บทที่ 1205 : ไม่ธรรมดา!

ในความคิดของเย่เทียนสุ่ยนั้น..หลิงหยุนไม่ต่างจากปีศาจเลยแม้แต่น้อย! วันนี้คือวันที่7 กันยายน และในวันที่ 30 สิงหาคมนั้น หลิงอี๋กับหลิงชีได้มาที่บ่อนคาสิโนของเย่เทียนสุ่ย และได้วางเงินเดิมพันไว้หนึ่งพันล้านหยวน หากตระกูลหลิงเป็นฝ่ายชนะการประลอง ก็จะได้เงินตอบแทนถึงสิบห้าเท่า ดังนั้น..ตลอดเจ็ดแปดวันที่ผ่านมานี้ เย่เทียนสุ่ยจึงแทบไม่ได้กินไม่ได้นอน เพราะเฝ้ารอวันนี้ที่จะมาถึงด้วยความหวาดระแวง เพราะตระกูลหลิงสามารถเอาชนะการประลองได้จริงๆ! แม้เย่เทียนสุ่ยจะล่วงรู้ผลการประลองแล้วแต่เงินจำนวนหนึ่งหมื่นห้าพันล้านหยวนนั้นก็ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆเลย และหากหลิงหยุนนำเงินจำนวนนี้กลับไป ก็เท่ากับว่าเย่เทียนสุ่ยต้องทำงานฟรีตลอดทั้งปี และทุกครั้งที่นึกถึงเงินจำนวนหนึ่งหมื่นห้าพันล้านหยวนที่จะต้องสูญเสียไปนั้นเย่เทียนสุ่ยก็ถึงกับเศร้าใจจนต้องอัดควันซิการ์เข้าปอดอีกครั้ง เขาไม่สามารถทนเห็นหลิงหยุนเดินถือเงินจำนวนนี้ออกไปจากบ่อนได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ได้! ยิ่งไปกว่านั้น..ตั้งแต่วันที่ 1 กันยายนเป็นต้นมา เย่เทียนสุ่ยก็ต้องมีชีวิตอยู่กับความหวาดผวามาโดยตลอด เขาเฝ้าภาวนาให้หลิงหยุนอย่ามาที่นี่เพื่อนำเงินจำนวนนี้กลับไปเลย และเฝ้าภาวนาให้หลิงหยุนลืมเรื่องการเดิมพันในครั้งนี้ไปเสีย.. แต่เย่เทียนสุ่ยก็รู้ดีว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝันลมๆแล้งๆของตนเองที่เชื่อว่าหลิงหยุนจะไม่มา เพราะในที่สุดแล้วหลิงหยุนก็มาจริงๆ! เย่เทียนสุ่ยจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเด็กหนุ่มที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ตรงหน้าแต่ยิ่งจ้องมองนานเท่าไหร่ จิตใจของเขาก็ยิ่งเศร้าหมองมากขึ้นเท่านั้นในที่สุดก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจตอบไปว่า “ให้พวกเขารออยู่ที่หน้าประตู!” จากนั้นร่างอ้วนท้วนเจ้าเนื้อนั้นก็ทรุดนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ทันที.. เย่เทียนสุ่ยกำลังตัดสินใจและใคร่ครวญหาวิธีที่จะไม่ให้หลิงหยุนนำเงินก้อนนี้ออกไปจากบ่อนของตนได้ หรืออย่างน้อยก็ต้องไม่ใช่เงินก้อนโตขนาดนี้ หลังจากที่ทรุดนั่งลงบนเก้าอี้โซฟาตัวใหญ่เย่เทียนสุ่ยก็จุดซิการ์มวนใหม่ขึ้นมาสูบอีกครั้ง เขาดูดเอาควันจากซิการ์ตัวใหญ่นั้นเข้าไปเต็มปอด ก่อนจะค่อยๆ พ่นควันออกมาเบาๆ เพื่อเป็นการสงบจิตสงบใจ ในเวลาเดียวกันนั้น..เสียงของพนักงานรักษาความปลอดภัยด้านหน้าประตูก็ดังขึ้นที่จอมอนิเตอร์ “คุณชายทั้งสี่..