเดียว แต่เขากลับไม่รู้สึกเสียใจเท่ากับครั้งนี้เพราะครั้งนี้มันคือการที่หยางจงต้องยืนมองรถMaybach แสนรักของตนถูกชนจนมีสภาพไม่ต่างจากเศษเหล็ก แต่ความเจ็บช้ำใจนั้นก็ไม่หนักหนาเท่ากับความรู้สึกเสียหน้า!การกระทำเช่นนี้เท่ากับเป็นการตบหน้าหนุ่มเพลย์บอยที่มาจากครอบครัวร่ำรวยอย่างหยางจงหากภาพที่ถูกบันทึกไว้ถูกนำไปเผยแพร่ เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ใหน เพราะนี่ไม่ต่างจากการถูกผู้อื่นตบหน้าให้ได้รับความอับอายเลยแม้แต่น้อย..เวลานี้รถMaybach จึงกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปแล้ว แต่เรื่องเสียหน้านั้นกลับเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่กว่า..“นี่พวกแกบ้าไปแล้วเหรออยากตายนักหรือยังไง? พวกแกคงไม่รู้ว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไงบ้างสินะ?”หยางจงร้องตะโกนออกมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำและเวลานี้เส้นเลือดมากมายก็ปูดขึ้นตามหน้าผากของเขาเพราะความโมโห หยางจงกัดฟันกรอดพร้อมกับหันไปร้องตะโกนใส่หน้าหลิงหยุน“นี่..แกเป็นฝ่ายขับรถชนรถของฉัน แต่กลับมาถามหาความรับผิดชอบจากฉันนี่นะ!”หลิงหยุนหัวเราะหึๆก่อนจะตอบกลับไปว่า “ถูกต้อง! ในเมื่อตรงนี้ไม่ใช่ที่จอดรถ แต่แกกลับมาจอด.. ฉันบอกให้ถอยรถออก แต่แกเป็นฝ่ายไม่ยอมถอยเองนี่..”หลิงหยุนยกมือขึ้นชี้ไปทางรถของตนเองพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ดูให้เต็มตา! รถของฉันพังยับเยินแบบนั้น แกจะตกลงจ่ายค่าเสียหายให้กับฉันเป็นการส่วนตัว หรือจะตกลงต่อหน้าสาธารณชน..”“…..”หยางจงโมโหจนพูดไม่ออกเพราะหลิงหยุนเป็นฝ่ายขับรถชนรถของเขา แต่กลับจะให้เขาเป็นฝ่ายรับผิดชอบค่าเสียหายเช่นนี้!หยางจงยกมือขึ้นจะชี้หน้าหลิงหยุนแต่ไม่รู้ว่าตี้เสี่ยวอู๋โผล่มาจากที่ใหน จู่ๆก็เข้ามาคว้าข้อมือของหยางจงไว้อย่างรวดเร็ว!“โอ๊ย..”หยางจงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเขารู้สึกราวกับว่าแขนทั้งแขนนั้นได้ถูกแผ่นเหล็กแข็งแกร่งทับไว้จนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ และเมื่อตี้เสี่ยวอู๋ปล่อยมือออก แขนทั้งแขนของหยางงก็ชาจนไม่สามารถยกขึ้นได้อีก..หยางจงมีนิสัยชอบชี้หน้าผู้อื่นเช่นนี้เป็นประจำแต่เวลานี้แม้แต่จะกางนิ้วเขายังไม่สามารถทำได้!ปกติแล้วหยางจงมีนิสัยชอบยกนิ้วชี้หน้าผู้คนเป็นประจำเวลานี้แม้แต่กางนิ้วยังไม่มีโอโกาสได้ทำ!“พวกแก..พวกแกจะเอายังไงกันแน่!”หลังจากที่กร่างมานาน..ในที่สุดหยางจงก็เริ่มรับรู้ได้ว่า เท่าที่ผ่านมานั้นตนเองเป็นฝ่ายสูญเสียอยู่ฝ่ายเดียว จึงได้ร้องตะโกนถามออกไปอย่างหมดหนทางหลิงหยุนหัวเราะหึๆก่อนจะยกนิ้วขึ้นชี้ไปทางบ่อนคาสิโนของเย่เทียนสุ่ย แล้วพูดขึ้นว่า “ฉันเองก็จะเข้าไปในบ่อนคาสิโนนี่เหมือนกัน แต่เป็นเพราะแกที่ทำให้ฉันต้องเสียเวลาอยู่นาน..”หยางจงได้ฟังคำตอบยียวนของหลิงหยุนแล้วก็ได้แต่เดือดดาลอีกครั้ง แต่ก็ไม่กล้าที่จะแสดงอะไรออกมามากนัก จึงได้ตอบสวนกลับไปว่า