คุณชายเย่ให้พวกท่านรออยู่ที่หน้าประตูนี่ก่อน!” เย่เทียนสุ่ยเงี่ยหูฟังทันทีว่าหลิงหยุนจะตอบกลับมาเช่นใด จากนั้นเสียงของหลิงหยุนก็ดังขึ้นแต่เขาไม่ได้พูดกับพนักงานรักษาความปลอดภัย แต่จงใจหันไปพูดกับกล้องวงจรปิด เพื่อสื่อสารกับเย่เทียนสุ่ยโดยตรง.. “เจ้าอ้วน!หากเจ้ายังไม่เปิดประตูให้พวกข้าเข้าไป ข้าจะเป็นฝ่ายพังประตูเข้าไปเอง!” “บัดซบ!” เย่เทียนสุ่ยสบถออกมาด้วยความโมโหและแทบจะน้ำตาร่วงเมื่อได้ยินหลิงหยุนเรียกตนเองว่า ‘เจ้าอ้วน!’ เพราะทั่วทั้งปักกิ่งยังไม่เคยมีผู้ใดกล้าเรียกเขาด้วยคำเช่นนี้มาก่อน! แต่จากข้อมูลเกี่ยวกับหลิงหยุนที่เย่เทียนสุ่ยได้รับมานั้นเขาเชื่อว่าหลิงหยุนกล้าทำตามที่พูดอย่างแน่นอน เย่เทียนสุ่ยไม่มีทางเลือก จึงได้แต่ลุกขึ้นตะโกนใส่หน้าจอมอนิเตอร์ตรงหน้าอีกครั้ง.. “เปิดประตูใหญ่ให้พวกเขาเข้ามาได้!” หลังจากได้รับคำสั่งของเย่เทียนสุ่ยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้านหน้าจึงเปิดประตูให้หลิงหยุนกับคนอื่นๆเข้าไปด้านในทันที และที่สำคัญ..เย่เทียนสุ่ยสั่งให้พวกเขาเปิดประตูใหญ่ให้หลิงหยุนกับเพื่อนๆ เข้าไปด้วย นั่นย่อมเป็นเครื่องยืนยันว่า ชายหนุ่มทั้งสี่คนนั้นเป็นแขกของเย่เทียนสุ่ยจริงๆ! “นี่มัน..” หยางจงที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากประตูทางเข้าไปไกลนักเมื่อเห็นประตูใหญ่ของคาสิโนแห่งนี้ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกต้อนรับหลิงหยุนกับเพื่อนๆ ก็ได้แต่ตกตะลึง และเริ่มรู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที.. นั่นเพราะหยางจงรู้ดีว่าเย่เทียนสุ่ยจะสั่งเปิดประตูใหญ่ของบ่อนคาสิโนให้ก็เฉพาะกับคนสำคัญในปักกิ่งเท่านั้น! ชายหนุ่มทั้งสี่คนนี้มีฐานะอย่างไรกันแน่นะ! ยิ่งคิด..หยางจงก็ยิ่งรู้สึกเสียวสันหลังอย่างบอกไม่ถูก และได้แต่คิดในใจว่าครั้งนี้ตนคงจะเดินสะดุดตอเข้าจริงๆแล้ว และน่าจะเป็นตอที่ใหญ่มากด้วย! หยางจงแทบอยากจะหันหลังแล้ววิ่งหนีกลับออกไปทันที แต่ก็รู้ดีว่าคงเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน เพราะหากเขาทำเช่นนั้นหายนะจะต้องเกิดแก่ตัวเขาทันที อีกทั้งหยางจงเองก็อยากจะรู้ฐานะที่แท้จริงของชายหนุ่มทั้งสี่คน เพื่อที่จะหาทางแก้ตัวกับอีกฝ่ายได้.. หยางจงได้แต่แอบคิดว่า..ยังโชคดีที่เขานั้นไม่ได้ดึงดันที่จะมีเรื่องจนสุด ไม่เช่นนั้นวันนี้ไม่เพียงตัวเขาเองจะโชคร้าย แต่ยังจะทำให้ตระกูลของเขาโชคร้ายไปด้วย! “คุณชายหยาง..เป็นอะไรมากมั๊ย หรือว่าไม่สบาย?” หญิงสาวชุดแดงเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นหยางจงยืนร่างกายสั่นสะเทิ้ม แต่หยางจงกลับหันไปตอบด้วยความโมโห “หุบปากได้แล้ว!เธอไม่พูดก็ไม่มีใครด่าว่าโง่หรอกนะ!” เวลานี้ไม่เพียงหยางจงจะไม่สนใจหญิงสาวที่อยู่ข้างๆแต่ยังรู้สึกหงุดหงิด แล้วก็เบื่อหน่ายอย่างมากด้วย! เมื่อประตูทางเข้าหลักเปิดออกแล้วหลิงหยุนจึงเป็นฝ่ายเดินนำทุกคนเข้าไปด้านใน แต่แล้วก็มีเสียงร้องตะโกนเรียกดังขึ้น.. “คุณชายทั้งสี่ครับ..” หลิงหยุนชะงักและหันไปถามทันที “มีอะไร!”เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตอบกลับไปว่า“เอ่อ.. ตามกฏแล้ว คุณชายทั้งหมดต้องแสดงหลักฐาน..”ที่บ่อนคาสิโนแห่งนี้มีกฏว่า..ผู้ที่ต้องการจะเข้าไปเล่นการพนันในบ่อนแห่งนี้ จะต้องมีเงินไม่ต่ำว่าหนึ่งร้อยล้านหยวนเท่านั้น!แต่เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าชายหนุ่มทั้งสี่คนนี้เป็นแขกของเย่เทียนสุ่ยก็รีบกลืนคำพูดกลับลงไปทันที! “เอ่อ..ผมแค่จะบอกว่า เจ้านายกำลังรอพวกคุณทั้งหมดอยู่ที่ชั้นห้า!”หลิงหยุนหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข“ขอบใจมาก!”หลังจากพูดจบ..หลิงหยุนก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปในตึกด้านหน้า และตรงขึ้นไปที่ห้องรับรองชั้นหนึ่งทันที“สวัสดีค่ะคุณชายทั้งสี่..ไม่ทราบว่าจะขึ้นไปนั่งชั้นสอง หรือห้องวีไอพีที่ชั้นสามดีคะ”พนักงานต้อนรับสาวสวยภายในคาสิโนเดินออกมาต้อนรับหลิงหยุนกับเพื่อนๆทุกคนล้วนแล้วแต่ตัวสูง รูปร่างอ้อนแอ้น และหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส‘โอ้โห!รูปร่าง หน้าตา รอยยิ้ม สวยกว่าพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินอีก!’ถังเมิ่งเห็นพนักงานต้อนรับสาวสวยทั้งสองคนยิ้มหวานให้เช่นนั้นก็ได้แต่แอบถอนหายใจออกมาอย่างนึกเสียดาย..หลิงหยุนหันไปยิ้มให้กับถังเมิ่งก่อนจะหันไปตอบพนักงานต้อนรับ “พวกเรานั่งรออยู่ที่ห้องนี้ดีกว่า!”พูดจบ..หลิงหยุนก็เดินนำทุกคนไปนั่งรอเย่เทียนสุ่ยที่โซฟาภายในห้องรับรอง ถังเมิ่ง ตี้เสี่ยวอู๋ และโม่วู๋เตาต่างก็เดินตามไปนั่งด้วยเช่นกันจากนั้น..พนักงานต้อนรับสาวสวยทั้งสอบคนก็เดินถือแก้วน้ำชามาเสริฟให้กับชายหนุ่มทั้งสี่คนถังเมิ่งหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดและอดที่จะเอ่ยชมกับการบริการที่ยอดเยี่ยมของคาสิโนแห่งนี้ไม่ได้“โอ้โห!บ่อนที่มาเก๊ายังบริการไม่ยอดเยี่ยมเท่าที่นี่เลยนะครับ!”“ขอบคุณคุณชายทั้งสี่ค่ะ!”พนักงานต้อนรับสาวสวยทั้งสองคนเอ่ยขอบคุณถังเมิ่งออกมาพร้อมกันหลังจากเสริฟชาให้ทุกคนแล้ว ทั้งคู่ก็ขอตัว และกลับออกไปหลิงหยุนได้แต่ครุ่นคิดอยู่ในใจว่า..ที่นี่เปรียบเสมือนขุมทรัพย์ เพราะคนที่เข้ามาเล่นพนันในนี้ ล้วนแล้วแต่เป็นคนที่มีฐานะร่ำรวยทั้งสิ้น!แต่เวลานี้..เรื่องใดก็ไม่สำคัญเท่ากับเย่เทียนสุ่ย!ภายใต้จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนนั้นเวลานี้เย่เทียนสุ่ยกำลังสวมเสื้อ และไม่กล้าปล่อยให้หลิงหยุนต้องรอนานนัก หลังจากสวมเสื้อเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงรีบลงลิฟท์มาทันที..ทันทีที่เดินออกมาจากลิฟท์ร่างอ้วนท้วนของเย่เทียนสุ่ยก็เดินตรงเข้ามาหาหลิงหยุน และเพื่อนๆทันที ใบหน้าที่เต็มไปด้วยไขมันนั้นเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม และรีบปรี่เข้ามายื่นมือให้หลิงหยุนตามแบบธรรมเนียมตะวันตก“ฮ่า..ฮ่า.. คิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนผู้นำตระกูลหลิง ประธานถังแห่งบริษัทเทียนตี้คอร์ปอเรชั่น จะให้เกียรติมาเยี่ยมเยียนคาสิโนเล็กๆของข้าเช่นนี้ เย่เทียนสุ่ยรู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนัก”หลิงหยุนได้แต่นึกหยันอยู่ในใจแต่ก็ยื่นมือออกไปจับมืออ้วนๆของเย่เทียนสุ่ย พร้อมกับพูดขึ้นว่า..“ที่นี่ไม่เลวเลย!เย่เทียนสุ่ยจับมือหลิงหยุนเขย่าอยู่ครู่หนึ่งจึงเดินไปจับมือทักทายถังเมิ่ง แต่เมื่อเหลือบไปเห็นตี้เสี่ยวอู๋กับโม่วู๋เตาเข้า จึงรีบเอ่ยทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“ทั้งสองท่านนี้..คนหนึ่งคงจะเป็นตี้เสี่ยวอู๋แห่งจิงฉูสินะ ส่วนท่านนี้ก็น่าจะเป็นท่านนักพรตโม่วู๋เตาศิษย์สำนักเหมาซาน!”หลิงหยุนได้แต่คิดในใจว่า..เย่เทียนสุ่ยนับว่าเป็นคนเฉลียวฉลาดยิ่งนัก แม้ทั้งสองฝ่ายจะไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน แต่เย่เทียนสุ่ยก็ดูเหมือนจะไปสืบเรื่องราวของหลิงหยุนมาอย่างละเอียด และดูเหมือนไม่คิดที่จะปิดบังหลิงหยุนด้วย!ส่วนตัวเขาเองนั้น..กลับรู้เพียงแค่ว่าเย่เทียนสุ่ยเป็นคนตระกูลเย่แห่งปักกิ่งเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นหลิงหยุนก็ไม่รู้อะไรเลย! “ถูกต้อง..นี่คือถังเมิ่ง ตี้เสี่ยวอู๋ แล้วก็โม่วู๋เตา!”แม้หลิงหยุนจะครุ่นคิดอะไรอยู่ในใจแต่สีหน้าของเขานั้นกลับนิ่งเรียบไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา อีกทั้งยังแนะนำเพื่อนทั้งสามให้เย่เทียนสุ่ยได้รู้จักอย่างเป็นปกติ..หลิงหยุนรู้ดีว่า..เย่เทียนสุ่ยนั้นเป็นคนประเภทหน้าเนื้อใจเสือ และคนประเภทนี้ก็จัดการได้ไม่ง่ายนัก เวลานี้ทั้งสองฝ่ายต่างก็ได้เผชิญหน้ากันแล้ว ที่เหลือก็เพียงแค่สังเกตการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายเท่านั้นและหลิงหยุนก็แทบไม่ต้องรอนานเพราะเย่เทียนสุ่ยเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นก่อน..“คุณชายหลิง..ท่านประธานถัง.. ที่นี่ไม่เหมาะแก่การพูดคุย พวกเราเปลี่ยนไปนั่งคุยกันข้างบนน่าจะเหมาะกว่า!”เย่เทียนสุ่ยเอ่ยปากเชิญชวนหลิงหยุนด้วยความสุภาพนอบน้อม..แม้หลิงหยุนจะมาที่นี่ในวันนี้เพราะเหตุผลสองข้อ..คือเรื่องหนี้สินระหว่างเขากับเย่เทียนสุ่ย และเรื่องของหลิงซิ่ว!แต่จุดประสงค์ที่สำคัญกว่านั้นของหลิงหยุนก็คือการทดสอบปฏิกิริยา และทัศนคติของตระกูลย่ที่มีต่อตระกูลหลิงนั่นเอง!